Musetta leeft...
als mens, als vrouw, als moeder, als ondernemer

  • mens

    mijn blik op de maatschappij

  • moeder

    een kijkje in mijn priveleven, mijn gezin en mijn werk

  • ondernemer

    mijn duurzame winkel in de stad

  • politiek

    actief betrokken bij de Groningse afdeling van Groenlinks

Per mail op de hoogte

Bloggen na een stilte

19 11 2012 19:15 | 0 comments
posted byMusetta Blaauw

Meer dan een half jaar niet geblogd. Daar waren redenen voor, maar de voornaamste reden was dat de blog achter slot en grendel stond omdat er, ivm onze verschijning op televisie wat overmatig veel interesse was voor ons/mij en niet altijd positief. En dus het meest verstandige om te doen was een wachtwoord op de blogs en wachten tot de interesse overwaaide. Dat is inmiddels wel zo langzamerhand het geval. Ook is de rust in huize Hofstra-Blaauw nu wedergekeerd. We hebben onze draai helemaal gevonden in Groningen, genieten van elke dag in deze stad en hebben zin om de eerste kerst en jaarwisseling met elkaar te vieren in deze stad en in ons huis.

Hopelijk ga ik weer meer bloggen. Ik vind het prettig om zo af en toe wat te typen om mijn gedachten te ordenen, mijn nuance aan te brengen in de actualiteit en om gewoon ditjes en datjes te delen.

De (voorlopige) conclusie

20 03 2012 16:02 | 2 comments
posted byMusetta Blaauw

Een diep dal, daar ben ik doorheen gegaan afgelopen week, met de zondag als dieptepunt. Ik ben vol de confrontatie aangegaan met het idee dat er geen baby meer zou gaan komen. Duizend keer tegen mezelf zeggen dat dat zieltje, dat al zo dichtbij ons gezin gevoeld wordt, nooit als kindje in ons gezin zal komen. Er zou geen wonder plaatsvinden en we zouden doorgaan met ons leven.

Ik kon het niet. Het deed teveel pijn. En dus heb ik gekozen voor mijn gezin. Misschien de easy-way-out, maar accepteren dat er geen kindje meer komt, dat zou mij en daarmee mijn gezin kapot maken. Mijn hele leven is ingericht op baby’s: zowel persoonlijk als zakelijk. En daarvan wil ik geen afstand nemen. Nu besluiten dat er geen kindje meer komt maakt dat mijn wonden blijven bloeden en dat ik, om het voor mezelf en mijn gezin leefbaar te houden, alles dat met baby’s te maken heeft moet afkappen om zo dagelijkse confrontatie uit te weg te gaan. Niet alleen neem ik dan afstand van mijn kinderwens, maar ook van mijn vriendinnen die nog geen voltooid gezin hebben en ook van mijn professionele wens: mijn werk waarin ik mijn ziel en zaligheid leg. Ik zou opnieuw moeten beginnen, een ander doel moeten vinden om ook mijn professionele carriere in te kunnen najagen. Het najagen van de kinderwens is dus groter dan alleen de kinderwens an sich. Mijn moederschap zit zo verweven in mijn leven, het staat op nummer 1 in alles wat ik doe en alles wat ik ontplooi komt voort uit mijn moederschap.

De kinderwens blijft bestaan. Het doet teveel pijn om deze nu op te geven. De offers zijn te groot en gaan ten koste van mij, mijn relatie en mijn gezin. De emotionele achtbaan waar we in zitten door de kinderwens te laten bestaan staat niet stil en blijft razen. Maar uitstappen tijdens de rit is onverstandig. We zijn nog niet aan het einde. Er is nog tijd en er is nog kans dat er een wonder voorbij komt. In welke vorm dan ook. En tot die tijd geeft ons gemis en verdriet ons ook heel sterk het besef welke rijkdom er in ons leven is. Een leven zonder pijn en verdriet is wellicht makkelijk en fijn, maar het moeten leven met verdriet en gemis maken de mooie dingen in het leven ook zo intens en aanwezig, dat dat het genieten waard is. Soms zelfs nog met de tranen in de ogen…

