Categories:

Zoals ik tijdens mijn TEDtalk wereldkundig maakte, dat we zijn uitgenodigd om naar Antalya te komen om daar het artsenteam te ontmoeten die de eerste (tot op heden) succesvolle baarmoedertransplantatie heeft uitgevoerd, begint vorm te krijgen. Zoals het er nu uitziet zullen we half december 2 dagen, 1 nacht, in Antalya zijn om daar de artsen, maar ook de patiente te ontmoeten. Een moment voor ons om kennis te maken met dit team, maar ook met deze mogelijkheid an sich. Het is nogal wat en er rijzen een hoop vragen. We vinden het heel fijn dat het team de tijd voor ons neemt en dat we ook de vrouw kunnen spreken die nu, voor het eerst sinds 21 jaar, een baarmoeder heeft.

Het fenomeen baarmoedertransplantatie is nog erg onbekend. Op internet vind je veel nieuwsberichten, maar slechts 1 geeft een succesvolle operatie weer, maar er is nog geen baby geboren uit een getransplanteerde baarmoeder. In Zweden loopt een groot project dat in het voorjaar van 2012 gestart zal worden. Een aantal moeders doneren hun baarmoeder aan hun dochter. Deze website volgde ik op de voet, maar had weinig hoop dat ik er ergens in de nabije toekomst (zeg, tussen nu en 5 jaar) voor in aanmerking zou komen. Vandaar dat we onze hoop gevestigd hadden op draagmoederschap. Toen de terugplaatsing afgelopen zomer niet aansloeg en we voor onszelf een moment van herbezinning namen werd ik gewezen op een persbericht dat er een succesvolle transplantatie was uitgevoerd in Turkije. En dus ben ik me er weer in gaan verdiepen. Wat houdt zo’n operatie in? Wat zijn de risico’s van de operatie voor mij, maar ook van een evt. leven dat zou gaan groeien in een getransplanteerde baarmoeder? Wat zou het alles betekenen voor mijn gezin? Waar komt de donorbaarmoeder vandaan? Veel van deze vragen werden beantwoord op de site van het Zweedse project. Geen schokkend hoge risico’s en weinig schadelijke effecten op het evt. ongeboren kind. En in tegenstelling tot het Zweedse project, hebben ze in Turkije de transplantatie uitgevoerd met de baarmoeder van een overledene.

We zijn niet klaar met voelen. Het voelt voorlopig als iets dat we willen onderzoeken, een mogelijkheid die we willen uitzoeken zodat we, als we straks de kinderwens wellicht toch naast ons neer zullen leggen, nooit het gevoel zullen hebben “wat als…”. Maar misschien, als dit straks goed voelt en goed gaat, mogen we een kleintje in onze armen sluiten… wat een geschenk zou dat zijn!

Tags:

No responses yet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com