Na meerdere jaren met 3 en nu 4 kinderen op de achterbank 1200-1400 km naar Italie, Frankrijk of Tsjechie geploeterd te hebben besloten we, op de terugreis afgelopen zomer dat we het dit jaar anders zouden gaan doen. We gaan naar de Baltische Staten – met de auto, maar niet rijdend!

En zo geschiedde. Met de ferry naar de Baltische Staten en daarna in etappes van een 300-400km terugrijden naar huis. Het plan was eerst om via Polen de terugreis in te plannen, maar toen we dit voorjaar een Tesla model 3 kochten, werd die optie wat minder voor de hand liggend omdat de laadfaciliteiten in Polen erg tegenvallen. Er zijn in heel Polen maar 2 Superchargers dus een afstand van meer dan 400km op 1 dag rijden is dan geen optie omdat het laden domweg te lang zou duren. En dus besloten wij de terugweg via Scandinavie te plannen. Ook goed!

Op zaterdag kwam het laatste kind terug van scoutingkamp en pakte ik alle spullen in. Omdat we nooit eerder met de Tesla op vakantie waren gegaan was ik heel conservatief qua bagage. Ik begon met 1 grote koffertas in te pakken met daarin voor 6 personen alle kleding. Daarnaast had ik nog een tweede grote tas voor de rest. Ik had bedacht dat ik eerst de grote tas erin zou zetten en dan zou kijken wat er nog meer mee zou kunnen. In de Tesla zijn er 3 kofferbakken. De gewone kofferbak, de frunk (front-trunk) en onder de gewone kofferbak zit nog een enorme “geheime” ruimte. Ik had naast de eerste grote tas de rest van de items in losse herbruikbare katoenentasjes gedaan zodat ik ze gemakkelijk zou kunnen verdelen over de 3 kofferbakken. Een soort module-systeem. Het bleek volstrekt overbodig te zijn zo moeilijk te doen. In de gewone kofferbak pasten met gemak de twee grote koffertassen naast elkaar en daar bovenop alle losse tasjes die ik had klaargezet. De frunk was nog leeg en de geheime ruimte ook. Tsk! In de frunk zetten we zo’n geel Jumbo-kratje – dat paste precies – met daarin allerlei losse items zoals kleurpotloden, notitieboekjes, een krantje, een ipad, oplaadsnoertjes, laptop, vaatwastabletjes, wat olie, zout en peper en natuurlijk een doosje Nespressocupjes voor Hotze.

Past best veel in zo’n Tesla

In de geheime ruimte onder de kofferbak besloot ik alle snorkelspullen te steken. Voor alle kinderen en onszelf vinnen, duikbrillen, snorkels, wetsuits en natuurlijk zwemkleding. Ook nog 3 opvouwbare visnetjes en een opvouwbare emmer van Scrunch en toen was het vak vol. Een draagdoek en een drager gingen er nog bij in de frunk en mijn en Nura’s rugtas, een haspel voor noodgevallen laden, de gewone laadkabels, een paar leuke schoenen en een voetbal er nog bij in de gewone kofferbak. En toen was de auto mooi vol. Niet propvol, maar vol genoeg om het gevoel te hebben niet te zuinig te hebben ingepakt.

Op zondagochtend ontbeten we nog even rustig thuis en reden we om 10.45 met een volgeladen accu richting Duitsland. De Tesla had berekend dat het 354km naar onze overnachtingsplek in Lubeck zou zijn. Dat zouden we gaan redden zonder laden als we de hele route onder de 120km/u zouden blijven rijden. Hij stelde zelf het limiet daarop in zodat we nooit zonder stroom langs de weg zouden blijven staan. Maar, omdat Hotze en ik in Duitsland ook wel even de power van onze nieuwe auto wilden testen besloten we een tussenstop in te voeren naar een Tesla Supercharger rond Hamburg. Daardoor verdween het snelheidslimiet en konden we onze gang gaan op de Duitse snelweg.

De reis ging voorspoedig. De Tesla rijdt als een zonnetje. Onze Tesla is uitgerust met Addaptive Cruise-Control met Auto-Pilot. Als je deze aanzet op de snelweg houdt hij zelf zijn baan vast, stuurt zelf, remt als er langzamer verkeer voor je op de baan zit en versnelt als dit verkeer weer weg is. Ook past hij zelf de snelheid aan naar de toegestane maximale snelheid – en dat scheelt per ongeluk geflitst worden omdat je een bordje miste. Het rijden wordt daardoor veel minder vermoeiend en omdat de Tesla zelf de baan vasthoudt kan je niet afdwalen als je even afgeleid wordt door een vraag van een kind. Elke 15 seconden checkt Tesla zelf of je nog steeds aan het opletten bent omdat je dan wat tegendruk aan het stuur moet geven.

Toen we nog ongeveer een halfuurtje verwijderd waren van onze geplande Supercharger in Hamburg merkten we aan de kinderen dat ze het rijden even zat waren. We waren toen bijna 3 uur onderweg en wij vonden het ook wel tijd voor een pauze. Via het beeldscherm in de auto vinkten we een Supercharger – met nog 3 van de 8 chargers vrij – vlakbij aan waarna de navigatie de route meteen aanpaste en we 5 minuten later aankwamen op het parkeerterrein waar we de auto gemakkelijk achteruit bij een Supercharger plaatsten en de auto aan de lader zetten. Meteen ging de lader aan de slag en liepen wij naar de MacDonalds voor een ijsje en even plassen.

Gemoedelijk rijtje Tesla’s

20 minuten later kregen we de melding op onze Tesla app dat het laden voltooid was en dat we de auto moesten gaan verplaatsen om ruimte te maken voor andere Tesla-rijders. Onze ijsjes waren net op dus de planning was prima en dus reden we de laatste 100 kilometer naar Lubeck.

In Lubeck was het even zoeken naar een parkeergarage en wetende dat we de volgende dag de auto op de Ferry zouden zetten met een – zo mogelijk – volgeladen accu, moesten we ook op zoek naar een plek om die laatste 100km er nog even bij te laden. Dat was nog even zoeken, want in Duitsland is het electrisch rijden nog iets minder ver dan in Nederland. Bij een hotel op 500m lopen kon de auto aan de stekker en konden wij ergens wat gaan eten met de kinderen. Toen de app ons vertelde dat de accu vol was zetten we de auto weer in de parkeergarage vlakbij zodat we de volgende ochtend gemakkelijk weer op pad konden.

Eerste overnachtingsplek: hartje Lubeck

Tags:

No responses yet

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Per mail op de hoogte
Social Media Auto Publish Powered By : XYZScripts.com