Huizenhoge confrontatie

15 03 2012 11:01 | 6 comments
posted byMusetta Blaauw

23 maanden later. We zijn verhuisd. Die 8 dagen oude baby is opgegroeid tot een kleine peuter. En ik kom tot de conclusie dat ik mijn complete leven de afgelopen 6 jaar heb ingericht op confrontatie met wat er nooit meer gaat komen en waarvan ik nooit afscheid heb kunnen nemen omdat ik er altijd vanuit gegaan ben dat het er, desnoods op pure wilskracht, nog eens zou komen. Datgene dat Musetta tot Musetta maakt. Hetgeen waardoor ik van mijzelf ben gaan houden. Hetgeen dat mij een beter mens heeft gemaakt: mijn moederschap. Ik heb geen afscheid mogen nemen. Ik beviel van mijn derde kind met de gedachte: de volgende bevalling gaat wél thuis en helemaal sereen en harmonisch. Ik ging onder narcose en werd wakker met de gedachte: Helaas, de volgende bevalling zal toch weer in het ziekenhuis moeten omdat ik nu een buikwond heb… Een paar uur later werd me verteld dat de hele bevalling nooit meer zal plaatsvinden.

Geen laatste keer zwanger. Geen bewust elke stap van de zwangerschap voor het laatst beleven, voor het laatst voelen, voor het laatst van genieten. Niet voor de laatste keer stressen rondom mijn eisprong omdat we toch echt nog een keertje ‘moeten’. Niet de laatste keer dat mijn man me voor gek verklaart dat ik al 4 dagen na mijn eisprong wil gaan testen en het met 6 dagen na mijn eisprong echt niet meer uithou en dan natuurlijk negatief test. Niet te laatste keer dat het dan toch raak is en dat mijn hart een slag overslaat. Niet voor de laatste keer dat ik nog 7 keer test om het echt zeker te weten. Niet voor de laatste keer dat ik met 6 weken kotsmisselijk opsta en met liefde voor het eerst spuug in de gootsteen. Niet voor de laatste keer die eerste echo met hopelijk een kloppend hartje. En niet voor de laatste keer met 20 weken gespannen naar het ziekenhuis voor een structurele echo en hopend dat het kindje helemaal gezond is. Niet voor de laatste keer mijn positiekleding aan. Niet voor de laatste keer de kratten met babykleertjes uitzoeken en besluiten dat het overgrote deel toch weggegeven gaat worden omdat mijn nesteldrang liever nieuwe kleertjes uitzoekt. En niet voor de laatste keer hormonale ruzies met manlief over zijn nesteldrang die niet matcht met mijn nesteldrang. Geen geboortekaartje uitzoeken en niet gespannen afwachten tot wanneer dat krampje een wee blijkt te zijn.

Geen eerste ontmoeting meer…

Maar wel een huis vol met babyspullen. Alles staat er nog. En alles staat in het zicht. De complete zolder waar alles de afgelopen twee jaar zo prettig verstopt was is leeggehaald door de verhuizers en overal in ons nieuwe huis neergezet. En ook een bedrijf dat draait om baby’s. Kleding, draagdoeken, positiekleding. En een nieuw bedrijf aan het opstarten waarbij ik mijn eigen babykleding maak. Niet voor mijn baby. Ik heb geen baby.

Laat het los? Hou hoop? Met beide kan ik geen kant op. Ik wil niet loslaten als er nog hoop is en zo lang er nog iets van hoop is kan ik niet loslaten. En ja, er is iets van hoop. Kleiner dan een korrel zand en zo licht als een veertje. Het waait zo weg en ligt ook nooit stil. Het is niet aan mij om het vast te houden. Er is niets wat ik kan doen om de hoop levend te houden. Wij kunnen alleen maar wachten.

Laat ik daar nou niet goed in zijn…