Per mail op de hoogte


Waar een wil is…

25 12 2011 21:15 | POSTED BY Musetta Blaauw

Mijn zoon Julyan, nu 3,5 jaar oud, is geboren met een dubbelzijde, volledige schisis – een dubbele spleet in lip, kaak en gehemelte. Toen hij 20 weken oud was is zijn lip gesloten en vlak na zijn eerste verjaardag is het zachte gehemelte en zijn huig gesloten. Zijn kaak en zijn harde gehemelte (voor in zijn mond) zijn nog open en zullen tijdens de komende jaren nog gesloten gaan worden. Vanaf dat we de diagnose kregen tijdens de structurele echo tijdens mijn zwangerschap, zijn we gaan lezen over schisis. Overal lazen we dat kinderen met een open gehemelte niet aan de borst kunnen drinken, maar zelden een kaarsje kunnen uitblazen en niet met een rietje kunnen drinken: “Een kind met een open gehemelte is fysiek niet in staat om een vacuum te maken en zuigen is dus niet mogelijk”.

De eerste drie weken van zijn leven bewees Julyan al dat je helemaal niet perse hoeft te zuigen om aan de borst te drinken. Hij hapte aan en ‘kauwde’ als het ware op de tepel om zo een toeschietreflex op te wekken. En als de melk toeschoot hoefde hij alleen maar te slikken. Vast voedsel zou constant in zijn neus terecht gaan komen en hij zou zich constant verslikken. Julyan verslikt zich nooit en nooit komt er voedsel of vloeistof via zijn neus naar buiten. Op zijn tweede verjaardag blies Julyan de kaarsjes op zijn taart uit.

Gisteren wist ik dit vast te leggen. Hard werken, flink oefenen en een hele dosis wilskracht zorgden ervoor dat ook de laatste ‘fysieke onmogelijkheid’ met voeten getreden werd. Mijn zoon drinkt, met een open gehemelte, uit een rietje. Zijn trotse gezicht terwijl hij een klein slokje chocomel wegslikt doet mijn moederhart smelten.

Mijn zoon bewijst dat iemand die zegt dat iets niet kan, dat iets fysiek onmogelijk is, dat dat op geen enkele manier een beperking hoeft op te leveren. Als je gelooft in jezelf, hard werkt en bereid bent om ook teleurgesteld te worden, dan ligt er een wereld van mogelijkheden aan je voeten. Ik ben ontzettend trots dat Julyan, met 3,5 jaar, al stevig in zijn schoenen staat om zijn eigen weg te kiezen, met de beperkingen die het leven hem gegeven hebben, maar zonder zijn hoofd te laten hangen en te accepteren dat iets niet kan alleen maar omdat anderen hem zeggen dat het niet kan.

2 Responses to “Waar een wil is…”

  1. Dina says:

    wauw wat goed van je zoon!! Zo zie je maar dat niets onmogelijk is

  2. Charlotte says:

    en het is natuurlijk wél een kind van zijn moeder he?!


Leave a Reply