Omdat we besloten niet meer te gaan vliegen en we als gezin wel een weekje weg wilden kozen we ervoor om te gaan interrailen. Dat had nog wat voeten in de aarde, maar nadat we de keuze hadden gemaakt naar Duitsland en Praag te gaan ging het voorspoedig. Over het interrailen met kinderen zal ik op een later moment nog gaan bloggen, maar nu in de trein naar Praag kan ik vast onze ervaringen van Dresden met kinderen delen.

We kwamen op zondag aan het eind van de middag aan op het hoofdstation in Dresden. Als je het station uitloopt loop je praktisch tegen de trammen aan. Deze trams brengen je snel en goedkoop naar de hele stad. Wij besloten om, na een lange zittende treinreis, te gaan lopen naar ons appartement op 1,5 kilometer afstand van het station, midden in het centrum. We liepen door de grote winkelstraat, die bij het station begint, tot aan de Altmarkt waar Felix Suiten in “Das Lebendigen Haus” een dikke maand geleden geopend werd. Ik vond dit appartement via Airbnb maar zocht ook nog even op Booking, omdat ik de extra kosten van Airbnb schandalig vind (daarover in een later blogje meer). Daar vond ik Felix voor dezelfde prijs, maar dan zonder 145 euro te betalen aan Airbnb.

Ons uitzicht vanuit het appartement

Appartement in Dresden met kinderen

Het appartement bevond zich op de 5de etage van een groot complex waarbij er op de 6de etage ook een fijn dakterras en restaurant was. Ze bieden service aan voor verse broodjes, maar ook kan je ontbijten in het restaurant voor 5 euro per persoon. Het appartement zelf was echt geweldig. Met twee slaapkamers, ruime woonkamer, zeer net sanitair en een balkon was het een van de betere appartementen waar we in hebben gezeten. Op de kinderslaapkamer was een 3-persoonsstapelbed (onder 2-persoonsbed met erboven nog een 1-persoonsbed) en ruimte om het babybedje nog naast te zetten. De ouderslaapkamer, met goedliggend 2-persoonsboxspring, met ook genoeg ruimte voor het babybedje, was voorzien van een grote tv.

In de woonkamer kon zowel de bank als de fauteuil worden omgebouwd tot bed. In feite was het appartement dus geschikt voor gezinnen of groepen tot 8 personen en een baby. Wat wij heel fijn vonden was dat in alle ruimten de gordijnen écht verduisterden. Vaak ben je in een appartment waar de gordijnen niet dicht kunnen of niet verduisteren, met als gevolg dat de kinderen, in een combinatie van utter excitement en licht in de kamer om half 6 aan je bed staan. “Bam, goedemorgen!”

De keuken was voorzien van alles wat je mag verwachten. Nespresso apparaat (Hotze blij), grote koelkast met daarin – niet gratis – wat Duits bier (Hotze alweer blij) en onDuitse wijn (Mus blij), vriesvak, oven, vaatwasmachine, kookplaat en keukengerei van pannen, borden en bestek tot bierpullen en échte wijnglazen.

Toen de kinderen hun robbertje ruzie maken over wie waar zou slapen hadden uitgevochten en we de kleding hadden uitgepakt konden we wat gaan eten. Dat deden we, gezien het tijdstip, op het dakterras van Felix. De Asiatisch geinspireerde keuken viel in de smaak bij de kinderen, maar ook bij ons. Een pokebowl met sushirijst met veel groente vind ik vaak een fijne maaltijd die voldoende voldoening geeft, maar toch heel gezond is. Voor kinderen die geen rijst of noodles willen stond er ook een pannenkoek op de kaart. Met vers fruit en appelmoes. Die appelmoes op de pannenkoek stond niet op zichzelf, zouden we later achter komen. Geen idee waarom de Duitsers appelmoes bij pannenkoeken serveren, maar het kon Ruan niet deren.

Dresden met kinderen in de regen

Op maandag werden we wakker met regen. En een weersvoorspelling dat het de hele dag zou blijven regenen. Een beetje jammer, maar niet dramatisch: er is ook in de regen van alles te doen. We besloten naar de Glazen Fabriek te gaan. Met de tram is de fabriek gemakkelijk te bereiken. Slechts een paar minuten vanaf de Altmarkt, maar wij besloten om te gaan lopen. Het zou 20 minuutjes lopen zijn, dat leek ons wel fijn. Het miezerde maar een beetje dus erg nat zouden we niet worden en dan zouden we onderweg vast nog wat meer van de stad kunnen zien.

Een trap af naar een uitzichtpunt in het riool

Na een wandeling van 20 minuten en toch even 10 minuten schuilen omdat het wel heel hard regende, kwamen we bij de Glazen Fabriek aan. Dit is een fabriek, midden in de stad, voornamelijk gemaakt van glas. Hier produceert Volkwagen de E-Golf. De elektrische auto is in Duitsland nog geen graag geziene gast. Anders dan in Nederland, is de Duitse wederopbouw na de Tweede Wereldoorlog voor een groot deel gefinancierd door de staal- en autoindustrie. Het loslaten van het concept “gassen” lijkt hier in Duitsland veel moeilijker te liggen dan in Nederland.

