Toen we van de ferry afreden was het plan om via Siauliai naar Riga te rijden, maar omdat we allemaal wel trek hadden in wat fatsoenlijks te eten na die 26 uur afzien op de ferry besloten we om eerst in Liepaja een plek te zoeken waar we daarin konden voorzien. We reden langs een enorm park en ik zag er een grote speeltuin in. Dat leek mij bij uitstek een lekker plekje voor een picknick. We zochten een supermarkt op, kochten broodjes, kaasjes, sapjes en ijsjes en parkeerden vlakbij het park om naast de zandbak, glijbaan en schommel neer te ploffen voor een picknick. Het was zo ontspannen dat we een klein beetje de tijd vergaten en pas rond 15.00 ons boeltje weer bij elkaar raapten om onze reis te vervolgen. Naar Siauliai zou nog 2,5 uur rijden zijn en vanaf daar naar Riga nog eens 1,5 uur. We besloten Siauliai uit te stellen en meteen naar Riga te rijden, hetgeen ook nog 2,5 uur zou kosten.

De vakantie is begonnen!

De wegen in Letland zijn, in tegenstelling tot mijn herinnering van 15 jaar geleden, goed begaanbaar, maar snelwegen zijn non-existent. Overal mag je dus 90km/u waardoor het aantal kilometers dat we aflegden niet perse heel enorm was – uit mijn hoofd een kilometer of 150 van Liepaja naar Riga – je doet er alleen langer over dan zo’n afstand in Nederland. De Tesla reed als een zonnetje en had ruim voldoende batterij om Riga te halen. Zeker omdat we niet met 150km/u over een Duitse snelweg denderden, lag het gemiddelde verbruik veel lager dan ons normale gemiddelde verbruik (146Wh/km tegenover 175Wh/km). Als je dat omrekent naar kilometers per kWh dan is dat ca 6,8km per kWh waar we er normaal gemiddeld ongeveer 5,7 rijden. Een zuinig ritje dus!

Toen we om 18.00 in Riga aankwamen reden we 3 bochten om en waren we bij ons appartement. Echt op steenworpafstand van het Hanzehuis en de markt. Nadat we de sleutels hadden gekregen van de verhuurder en we alle spullen naar boven gebracht hadden gingen we meteen maar even wat eten. De verhuurder had verteld dat er een laadpaal tegenover de kathedraal van Riga stond. Daar zouden we de auto dan wel even aan laten opladen om hem daarna in een parkeergarage verderop te zetten. Dat was een goed plan… maar de uitvoering liet te wensen over. De laadpaal bleek ons pasje wel te herkennen, maar niet te accepteren. Via een van de EV-laders-apps kwamen we erachter dat dat kwam omdat het een laadpaal was die alleen voor ambtelijke EV’s van Riga/Letland was. Voor onze accu niet zo erg, want die was nog vol genoeg om naar een ander laadpunt te rijden (er zat nog voor 250km stroom in) maar we hadden honger en de auto nu eerst moeten wegzetten zou chagrijnige kinderen en gezeur opleveren.

Ziet er best echt uit, toch?

We besloten de auto aan de laadpaal te laten nep-laden. Hoe groot zou de kans zijn dat ambtelijke auto’s er na kantooruren aankwamen om te laden? De laadpaal kon 2 auto’s tegelijk laten laden, dus de kans zou heel klein zijn dat er 2 andere auto’s kwamen laden terwijl wij er een uurtje zouden staan. Dus ingeplugd, maar geen enkele kWh ladend lieten we de auto staan. Hartje Riga, met uitzicht op de kathedraal.

Fake-laden is gratis parkeren ?

