Het is 23 april 2010. We hebben 8 geweldige kraamdagen achter de rug waarin we echt 100% als gezin samen zijn geweest. Wat een rijkdom. Ik word ‘s nachts wakker en merk dat ik vloei. Het gaat niet voorbij en dus naar het ziekenhuis. Nacurettage is het plan. Daarna waarschijnlijk zelfde dag nog naar huis. Mocht ik wat teveel bloed te zijn kwijtgeraakt en wat donorbloed krijg zal ik een nacht moeten blijven slapen. Ik hoop dat ik dezelfde dag nog naar huis mag. Voor de zekerheid hebben we melk die ik in de kraamweek kolfde meegenomen voor als Taegan dorst krijgt terwijl ik in de OK ben.

Wachtend tot er plek is in de OK hoor ik twee artsen met elkaar spreken op de gang. De ene tegen de andere “Dat gaat een keizersnede worden” De ander “Ja, dat zit er dik in”. Ik schrik me rot en roep dat ik toch zeker geen keizersnede wil. Ik wil mijn volgende bevalling nog gewoon thuis doen. Daarvoor heb ik koste wat kost die keizersnede tijdens de bevalling weten te voorkomen. Ze kijken me aan en vertellen me dat ik gewoon voor een nacurettage ga en ze zeker niet gaan snijden. Dat scheelt.

Ik ga onder narcose. 45 minuten zal het gaan duren en dan ben ik weer op de uitslaapkamer.

Ik word wakker. Ik kan niet ademen. Tube in mijn mond. Slangen in mijn neus. Pijn in mijn buik. Dus toch een keizersnede. GVD… daar gaat mijn thuisbevalling.

Tags:

No responses yet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com