Omdat de Glazen Fabriek voornamelijk uit glas bestaat is het voor bezoekers mogelijk om mee te kijken bij de productie van de E-Golfjes. Al het vuile werk (spuiten, lassen etc) vindt ergens anders plaats, maar de assemblage gebeurt hier. Twee keer op een dag is er een rondleiding door de fabriek. Ook speciaal voor kinderen, maar reserveren is dan wel aan te raden. Op een speelse en begrijpelijke manier wordt het proces uitgelegd in het Engels of Duits. Na de rondleiding kom je uit op een grote open ruimte waar je zicht hebt op de lopende band, maar waar ook futuristische zelfrijdende auto’s, een VR-simulatie te doen is en te racen met op afstandbedienbare auto’s.

Een werkend prototype van een zelfrijdende Volkswagen. Rond 2035 te verwachten…

Wij deden aan het einde nog een drankje en hapje bij het restaurant dat er ook nog in de fabriek zat. Later zagen we dat dit restaurant, voor de dinerkaart een goede vermelding had in de Michelin Gids. Als we de kinderen niet mee zouden hebben op vakantie waren we wellicht blijven eten.

Uiteten in Dresden met kinderen

Omdat het gestopt was met regenen, maar nog steeds erg grijs en nat besloten we wat vroeger op zoek te gaan naar een plek om te eten. De kinderen waren de avond ervoor laat naar bed gegaan en in ieder geval Ruan was best moe. Beter om dan om 16.30 wat te eten dan nog veel later als ze te moe zou zijn om te eten. We hadden eerder op de dag een poster zien hangen van Schwerelos – das Achtbahnrestaurant en – uit zeer verrassende hoek – stelde Hotze voor om daar te gaan eten. Normaal gesproken is hij niet zo van de “fratsen” en ben ik degene die het voorstelt en zorgt dat het dan ook gebeurt, maar nu was dat dus niet nodig. Dus: een achtbaanrestaurant. Tijdens de wandeling naar het station – Schwerelos zit tegenover het station – bediscussieerden we dachten dat het eruit zou zien. Zouden er echt achtbanen zijn die het eten brachten? En zouden die ook over de kop gaan? En zou een colaatje niet helemaal spuitend bij de tafel aankomen?

Stelde Hotze nou echt voor om naar het Achtbaanrestaurant te gaan?

Het Achtbaanrestaurant Schwerelos

Aangekomen bij het achtbaanrestaurant kregen we vrij snel antwoord op al onze vragen. We werden naar een ronde tafel begeleid en kregen een tablet waarmee we al onze bestellingen konden plaatsen. Boven de tafel zaten twee ronde draaischijven. De ene met 4 vakken met in 3 van de 4 vakken eetgerei, zout/peper etc en 1 leeg vak voor vuile vaat. Op de schijf erboven kwam een heuse achtbaan uit. Dus we zochten allemaal snel een drankje uit en Ruan kon heel handig swipen en onze bestelling in het tablet invoeren. Een systeem gemaakt voor dummies dus, als een 2,5 jarige het zonder oefenen kan. Een paar minuten later suisden de eerste karretjes over de achtbaan en landden op de bovenste draaischijf. Door te draaien kwam het karretje voor onze neus terecht en konden we het flesje drinken eruit halen. Met de glazen in de onderste vakken konden we met elkaar toasten.

Daar komen onze drankjes!

Toen stap 2: het eten bestellen. Ook weer met de tablet en konden we kiezen uit allerlei gerechten. De keuze was ruim en was – gelukkig – meer dan alleen friet en vette hap. Er zaten ook echt wat meer culinaire keuzes bij. Taegan koos een salade, Nura schnitzel met friet. Julyan friet met kipnuggets en Hotze en ik kozen iets kleins, we hadden nog weinig honger zo vroeg op de dag. Ruan at mee met de andere kinderen. Na niet al te lang zagen we een van de personeelsleden de achtbaantoren beklimmen en enkele seconden later zoefden onze gerechtjes via de achtbaan onze tafel op. Kleine pannetjes, telkens gevuld met een gerecht. De borden en het bestek haalden we uit een vak en eet smakelijk!

Het eten smaakte prima. Niet heel hoogstaand, maar prima als je gaat voor de lol van zo’n restaurant en niet perse voor het lekkerste eten dat je ooit gehad hebt. De kinderen vonden het echt subliem. Een beleving waar ze het vast nog regelmatig over gaan hebben. Hoe vet is het als je eten gewoon per achtbaan naar je toe komt? De prijzen van het eten waren zeer schappelijk. Niet duurder dan elders en de porties waren net zo ruim als op andere plekken in Duitsland. In Nederland had zoiets waarschijnlijk een “all-you-can-eat” concept gehad, maar hier was het gewoon betalen per gerechtje. Dat kwam ons wel prima uit, want daardoor was het niet erg dat Hotze en ik alleen een klein hapje aten – om later, toen de kinderen sliepen nog even wat te gaan eten met z’n tweeën onder het hotel.

Mocht je ooit in Dresden zijn met kinderen en je zoekt een plek om te eten, dan maak je hiermee een super goede beurt bij je kinderen. En stiekem vonden Hotze en ik het ook echt iets om een keer meegemaakt te moeten hebben.

Tags:

No responses yet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com