Nadat we gegeten hadden liepen we terug naar het appartement via de nog steeds “ladende” Tesla. Niks aan de hand natuurlijk, maar toch stiekem even gekeken of er geen bekeuring onder de ruitenwisser lag. Toen de kinderen op bed lagen reed Hotze de auto alsnog naar de parkeergarage in de buurt waar – zo bleek – 3 parkeerplekken met aanduiding voor elektrische auto’s waren en elk met een gewoon stopcontact. Gelukkig heeft elke Tesla daar een adapter voor: de “grannylader”. Met deze lader kan je de auto gewoon in een normaal stopcontact steken. In de auto kan je het aantal ampere’s omlaag bijstellen als je twijfelt of de stoppenkast het aankan, maar de auto kiest zelf ook de juiste amperes en gaat dan laden. Langzaam, maar beetje bij beetje stroomt je accu dan vol.

De “grannylader” voor als je geen haast hebt

Het parkeren in de Origo garage van Europark bij het centraal station van Riga kostte in deze garage €14,- per 24 uur. Voor het laden werden er geen kosten gerekend. Je had er ook geen laadpas voor nodig. Een aanrader voor iedereen die in Riga is met een elektrische auto en niet binnen een paar uur een volle accu nodig heeft.

Na een goede nacht in ons appartement stonden we rustig op, ontbeten en slenterden Riga in. Precies 8 jaar geleden waren we ook in Riga met onze oudste 3 kinderen. Die week stond naast vakantie ook in het teken van onze kinderwens en ik onderging een IVF punctie in een kliniek in Riga in de hoop via hoogtechnologisch draagmoederschap onze kinderwens in vervulling te laten gaan. De stad was voor ons dus geen onbekend gebied, maar er was in 8 jaar tijd wel veel veranderd.

Onze eerste bestemming was de warenmarkt in de oude Zeppelin hallen. Wandelend in de richting van het station, waar aan de andere kant de hallen waren, herkende ik plots het straatje waar ons appartement had gezeten toen we 8 jaar eerder in Riga waren geweest. Op de trappen voor de deur van het appartement hadden we een aantal foto’s gemaakt van de kinderen toen. Nu onze kinderwens zo mooi in vervulling was gegaan met de komst van Ruan leek het mij heel symbolisch om die foto daar nog eens over te doen… Wat een heerlijk stel zo he?

Geen spat veranderd toch?

De Zeppelin hallen hadden in die 8 jaar een flinke upgrade gehad en deden inmiddels niet meer onder voor de hippe foodmarkets in Madrid en Berlijn waar we ook wel waren geweest. Natuurlijk was er nog heel veel lokaal fruit, vis en vlees te koop, maar ook was er een hal ingericht als eetplek.

Buiten, om de hallen heen werd veel fruit, groente en paddenstoelen uit de regio verkocht. En barnsteen natuurlijk, wat ook een echt Baltisch product is. De barnsteenkettinkjes en armbandjes die ik in de winkel verkoop komen bijvoorbeeld ook uit de Baltische Staten. We kochten wat mini-komkommertjes, een broodje en voor de grote kinderen elk een ketting, en voor Ruan een armbandje. Daarna wandelden we weer richting de Old Town. Via de romantische slotjesbrug richting het park waarvan we wisten dat we lekker konden zitten en de kinderen konden spelen.

Slotjes kijken

Daar crashten we onder een parasol en bestelden koude drankjes. Springen op de trampoline, spelen in de speeltuin, lekker ontspannen genieten van het heerlijke weer haalden Hotze en ik herinneringen op aan 8 jaar eerder. Het was voor ons toen een bijzondere week geweest met een nare nasleep. En nu, 8 jaar later, hebben we eigenlijk dat helemaal achter ons gelaten en genieten we met volle teugen van het kleine meisje dat alsnog bij ons gezin kwam. Dat waar we op hadden gehoopt, toen we 8 jaar geleden op deze zelfde plek in dit zelfde park in deze zelfde stad hadden gezeten, maar wat een week later verder weg dan ooit had geleken… en nu had ze gewoon voor onze neus een driftbui van jewelste omdat ze niet op het springkussen mocht… <3

Tags:

No responses yet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com