Categories:

De afgelopen dagen zijn Hotze en ik enorm druk bezig geweest met alles wat met onze zoon te maken heeft. We hebben het hele internet afgestruind, veel informatie gezocht en aangevraagd, gesprekken gehad met elkaar, de verloskundige, een lactatiekundige en veel mailcontact gehad met andere ouders met kinderen met schisis. Ook hebben we nagedacht over een passende naam voor onze zoon, hebben we de meubeltjes voor de babykamer uitgezocht en hebben we stapels stoere jongenskleding gekocht.

Doordat we zo intensief bezig zijn geweest met zijn komst hebben we het gevoel dat we al met z’n vieren zijn. Hij is al zo enorm in onze gedachten dat het heel gek is dat hij nog er fysiek nog niet écht bij is. Hij gaat natuurlijk wel overal mee heen, maar gewoon in de buik. We horen hem niet en alleen zijn fanatieke schoppen en mijn dikke buik verraden dat hij daadwerkelijk mee is. Dat is heel gek. Ondanks alles wat ons en hem na de bevalling te wachten staan aan medische molen verlangen we heel erg naar het moment dat hij wél echt aanwezig is. Dat we zijn luier kunnen verschonen, hem kunnen voeden, knuffelen, aanraken, zien. Misschien is ons verlangen nu nog wel groter dan toen bij Nura. Juist omdát we al zo intensief bezig zijn met zijn (medische) toekomst.

Vanmiddag weer een afspraak bij de gynaecoloog in het Westeinde Ziekenhuis. Die zal ons meer antwoorden kunnen geven op de vragen die afgelopen weekend nog naar boven kwamen. Ook zal zij ons kunnen verwijzen naar het schisisteam in het Juliana Kinderziekenhuis. Dat is wel onze eerste keuze, vooral door de reisafstand. Dus met hen willen we een gesprek om te kijken of zij kunnen voldoen aan onze uitgangspunten en daar omheen een goed behandelplan kunnen bieden. Als we ons niet op ons gemak voelen dat zal het Leids Universitair Medisch Centrum een tweede optie zijn.

Tags:

No responses yet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com