Een diep dal, daar ben ik doorheen gegaan afgelopen week, met de zondag als dieptepunt. Ik ben vol de confrontatie aangegaan met het idee dat er geen baby meer zou gaan komen. Duizend keer tegen mezelf zeggen dat dat zieltje, dat al zo dichtbij ons gezin gevoeld wordt, nooit als kindje in ons gezin zal komen. Er zou geen wonder plaatsvinden en we zouden doorgaan met ons leven.

Ik kon het niet. Het deed teveel pijn. En dus heb ik gekozen voor mijn gezin. Misschien de easy-way-out, maar accepteren dat er geen kindje meer komt, dat zou mij en daarmee mijn gezin kapot maken. Mijn hele leven is ingericht op baby’s: zowel persoonlijk als zakelijk. En daarvan wil ik geen afstand nemen. Nu besluiten dat er geen kindje meer komt maakt dat mijn wonden blijven bloeden en dat ik, om het voor mezelf en mijn gezin leefbaar te houden, alles dat met baby’s te maken heeft moet afkappen om zo dagelijkse confrontatie uit te weg te gaan. Niet alleen neem ik dan afstand van mijn kinderwens, maar ook van mijn vriendinnen die nog geen voltooid gezin hebben en ook van mijn professionele wens: mijn werk waarin ik mijn ziel en zaligheid leg. Ik zou opnieuw moeten beginnen, een ander doel moeten vinden om ook mijn professionele carriere in te kunnen najagen. Het najagen van de kinderwens is dus groter dan alleen de kinderwens an sich. Mijn moederschap zit zo verweven in mijn leven, het staat op nummer 1 in alles wat ik doe en alles wat ik ontplooi komt voort uit mijn moederschap.

De kinderwens blijft bestaan. Het doet teveel pijn om deze nu op te geven. De offers zijn te groot en gaan ten koste van mij, mijn relatie en mijn gezin. De emotionele achtbaan waar we in zitten door de kinderwens te laten bestaan staat niet stil en blijft razen. Maar uitstappen tijdens de rit is onverstandig. We zijn nog niet aan het einde. Er is nog tijd en er is nog kans dat er een wonder voorbij komt. In welke vorm dan ook. En tot die tijd geeft ons gemis en verdriet ons ook heel sterk het besef welke rijkdom er in ons leven is. Een leven zonder pijn en verdriet is wellicht makkelijk en fijn, maar het moeten leven met verdriet en gemis maken de mooie dingen in het leven ook zo intens en aanwezig, dat dat het genieten waard is. Soms zelfs nog met de tranen in de ogen…

Tags:

2 Responses

  1. Ik hoop van harte dat dat kleine zieltje ooit ook echt als kindje bij jullie mag zijn!

  2. Hoe cliché ook, dat zieltje kan in vele vormen komen en misschien hoeft het niet in jou buik te groeien om in jullie gezin te passen…sterkte

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com