Per mail op de hoogte


De H&M-achtbaan!

9 11 2011 13:25 | POSTED BY Musetta Blaauw

Als je naar mijn relatie met Hotze kijk dan zie je dat vanaf het moment dat we bewust voor elkaar kozen, in april/mei 2005, ons leven een achtbaan is. Looping na looping en rondje na rondje, zonder uit te stappen en even ons verwapperde haar weer te fatsoeneren. Zo af en toe kijken we elkaar in de ogen en zeggen we tegen elkaar “Zullen we dan nu een keer een jaartje helemaal niets doen?” Maar dat is er nog nooit van gekomen. Door eigen keuze, door tegenspoed buiten onze controle en door onze manier van omgaan met die tegenspoed blijft ons leven een achtbaan in de 10de versnelling.

En als we elkaar dan op zo’n moment in de ogen kijken, zien we ook elkaars overtuiging dat de dingen die we doen, die we gedaan hebben en zullen gaan doen, ons vele malen gelukkiger maken dan een jaar waarin er niets op ons pad zou komen. Het zit niet in ons bloed om pas op de plaats te maken. We willen ons ontwikkelen, ontplooien, nieuwe dingen doen en als kansen zich voordoen deze met beide handen aangrijpen en pas loslaten als we gevoeld hebben of het iets voor ons is.

Het komende jaar wordt weer geen rustig jaar. Dat kan ik nu al beloven. We gaan eind dit jaar verhuizen naar het Noorden van het land. Een hele bewuste stap die we vol vertrouwen zetten, maar het zal ook de nodige tumult geven: we zullen onze draai opnieuw moeten gaan vinden en het huis dat we kopen is geweldig, maar zal niet ‘af’ zijn, dus ook daar zullen we ons verder in moeten laten groeien en ontwikkelen. Daarnaast zullen we het komende jaar wellicht ook stappen kunnen zetten op het vlak van onze gezinswens. Afgelopen maandag sprak ik op TEDxDelft (mijn filmpje is hier terug te kijken vanaf 00:46:59) en vertelde daar over de uitnodiging die we ontvangen hebben van het Universitair Ziekenhuis in Antalya om te onderzoeken of baarmoeder transplantatie interessant is om alsnog onze gezinswens in vervulling te laten gaan. Een kans die zich voordoet en die we niet zomaar willen laten liggen. En dus zullen we eind december naar Antalya vliegen om te kijken of het iets is waarbij we ons goed voelen. Ik zal binnenkort hier meer bloggen over het fenomeen baarmoedertransplantatie om daarmee wellicht meer informatie te geven over de consequenties en risico’s ervan in de hoop zo al wat zorgen en vragen weg te nemen, want ik kan me er alles bij voorstellen dat zoiets vragen en zorgen oproept.

En op microniveau staan de ontwikkelingen ook niet stil. Nura heeft inmiddels de vrijstelling van de leerplicht (schoolplicht) ontvangen en gaat dus niet naar school. Ze is erg bezig met van alles en nog wat dat haar boeit. Ze tekent meerdere kunstwerken per dag, knutselt alles wat los en vast zit aan elkaar en schrijft bijna het hele alfabet. Ze begint nu uit zichzelf met het (na)schrijven van woorden en het lezen van boekjes. Erg leuk om te zien. Daarnaast gaat ze wekelijks met heel veel plezier naar scouting toe en zal ze in Groningen op zwemles gaan.

Julyan is een heerlijke stuiterpeuter met bijpassende humeurswisselingen. Hij volgt Nura op de voet en wil alles wat zij ook doet, inclusief roze, jurkjes, K3 en het knutselen. Maar, als hij dan eenmaal aan het tekenen slaat, dan tekent hij compleet andere dingen dan Nura; echt een eigen tekenstijl. Ook met het maken van legobouwwerken maakt hij heel eigen dingen. Hij heeft elke twee weken logopedie en we verwachten in dit voorjaar ook nog een operatie. Daar probeer ik nu nog even mijn kop in het zand voor te steken. Ik moet er nog even niet aan denken.

Taegan is een dreumes. Ik wil het niet toegeven, maar het baby is er echt vanaf. Ik vind het geweldig om te zien hoe hij zich als een klein mannetje ontwikkeld en dat het een temperamentvol doorbijtertje zou zijn lag al in de lijn der verwachting gezien zijn broer en zus. Hij overtreft iedere verwachting: gaat razendsnel en meet zich aan de andere twee. Hij dendert door het leven en lijkt alles wat hij doet doordacht en met een plan te doen. Hij is totaal nergens bang voor en ook vallen en zich behoorlijk bezeren deert hem niet. Dan roept hij “auwwww! Boemmm” en wijst naar de plek waar hij viel of waar het pijn doet. Een kusje erop en hij stuitert weer verder. Tranen laat hij er zelden om.

Met ons werk gaat het ook goed. Nieuwe plannen en vasthouden wat we nu hebben. Kijken waar ik dingen anders wil en keuzes maken om nog meer plezier en genoegdoening uit mijn werk te halen. Met de verhuizing naar Groningen is dat een goed moment: echt kiezen en dingen die me niet meer liggen met verantwoordelijkheid afstoten, uitbesteden of stopzetten.

Al met al gaat het lekker. We voelen ons goed met onszelf en met elkaar.

Leave a Reply