Vandaag 9 jaar geleden kwam ik bijna om het leven op een operatietafel in het Bronovo. En in a way was het ook daadwerkelijk het einde van mijn leven. Ik werd wakker op de Intensive Care, na 15 uur kunstmatige coma en mijn leven was voor altijd veranderd. Ik besefte toen nog niet hoe en wat, want kon me alleen maar focussen op wat ik verloren had, maar nu – 9 jaar later – zie ik vooral wat ik die dag gewonnen heb.

23 april 2010 , ik herinner me nog als de dag van gisteren hoe de dag begon: Een baby van 8 dagen oud, eerste dag zonder kraamzorg, veel bloed, flauwvallen, met gierende banden in de ambulance naar het ziekenhuis en daarna niks meer. Flarden van herinneringen van wakker worden in een ziekenhuisbed, niet kunnen bewegen. Gevoel dat ik dood zou gaan omdat ik niet kon ademen. Tube in mijn keel. Afgekolfd worden door Hotze omdat hij mijn borstvoeding wilde redden.

De dag erna de klap in mijn gezicht. Baarmoederverwijdering, nooit meer zwanger, einde van vrouwelijkheid. En toen heel lang herstellen. Toewerken naar van de IC af naar de verpleegafdeling en daarna toewerken naar naar huis toe. Kolven tegen heug en meug. Melk weggooien. Donormelk voor de baby. En toen naar huis.

Kraamtijd thuis. Herstel van buikoperatie. Genieten van pasgeboren baby en grote kindjes. Emotioneel herstellen zou 6 jaar gaan duren. Het kwam goed. Maar dat wist ik toen nog niet.

Binnen een paar maanden na die 23 april besloten we het roer om te gooien. Kiezen voor wat écht belangrijk voor ons is. Samen, als gezin ons hart volgen. De gemakkelijke weg lieten we links liggen en we kozen voor het najagen van geluk. Verhuizing naar Groningen. Anders kijken naar werk. Meer échte tijd voor elkaar. Elkaar vasthouden en opzoeken als het tegenzit. Duurzame keuzes maken waar we niet op korte maar op lange termijn de vruchten van zouden plukken. Investeren in mensen en een toekomst die in ons hart leeft.

Toen ik op 23 april wakker werd uit de narcose – in de roes van morfine, shock en verdriet – was ik liever nooit meer wakker geworden. Ik zou er heel veel voor gegeven hebben om terug te krijgen wat ik die dag verloor. Nu, 9 jaar later, zou ik het nog niet terugdraaien al kreeg ik een miljoen toe. Mijn leven is rijker, dieper en intenser dan het ooit had kunnen zijn zonder de gebeurtenissen van 23 april. Ik ben wijzer, rustiger, genuanceerder. Een leuker mens, een fijnere partner en een betere moeder.

Vandaag vier ik het leven. Mijn leven. En koester ik de tegenslagen die ik te verduren krijg in mijn leven omdat ik weet dat ik er later op terug zal kijken met trots, warmte en geluk omdat ze me zoveel meer brachten dat ze wegnamen.

Tags:

No responses yet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com