Per mail op de hoogte


Het Turks Avontuur

16 12 2011 21:33 | POSTED BY Musetta Blaauw

Afgelopen dinsdagochtend stonden we om 3.00 naast ons bed. Snel douchen, Taegan aankleden, Nura en Julyan een kus geven en in de auto naar Schiphol. Om 5.00u vlogen we naar Antalya, Turkije waar ons een dag voor afspraken te wachten stond. Na het inchecken in het hotel en ontbijt (het was inmiddels al 12.00 lokale tijd) stapten we in de auto naar het ziekenhuis waar we werden opgewacht door de cameraploeg en Anita Witzier. Samen met hen, gevolgd door draaiende camera’s ontmoetten we gynacologe Dr. Münire Erman Akar. Ze deed een intake met ons: vroeg me naar mijn medische geschiedenis en naar mijn vruchtbaarheidsgegevens. De eerste stap om te kijken of ze ons zou kunnen helpen zou afhangen van of ik nog een goede eicel-reserve zou hebben. Een echo volgde waaruit bleek dat ik ruim voldoende follikels in mijn eierstokken had om te kunnen aannemen dat er nog een ruime eicel-voorraad zou zijn. #check

Na dit onderzoek en gesprek gingen we op bezoek bij Derya, de vrouw die 4 maanden geleden een donorbaarmoeder heeft gekregen. Derya is een geboren zonder baarmoeder. Toen ze trouwde met haar man en zwangerschap uit bleef, kwam ze 2,5 jaar geleden bij Dr. Erman Akar terecht, ze was toen 18 jaar oud. De diagnose was snel gesteld: Derya had MRK-syndroom.  Hun droom zakte in elkaar toen ze het hoorde. Ze zou nooit moeder worden. Draagmoederschap is in Turkije bij wet verboden. Haar zus bood aan om een kind voor haar te dragen en dan zouden ze gaan verhuizen naar het buitenland. De plannen werden gemaakt, maar toen kwam Dr. Erman Akar met hoop: ze was samen met een aantal zeer begaafde artsen bezig met het ontwikkelen van de techniek van baarmoedertransplantatie en Derya werd op de wachtlijst gezet. Toen het team er klaar voor was en de allereerste donorbaarmoeder beschikbaar kwam bleek dat Derya een perfecte match was. En zo kreeg Derya, 2,5 jaar na het horen dat ze nooit zwanger zou kunnen worden, toch een nieuwe kans en hoop!

De hoop was van haar gezicht te lezen. Ze straalde. Ze was opgezwollen door de anti-afstotingsmedicatie maar ik heb zelden een dapperdere en stralendere vrouw gezien. Ze straalde alsof ze al zwanger was! Het was een emotionele ontmoeting en haar kracht en verhaal gaf hoop! Deze techniek van baarmoedertransplantatie geeft vrouwen weer hoop op levensgeluk in de ogen van hun kind zien. Derya was daar het stralende voorbeeld van. En ze was nog niet eens zwanger, maar voelde zich goed, ook al zat ze onder de medicatie om afstoting en infecties tegen te gaan. Ze was inmiddels 4x ongesteld geworden. In een vriezer liggen 12 embryo’s van haar en haar man te wachten tot ze komende zomer een kans krijgen. Twaalf potentiële levens voor hen.

Na de ontmoeting met Derya hadden we even een moment rust om even wat te drinken. Hoewel iedereen in Antalya deed alsof het winter was, hadden wij het hartstikke warm. Ze verklaarden ons voor gek dat we met korte mouwen en zonder jas aan rond wandelden. Wij puften en zuchtten van de warmte: in het ziekenhuis stonden de thermometers zeker op 25 graden en buiten scheen de zon en was het heerlijk fris lenteweer. Het kerstgevoel waren we meteen kwijt.

