Omdat we bij aankomst niet via Siauliai waren gegaan wilde ik heel graag apart vanaf Riga nog naar de Hill of Crosses toe om deze bijzondere plek aan de kinderen te laten zien. De Hill of Crosses ligt ten zuiden op 1,5 uur rijden vanaf Riga. Het is een van de grotere steden van Litouwen. De Hill of Crosses is een pelgrimsoord. Waarom men is begonnen met het neerzetten en achterlaten van kruizen op deze heuvel is onduidelijk maar waarschijnlijk rond de Opstand van 1831 begonnen. Het trekt jaarlijks duizenden Christelijke gelovigen vanuit de hele wereld die er namens hun familie of kerkgemeenschap een kruis bijplaatsen. Soms in nagedachtenis van een overleden geliefde, anders met een gebed of een wens.

Nadat we hadden ontbeten haalde Hotze de auto op uit de parkeergarage waar hij stond te laden. De accu was ruimschoots vol genoeg om de rit heen en terug aan te kunnen dus we konden ontspannen aan de reis beginnen. Het bleek één lange rechte weg te zijn van Riga naar Siauliai en met de autopilot aan ging de rit voorspoedig en ontspannen. De auto deed het sturen, accelereren, remmen en de bestuurder hoeft alleen nog op te letten, inhaalmanoeuvres te doen en de route te checken. Het verbruik van de Tesla lag ook deze reis weer heel laag. Met zo’n rit kom je best dicht bij de actieradius uit de brochures.

De Hill of Crosses in Litouwen lijkt in 15 jaar tijd enorm gegroeid te zijn

Rond 13.00 komen we aan bij de Hill of Crosses. Er is een hoop veranderd sinds de eerste keer, 15 jaar geleden, dat ik hier kwam. Toen was het amper te bereiken zonder eigen vervoer. Uiteindelijk heb ik toen samen met een Amerikaanse en een Canadees een taxi vanaf Siauliai moeten pakken omdat er geen bus naartoe ging. Nu is er een bushalte, maar ook een groot parkeerterrein en een bezoekerscentrum met bijbehorende tourist-trap stalletjes met Litouwse souvenirs. We parkeren binnen de slagbomen voor €0,90 en betalen een vergelijkbaar bedrag om naar de WC te gaan alvorens we 250m naar de heuvel toe wandelen.

Eenmaal aangekomen kijken we rond. 3,5 jaar geleden was ik hier ook, toen met twee vriendinnen. Toen in februari waardoor er sneeuw lag op de miljoenen kruizen. Het leken er nu alweer meer geworden dan toen. Dat zal ook wel zo zijn geweest, want alhoewel en natuurlijk ook houten kruisjes wegrotten, worden er jaarlijks duizenden zo niet honderdduizenden bijgelegd. Nu in de brandende zon was het beeld net zo bizar als 3,5 jaar terug maar wel minder gloomy.

Februari 2016 was ik er ook. Toen in de sneeuw!

De kinderen keken hun ogen uit en elk nam deze bizarre plek op een andere manier in zich op. Julyan vertelde me dat hij het zich totaal anders had voorgesteld. Hij had een hoge berg verwacht met daarop een wandelroute langs kruizen. Ruan wilde overal aanzitten en alle trappen beklimmen. Taegan en Nura keken met open ogen rond en namen alles in zich op.

Hotze en ik zijn niet religieus. Sterker nog, we noemen ons seculier humanist. We voeden onze kinderen ook zo op. Verwijzingen naar een (voor ons) onbestaande god doen ons niets. En toch waren we onder de indruk van deze plek. Niet om de religieuze waarde ervan, maar wel als symbool van het verzet van mensen in onderdrukking. De Litouwse bevolking heeft deze plek ten tijde van de Sovjet overheersing in stand gehouden. De Sovjets hebben hem meerdere keren met bulldozers met de grond gelijk gemaakt, maar binnen heel korte tijd ontstond de Hill of Crosses weer door de volhardendheid van de Litouwen. Het had voor mij ook een verzameling van bloemen, kattenbeeldjes of kantklosjes kunnen zijn. De symboliek was voor mij om het even geweest.

Nadat we ongeveer waren uitgekeken – ben je dat ooit, als er miljoenen kruisjes op een berg hangen? – besloten we terug te gaan naar de auto en naar het centrum van Siauliai te rijden om daar wat te lunchen voor we zouden gaan terugrijden. Maar, we hadden nog geen 2 kilometer gereden toen we langs hotel/spa/restaurant reden met in de tuin speeltoestellen, een terras onder een overkapping en met een hertjesweide reden. Ik had hem niet gezien, maar Hotze, die achter het stuur zat, zag hem. Omdat hij op de autopilot reed kon hij achterom kijken toen we er langs reden zodat hij kon zien of het was waar we naar zochten. We keerden om en reden terug en ja hoor, het was perfect!

In plaats van even wat te eten en terug te rijden besloten we er een lekker luie middag van te maken en daar te blijven. We aten ijsjes, dronken sapjes, schommelden, voerden de hertjes, renden rond en genoten van het heerlijke weer. We aten wat hapjes en later op de middag bestelden we avondeten. Het was heerlijk ontspannen en geweldig weer. De rekening van de gehele middag was niet hoger dan 114 euro. Echt wel andere tarieven dan in Riga of Nederland! Ik liet haar 130 euro intypen op het pinautomaat zodat het een mooi rond bedrag was. Dat begreep ze niet helemaal, maar toen ze besefte dat het fooi was keek ze blij verrast. Ik denk niet dat ze heel veel Westerse toeristen over de vloer krijgen. Zonde, want ik kan iedereen deze plek van harte aanbevelen!

Tags:

No responses yet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com