Categories:

Ik heb even een paar dagen gewacht, omdat dit stukje anders bijzonder sentimenteel zou worden, gezien de staat waarin ik verkeerde. Dus ietwat verlaat, toch mijn stukje over Nura’s eerste verjaardag, maar eigenlijk meer over mijn eerste verjaardag als moeder. Op Nura’s site vind je haar ‘verjaarsstukje.’

Vorig jaar op 30 juli werd ik ‘s ochtendsvroeg rond 6 uur wakker met een samentrekkende pijn in mijn buik. Ik merkte op dat de pijn elke 8 minuten kwam en bedacht me dat het wel eens weeën zouden kunnen zijn. Ik was per slot van rekening de dag ervoor precie 40 weken zwanger. Ik had tijdens de zwangerschapscursus geleerd dat je echte weeën kon onderschijden van oefenweeën door een warme douche te nemen. Als ze dan pijnlijker werden, dan was de bevalling echt begonnen. Dus dat heb ik toen maar gedaan. Toen ik onder de douche uit kwam waren de weeën er nog steeds, maar niet echt pijnlijker. Rond half 10 zou mijn moeder aankomen in het centraal station. Die was met de nachttrein vanuit Oostenrijk gekomen, in de hoop op tijd te zijn voor de bevalling. En rond die tijd, waren mijn oefenweeën ook weer weg.

Die middag hebben we nog op het strand gezeten. Ik wist dat het die avond zou gaan gebeuren, maar niet voor ik weer rustig was. Eerst zou ik moeten slapen, dan zouden de weeën weer terugkomen. Rond 14.00 begon het fris te worden op het strand. Het was de laatste weken een zware hittegolf geweest, dus dit was echt een verrassing. Dus wij naar huis. Thuis ben ik gaan slapen. Ik was hartstikke moe en kon elke minuut slaap goed gebruiken.

Rond 17.00 werd ik wakker en ja hoor, daar waren de weeën weer. Elke 8 minuten en nu pijnlijker, maar prima te doen, dan ‘s ochtends. Mijn moeder, Hotze en ik hebben nog wat gegeten (ik weet niet meer wat) en daarna is Hotze even naar een verjaardag gegaan in Voorburg. Omdat mijn moeder er was, heb ik Hotze er heen gestuurd (niet tegen zijn zin hoor, maar hij was waarschijnlijk thuis gebleven als ik niet had gezegd dat het prima was), het zou namelijk toch nog een tijdje duren. Hij zou ook maar een uurtje wegblijven.

Die nacht stond in het teken van weeën en veel pijn opvangen. Om de beurt hielden Hotze en mijn moeder de wacht bij mij, terwijl de ander wat probeerde te slapen. Tussen de weeën door, die meestal zo’n 3 a 4 minuten uitelkaar zaten, viel ik in slaap, om dan met de start van een volgende wee vreselijk wakker te worden. Bevallen is echt NIET leuk.

Toen de verloskundige kwam om een uur of 2 had ik nog steeds geen onsluiting, terwijl ik echt dacht dat de weeën op z’n hevigst waren. Niet dus! Toen ze om kwart over 5 weer kwam zat ik op 2 cm ontsluiting. Ze raadde me aan om onder de douche te gaan zitten. Dat verlichtte de pijn een beetje en waarschijnlijk zou de ontsluiting dan ook beter opschieten. (Ik wilde liever naar de ziekenhuis voor een beetje pijnstilling – geen ruggenprik, maar iets dat me net iets verlichting gaf). Maar goed, onder de douche ging het redelijk. Daarna weer op de bank gezeten met mijn moeder bij me. Om 9 uur kwam de verloskundige weer en breekt de vliezen. Als ze weggaat heb ik 6 cm ontsluiting. Ze is net de deur uit als ik meen persweeën te hebben. Hotze roept nog na, maar de verloskundige wil naar huis. Haar dienst zit erop. De volgende mag het overnemen. Ik eis dat ze haar meteen bellen en laten komen.

Om 10.00 wordt er weer aangebeld. Ik denk, hèhè, eindelijk daar is ze dan. Nee hoor, het is de schoorsteenveger. Mijn moeder wimpelt hem lichtelijk verbaasd af. Vijf minuten later staat dan toch Mariska, de verloskundige, voor de deur. Alles wordt klaargezet op de slaapkamer en ik mag eindelijk gaan persen.

Dat persen is vreselijk. Echt, het vreselijkste van de hele bevalling. Maar als ik doorkrijg hoe het moet, hoe ik echt goed kracht kan zetten, is Nura snel geboren. Beetje jammer dat ik nog steeds maar elke 4 minuten een wee heb. Dan duurt het erg lang als het hoofdje eenmaal staat…

Om 11.16 wordt Nura geboren. Als ze omhoog getild wordt roep ik verbaasd: “Het is een baby!” (ja, wat anders? Een nest jonge poesjes?). Ik wil even zeker weten dat het een meisje is en dan pas vertel ik hoe ze gaat heten: Nura Marenthe! En ze is geweldig mooi en gaaf!

De rest van de dag staat in het teken van herstellen. Ik vind Nura wel interessant, maar ben teveel in schok om iets voor haar te voelen. Van een echte band is geen sprake. Heel vreemd, het heeft zeker 4 of 5 dagen geduurt voor ik echt iets van liefde voor haar ben gaan voelen. Bij Hotze was dat er meteen al. Toch wel raar!

Meteen ook gestart met de borstvoeding. Het drinken ging opzich goed, maar meteen na de eerste keer drinken had ik blaasjes op mijn tepels die vrij snel kloven werden. Dat maakte het drinken heel pijnlijk voor mij. Na drie weken waren ze eindelijk genezen en werd het voeden prettiger. Nu, 1 jaar later drinkt Nura nog steeds bij me.

Ik ben trots op mijzelf. Nooit in mijn leven zal ik iets mooiers, gavers en complexers maken dan Nura (behalve natuurlijk evenaring als we nog meer kinderen krijgen). En een jaar borstvoeding geven gaat je ook niet in de koude kleren zitten. Net als bevallen zonder pijnbestrijding (ook niet met, trouwens). Daar voel ik me best trots over.

Nura is nu geen baby meer, maar een heuse dreumes met bijbehorende streken. Dat vind ik geweldig, maar ik denk ook wel eens met weemoed terug aan dat hummeltje dat op mijn buik gelegd werd. Ik weet zeker dat ik die tijd nog een keer wil beleven en als ik daarvoor nog een keer moet bevallen, het zij zo… Ik heb het er graag voor over!

Tags:

3 Responses

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com