23 maanden later. We zijn verhuisd. Die 8 dagen oude baby is opgegroeid tot een kleine peuter. En ik kom tot de conclusie dat ik mijn complete leven de afgelopen 6 jaar heb ingericht op confrontatie met wat er nooit meer gaat komen en waarvan ik nooit afscheid heb kunnen nemen omdat ik er altijd vanuit gegaan ben dat het er, desnoods op pure wilskracht, nog eens zou komen. Datgene dat Musetta tot Musetta maakt. Hetgeen waardoor ik van mijzelf ben gaan houden. Hetgeen dat mij een beter mens heeft gemaakt: mijn moederschap. Ik heb geen afscheid mogen nemen. Ik beviel van mijn derde kind met de gedachte: de volgende bevalling gaat wél thuis en helemaal sereen en harmonisch. Ik ging onder narcose en werd wakker met de gedachte: Helaas, de volgende bevalling zal toch weer in het ziekenhuis moeten omdat ik nu een buikwond heb… Een paar uur later werd me verteld dat de hele bevalling nooit meer zal plaatsvinden.

Geen laatste keer zwanger. Geen bewust elke stap van de zwangerschap voor het laatst beleven, voor het laatst voelen, voor het laatst van genieten. Niet voor de laatste keer stressen rondom mijn eisprong omdat we toch echt nog een keertje ‘moeten’. Niet de laatste keer dat mijn man me voor gek verklaart dat ik al 4 dagen na mijn eisprong wil gaan testen en het met 6 dagen na mijn eisprong echt niet meer uithou en dan natuurlijk negatief test. Niet te laatste keer dat het dan toch raak is en dat mijn hart een slag overslaat. Niet voor de laatste keer dat ik nog 7 keer test om het echt zeker te weten. Niet voor de laatste keer dat ik met 6 weken kotsmisselijk opsta en met liefde voor het eerst spuug in de gootsteen. Niet voor de laatste keer die eerste echo met hopelijk een kloppend hartje. En niet voor de laatste keer met 20 weken gespannen naar het ziekenhuis voor een structurele echo en hopend dat het kindje helemaal gezond is. Niet voor de laatste keer mijn positiekleding aan. Niet voor de laatste keer de kratten met babykleertjes uitzoeken en besluiten dat het overgrote deel toch weggegeven gaat worden omdat mijn nesteldrang liever nieuwe kleertjes uitzoekt. En niet voor de laatste keer hormonale ruzies met manlief over zijn nesteldrang die niet matcht met mijn nesteldrang. Geen geboortekaartje uitzoeken en niet gespannen afwachten tot wanneer dat krampje een wee blijkt te zijn.

Geen eerste ontmoeting meer…

Maar wel een huis vol met babyspullen. Alles staat er nog. En alles staat in het zicht. De complete zolder waar alles de afgelopen twee jaar zo prettig verstopt was is leeggehaald door de verhuizers en overal in ons nieuwe huis neergezet. En ook een bedrijf dat draait om baby’s. Kleding, draagdoeken, positiekleding. En een nieuw bedrijf aan het opstarten waarbij ik mijn eigen babykleding maak. Niet voor mijn baby. Ik heb geen baby.

Laat het los? Hou hoop? Met beide kan ik geen kant op. Ik wil niet loslaten als er nog hoop is en zo lang er nog iets van hoop is kan ik niet loslaten. En ja, er is iets van hoop. Kleiner dan een korrel zand en zo licht als een veertje. Het waait zo weg en ligt ook nooit stil. Het is niet aan mij om het vast te houden. Er is niets wat ik kan doen om de hoop levend te houden. Wij kunnen alleen maar wachten.

Laat ik daar nou niet goed in zijn…

Tags:

6 Responses

  1. Slik, wat een verdriet en wat een besef. Ik weet niet wat ik tegen je moet zeggen. Dikke knuffel!!

  2. Wat enorm heftig moet dit voor je zijn. Als ik iets heb geleerd dat afgelopen weken/maanden, dan is t wel dat je je soms (of toch vaak?) niet kunt voorstellen wat bepaalde situaties en gebeurtenissen met je doen. Of met een ander doen.
    Je komt heel sterk over. Jullie droom komt vast en zeker uit. Hoe dan ook.

  3. Ben er stil van…

    Intense woorden vanuit jou, voor jezelf en je gezin die je toch deelt…

    Dank!

    Ik wens je geen kracht en geen sterkte (want die heb je volgens mij ruimschoots), maar ik wens je de tijd en de ruimte… voor jezelf, je gezin. Voor alles, maar ook voor niets…

  4. Ik kan het niet mooier beschrijven dan dat Susan hierboven heeft gedaan.
    Dikke knuf!

  5. Oh, het verdriet spat zo van ‘t scherm af. Uiteindelijk hoop ik dat jouw wens, jullie wens mag uitkomen. Het is zo’n intens verlangen. Het niet kunnen afsluiten. Geen afscheid kunnen nemen. Het maakt het dubbel zo moeilijk lijkt me.
    Sterkte meid. Ik hoop dat het schrijven hierover je iets van troost biedt.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com