De afsluiter van deze dag in het ziekenhuis bestond uit een interview van Anita Witzier met de chirurg uit het team. Ze stelde hem veel technische vragen. Voor ons heel interessant om mee te luisteren want de vragen gingen ook over de risico’s van een dergelijke ingreep en over de impact op het leven en op het ongeboren kind.

De risico’s van de operatie zijn niet groter of kleiner dan bij andere operaties. De operatie is wel lang. Ze zijn ca. 5 uur bezig met het loshalen van de baarmoeder uit het lijf van de donor (in Derya’s geval een overledene) en daarna zijn ze even lang bezig om de baarmoeder in het lijf van de ontvanger te plaatsen en alle vaten aan te sluiten. Gebruik maken van een overledene als donor heeft voordelen ten opzichte van het gebruik van een levende donor. Bij een overledene kan de chirurg veel gemakkelijker lange vaten uitnemen zonder rekening te hoeven houden met hetgeen achterblijft. Dat maakt het gemakkelijker aansluiten. Maar, net als in Nederland is er een hopeloos tekort aan donoren in Turkije en is de wachtlijst voor een donororgaan lang. Daarbij komt dat een match maken tussen donor en ontvanger minder gemakkelijk is als iemand niet een familiaire band heeft. Ze verwachtten dat ze na nog 1 of 2 transplantaties gedaan te hebben genoeg techniek onder de knie hebben om de overstap te maken naar gebruik van levende donoren.

Het grootste risico van deze operatie was volgens de arts de afstoting. Maar, zo gaf hij aan, afstoting is niet levensbedreigend mits het team er snel bij is. Derya wordt daarom goed in de gaten gehouden, zowel met vaginale echo’s als met bloedonderzoeken. Ze slikt een hoge dosis anti-afstotingsmedicatie dat ook haar natuurlijke afweersysteem plat legt. Om ervoor te zorgen dat ze daardoor geen infecties oploopt krijgt ze antibiotica en antischimmelmedicatie. Ze zijn inmiddels de medicatie iets aan het afbouwen en hopen dat ze over een half jaar de medicatie afgebouwd hebben naar een veilige dosis om zwanger mee te kunnen worden. Ze weten al dat een donororgaan (van nier of lever patiënten) hebben en zwanger worden geen grote gevaren oplevert, mits goed in de gaten gehouden. Het ziet er bij Derya allemaal heel goed uit en ze vertoont geen enkel teken van afstoting.

En toen gingen we naar het hotel. We waren inmiddels al erg lang wakker en ook Taegan zat wel aan zijn taks. We hebben Taegan even lekker laten douchen en hebben hem daarna op bed gelegd. Toen hij sliep zijn wij nog even wat gaan eten in de foyer van het hotel en daarna zijn we ook gaan slapen. Mijn hoofd zat zo vol met een overload aan informatie, indrukken en gedachten dat ik maar weinig sliep. Daarnaast was het warm, de verwarming deed het wel, maar de airco leek uitgeschakeld. En dus was het rond de 25 graden in onze kamer. Tropisch…

De volgende ochtend gingen we weer naar het ziekenhuis. We hadden weer een afspraak met Dr. Erman Akar. We hadden een lijstje met vragen meegenomen, maar in het kwartier dat zij aan het woord was gaf ze al antwoord op 6 van de 7 vragen. Ze vertelde over de risico’s, over de wachtlijsten, over de tijdsinvestering en over wanneer ze met de volgende patiënt zouden gaan beginnen. Ze vertelde ons dat we niet op de wachtlijst zouden komen, maar dat ze ons wel, over een paar jaar, als ze nog 4 of 5 succesvolle operaties gedaan hebben, met een levende donor wilden helpen. Daarbij gaf ze duidelijk te kennen dat ze ons het traject als arts zou ontraden: de medicatie, de tijd in het ziekenhuis, het feit dat baarmoedertransplantatie ‘maar 1 kind’ zou opleveren en dat de kosten hoog zouden zijn. Ze raadde ons aan om toch voor draagmoederschap te gaan, want dat was legaal in Nederland en dat zou veel minder medische risico’s geven. Een duidelijke boodschap die erin hakte…

