Categories:

Vandaag is het officieel mijn uitgerekende datum. Veertig weken lang heb ik naar deze datum toe geleefd en daardoor voelt het een beetje als een vreemde dag. Het is té rustig… Maar ja, dat komt natuurlijk omdat vorige week vrijdag al de belangrijkste dag van het jaar was.

Die dag, 23 mei 2008, zal me mijn hele leven bij blijven. De dag begon vroeg. Om 6.00 belde ik naar de verloskamers van het LUMC om te vragen of we konden komen. De afspraak stond al, maar je weet in een ziekenhuis nooit wat er tussendoor kan komen. Maar het was allemaal rustig op de verlosafdeling en we werden gevraagd om rond 7 uur ‘in te checken.’ Dus Judith en Maik werden gesmsd, zodat ze de babyfoon konden aanzetten zodat Nura nog even lekker kon blijven liggen voordat ze naar het kinderdagverblijf zou gaan. Daarna zijn we richting Leiden vertrokken.

Na ingecheckt te zijn en een uurtje aan de CTG gelegen te hebben kwam om 9 uur de verloskundige van het ziekenhuis langs. Deze bekeek of de vliezen zouden kunnen worden gebroken om zo de bevalling in te leiden. Dit bleek lastig te zijn, de baarmoedermond was nog niet helemaal verweekt. Dus besloten we om eerst met een pilletje de baarmoedermond verder te verweken. Vier uur later, om 13.02, was het toen wel zover en werden de vliezen gebroken en een infuus met syntocinon (synthetische oxytocine = het bevalhormoon) aangelegd. De weeën kwamen vrij snel opzetten en het wegpuffen ervan ging redelijk. Omdat, zo stond er in het dossier, “een daytime delivery gewenst was” werd de syntocinon vrij snel opgevoerd naar standje 8 (!). De weeën werden super heftig en ik kon ze eigenlijk niet meer opvangen. Ik leek wel door midden te breken van de pijn. Rond 15.45 had ik 4cm ontsluiting (“4cm pas?”) en wilde ik pijnstilling (“pf pf pf ik heb er al een zonder op de wereld gezet. Ik heb wel bewezen dat ik het kan. Ik wil nu pijnstilling”). Net als bij de bevalling van Nura legde de verloskundige uit dat ze het me best wilde geven, maar dat ik het heel goed deed en dat het niet zo heel lang meer zou duren. Grrr… en ja, wat doe je dan? 

Ik besloot het nog maar een keer aan te kijken maar eiste wel dat ze het infuus lager zouden zetten. Nadat er minder syntocinon in mijn lichaam gestopt werd ging het beter. De weeën waren heel heftig, maar nog nèt te doen. Het ging toen heel hard. Rond 16.00 had ik al het idee dat er was druk naar beneden kwam en om me heen werden de spullen klaar gezet. Dit gaf me moed! Ik zou nu snel verlost zijn van de pijn. Om 16.25 was het zover: ik mocht persen. Tijdens de tweede perswee stond het hoofdje. Toen vielen mijn weeën weg en moest ik Julyan er op eigen kracht uitpersen. Pfff…

Maar toen was hij er al en werd hij op mijn buik gelegd. Het eerste wat ik riep was: “Het is alweer een baby!” (Bij Nura had ik geroepen “het is een baby”). Blijkbaar had de bevalling mijn gevoel voor humor niet aangetast, haha! Bij het op mijn borst leggen viel mijn oog even een seconde op zijn piemeltje. Ik was echt lichtelijk verbaasd over het feit dat het er echt zat. Toen hij op mijn borst lag heb ik hem eens goed bekeken. Hij was perfect! Zijn gezichtje zag er helemaal gaaf uit en de schisis was natuurlijk wel aanwezig, maar eigenlijk viel het me helemaal niet op. Het was gewoon onderdeel van hem en het was niet iets waar ik van op keek. Zijn ogen waren groot en fel. Zijn huidje was nog grijs, maar werd al snel roze.

Twintig minuten na zijn geboorte werden Hotze, Julyan en ik alleen gelaten en heb ik hem aan de borst laten drinken. Dit lukte hem aardig, alhoewel hij geen vacuum kon maken en dus niets uit de borst kreeg. Maar het droogdrinken leek hem goed te bevallen. Om half zeven kwam Judith binnen met Nura. Ik was zo blij haar te zien; hoewel ik te druk met bevallen was geweest om haar te missen, merkte ik dat ik haar wel enorm gemist had. Nu pas waren we als gezin allemaal samen.

Toen Hotze om half acht naar Den Haag ging om mijn moeder (die ook bij de bevalling was) en Nura naar huis te brengen had ik even een momentje van stilte om me heen. Ik en Julyan samen helemaal alleen. Een heel sereen moment waar ik best even emotioneel van werd. Iets later kwam de kinderarts langs om Julyan te onderzoeken en om te vertellen dat het protocol was dat we de nacht zouden blijven om de volgende dag nog een keer zijn bloedsuikers te controleren (de eerste twee keer prikken gaf perfecte waardes).

Toen Hotze terug kwam overlegden we: de suikerwaardes waren perfect en omdat ik zelf een metertje heb om bloedsuikers te controleren zouden we dat ook thuis kunnen doen. De verloskundige zou toch de volgende dag langskomen en met onze meter de controle kunnen doen. We besloten dan ook om lekker naar huis te gaan. Tegen de tijd dat we thuis waren was het tegen 0.00u. Snel hebben we alles klaargemaakt en zijn we gaan slapen.

Een lange, uitputtende dag en in een roze wolk vielen we in slaap! Deze dag staat op de gedeelde eerste plaats van de mooiste dag van mijn leven (samen met 31 juli 2006).

Tags:

No responses yet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com