Categories:

Zoals ik eerder al schreef ontbreekt het mij aan het nodige geduld. Ik begin te merken dat ik dat toch echt moet gaan leren: geduldig zijn. Nura is heel rustig en huilt eigenlijk alleen als er iets is. Dat is bijzonder prettig, tot ik alles geprobeerd heb. Aan de borst, werkt niet. Schone luier, werkt niet. Nog eens aan de borst, werkt niet. Boertje misschien, nee.

Wat is er dan? Misschien iets wat alle moeders tegenkomen, maar op zo’n moment voel ik me best wel stom. Ik weet niet wat mijn eigen kind wil. Als ze dan ook nog, bij het verschonen begint te plassen als de luier net uit is, zodat ze weer omgekleed moet worden (wat ze niet leuk vindt en dus nog harder begint te huilen) dan merk ik dat ik dat beetje geduld nodig heb.

Gelukkig houdt ze even plotseling op met huilen als ze begon. Dus toch nog wat drinken of een boertje. De aanhouder wint…

Tags:

5 Responses

  1. O ja, dat herken ik wel. Ik wist ook vaak niet wat Remus wilde en kon me daar behoorlijk aan ergeren (“Hoe kan ik het nou niet weten? Ik begrijp niets van mijn kind!”) Tot iemand tegen me zei: “Och, hij weet zelf ook niet wat hij wil hoor.” Uhm, aha. Zo had ik er nog niet over nagedacht.

    Misschien helpt die gedachte jou ook? 🙂

  2. Gefeliciteerd met je dochter!!!
    Een hele tijd geleden heb ik je website opgeslagen om nog eens naar te kijken voor als ik zelf raadslid zou worden. Nu maanden verder, kom ik dan nog eens tegen en neem ik een kijkje: een heel andere site, een heel nieuwe leven en echt in Den Haag gevestigd 😉 Geniet er van! Groetjes Lobke

  3. Is inderdaad heel irritant. En je denkt dan inderdaad wat Juno zegt (Het is toch mijn kind, ik moet toch weten wat er aan de hand is). En dan die verhalen dat er allemaal verschillende soorten huiltjes zijn en dat je die binnen no time herkent (nou ik niet hoor). En nog erger al die vreemde mensen die je tegenkomt en jouw kind horen huilen en zeggen: och heb jij honger? Of wat dan ook. Hoe weten zij dat nou?

    Nog een gedachte die troost kan bieden: onze kraamhulp zei dat het de enige manier is waarop ze ‘overtollige’ energie kwijt kunnen omdat ze nog zo klein zijn.

  4. Hahaha, ja die verschillende huiltjes. Volgens mij is dat echt een fabeltje. Ik kon die na maanden nog steeds niet uit elkaar houden en bood dus altijd maar weer de borst aan… Ach, hij groeide er wel goed van. 😛

  5. Ik herken haar huil wél (dat het Nura is, dus) maar ben er nog niet achter of er verschil zit en wat ze er dan mee bedoelt…

    Gisteren had ze om 5 uur gedronken (60cc afgekolfd) en om 7 uur nog eens (80cc). Voor haar gewicht ed zou 75 cc voldoende moeten zijn zo elke 3 à 4 uur. toch bleef ze maar huilen… meer eten wilde ze niet, boertjes wilde ze niet, haar luier was schoon… Geen flauw benul wat ze wilde. Wat bleek: ze wilde gewoon even aan de borst sabbelen, het boeide niet dat er niets uit kwam, (net afgekolfd) maar ze wilde gewoon even een tepel. Niet zo prettig voor mij, aangezien ik kloven in mijn tepels heb, ook de reden dat ze nu afgekolfde melk krijgt een paar dagen…

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com