Het voelde als ongesteld worden terwijl je hele lijf al alle symptomen van een prille zwangerschap vertoond. De energie van Derya, de begaafdheid van de artsen, ons eigen doorzettingsvermogen en kracht om dingen voor elkaar te krijgen… En dat alles bij elkaar, waar ik graag had gehoord: “als jullie er samen over uit zijn, dan zijn jullie welkom!” hoorden we een iets ander geluid. “Jullie zijn welkom, we hebben (straks) de kennis en kunde, maar kies liever voor draagmoederschap” dat viel op een oud zeer.

Ik wil geen draagmoederschap. Ik heb geroken aan het zelf kunnen dragen van mijn kind. Zelf, samen, als gezin en groter gezin in wording, bij elkaar en alleen met elkaar. Zonder een vreemde die jouw baby in haar buik draagt waar je alleen van de buitenkant contact mee kan maken. Pandora’s box is geopend. Nu terug naar draagmoederschap, met de uitermate vervelende ervaring die we daarmee hebben gehad, dat is even behoorlijk schakelen. Ik word fysiek misselijk als ik eraan denk om mijn gezin weer open te stellen voor een dergelijk risico. Een medisch risico lopen tegenover een mentaal risico lopen, waarbij het mentale risico niet weg is na de bevalling, daar waar alle medische risico’s dan wel weg zijn. De impact van baarmoedertransplantatie zal, in het jaar voor de zwangerschap groot zijn en heftig, maar is weg op het moment dat de baarmoeder na de bevalling weer verwijderd is. Een draagmoeder, zeker als er geen ‘zakelijke’ (lees: commerciele) afspraak is, zit je gezin en je kind veel langer aan vast en kan een veel grotere impact hebben op de lange termijn.

Het is een dilemma. Drie opties en geen van de drie zijn leuke opties. Baarmoedertransplantatie, draagmoederschap of kappen. Ik weet het niet.

Zoals het ook met ongesteld worden, terwijl je hele lijf al alle symptomen van een prille zwangerschap vertoond, is, na en dag van heftige teleurstelling, krabbel je in de loop van de week weer op. Droog je je tranen en recht je je rug. Vooruit kijken: daar liggen kansen en daar ligt hoop. En zo werd ik vanochtend wakker. Er is hoop. Er zijn kansen. En wellicht zullen we ze gaan grijpen. Welke van de risico’s we durven te gaan nemen, dat weten we niet. Dat hoeven we ook nog niet te weten. Eerst is er nu even #hierennu. En dat is even genoeg. Ons weg ligt voor ons en wie weet waar wegen kruizen en wat er verder nog op ons pad komt. #hierennu en dan komt ooit vanzelf!

6 Responses to “Het Turks Avontuur”

  1. Saskia says:

    Hierennu is ook belangrijk!
    sterkte met nadenken!!!

  2. Glea says:

    Wouw, wat een verhaal. Komt tijd, komt raad. Jullie hebben het onderzoek gedaan,mde opties liggen er. Je gevoel tzt vanzelf kiezen. Dapper om op TV te delen!

  3. dajamanl says:

    Jeetje meid wat een ervaring weer erbij.

  4. Tanja says:

    Wat een verhaal. Dat er opties zijn en dus hoop zal vast rust geven voor jullie. Goed om het te laten bezinken en eerst de overstap naar 050 te maken en: #hierennu. De tijd zal je de antwoorden geven.

  5. Marleen says:

    Mooi en helder geschreven. Jij vindt je weg wel. Goed om alles eerst te laten bezinken. Ik leef met je mee!!

  6. Dina says:

    Pff klinkt heftig zeg. En lijkt me ook moeilijk welke weg je ook kiest, ik hoop dat jullie tot een beslissing kunnen komen waar jullie beide achter staan zowel geestelijk als lichamelijk! Heel veel succes. Ook met het #hierennu


Leave a Reply