In de binnentuin, achter ons huis, is het in de zomer een waar speelparadijs voor de kinderen van het hof. Vier dames en 2 heren rond Nura’s leeftijd, een stapeltje jochies en twee meiden van Julyan’s leeftijd. En ja, dat speelt leuk. En soms minder leuk. Meestal is het dus wel noodzakelijk om er een beetje een oog op te houden. Als je buiten zit hoor je relatief vaak een ouder of een van de oudste kindjes roepen “samen spelen, samen delen!” Daar heb ik eens over na zitten denken… waarom moeten kinderen dat eigenlijk? En waarom volwassenen dan niet?

Gisteren was er weer zo’n moment. Nura was met 2 vriendinnetjes aan het spelen buiten. Julyan scharrelde een beetje om mij heen en vond op een gegeven moment de schommel. Dát wilde hij graag: schommelen. En dus heb ik voor hem de schommel buiten opgehangen. Julyan zat er nog niet in en Nura kwam aanrennen en begon de schommelbeurten te verdelen. “Na 10 keer, dan ben ik, hè? En daarna I en daarna J… Om de beurt… samen spelen, samen delen.”

Dat voelde voor mij niet goed. Waarom zou iedereen op die schommel moeten terwijl Julyan niet eens met hen aan het spelen was? Hij was bij mij en had bedacht dat hij wel wilde schommelen. En doordat Nura zag dat Julyan ging schommelen, wilde zij ook in eens, terwijl ze er anders nooit aan gedacht zou hebben. En dus heb ik een andere lijn gekozen. Julyan hoefde niet te ‘samen delen’. Hij was immers niet aan het ‘samen spelen.’ En dus heb ik Nura uitgelegd dat zij op de schommel zou kunnen als Julyan klaar was. Julyan kennende duurt dat zeker anderhalf uur…

En zo ook deze keer. Arme Nura. Ze werd wel even boos, maar ik kon haar uitleggen dat dit de manier was waarop het zou gaan. Dat zij met andere kinderen aan het spelen was en best Julyan kon vragen of ze ook even mocht, maar dat als hij ‘nee’ zou zeggen (en dat deed hij natuurlijk – Mister ik ben twee en ik zeg nee) dat ze dan pech had. Dan had ze zelf maar moeten bedenken dat ze zou kunnen schommelen.

Als ik dit doortrek naar de volwassenenwereld, dan is het eigenlijk hetzelfde. De auto van de buren kan nog zo mooi zijn, maar als wij vragen of we er ook een keer een rondje in mogen rijden en zij zeggen ‘nee’ dan hebben we pech. We mogen de buren er dan minder aardig door vinden of hen niet uitnodigen voor onze verjaardag of wat dan ook, maar ze staan wel in hun recht.

Die boodschap begint bij Nura nu een beetje te landen. En ik denk dat het haar helpt om soms moeilijke dingen te accepteren. Ze zal wel vaker ‘nee’ te horen krijgen en dat is vervelend, maar iedereen heeft het recht om ‘nee’ te mogen zeggen. En zij die in staat zijn om zo af en toe ‘nee’ te durven zeggen of die het horen, die groeien daar als mens van.

Samen spelen, samen delen, maar niet altijd.

Tags:

One response

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com