Per mail op de hoogte


De brief die je niet wilt ontvangen

28 12 2011 20:10 | POSTED BY Musetta Blaauw

Eind november, mijn moeder was bij ons op bezoek, viel halverwege de middag zoals gewoonlijk de post op de deurmat. Tussen de post lag een brief van het AMK: het Advies Meldpunt Kindermishandeling. Ik dacht bij het openen dat ik wellicht nog in een adressenbestand stond vanuit mijn functie als Statenlid, maar de brief lezende bleek niets minder waar. De brief was aan ons gericht en ging over geuite zorgen over onze drie kinderen. Ik viel van mijn stoel van verbazing… “Wij worden beticht van kindermishandeling?” *WTF!* Dat kán toch niet? Onze kinderen ontwikkelen zich goed, zijn vrolijk, sociaal, pienter en gezellig. Als wij iets grof verkeerd zouden doen, dan zouden onze kinderen toch niet zo goed in hun vel kunnen zitten? Er moest sprake zijn van een misverstand. Na contact met de dossierhouder van het AMK bleek dat er geen sprake was van een misverstand: iemand in onze omgeving had deze melding, anoniem, tegen ons gedaan en zij moeten elke melding serieus nemen en dus werden wij als ouders uitgenodigd op gesprek om de zorgen te bespreken.

Na de klap in ons gezicht en een nacht slecht slapen hebben we elkaar in de ogen gekeken en ons vertrouwen weer hervonden in onszelf en in onze kinderen. Als wij iets verkeerd doen dan spiegelen onze kinderen dat en zullen we dat aan hun gedrag meteen merken. Deze melding moet gedaan zijn uit onwetendheid of uit treiterij.

Het gesprek dat we de week erop hadden was open en prettig. De dossierhouder was een zeer betrokken en vriendelijke man. Hij en zijn collega hebben ons geen moment het gevoel gegeven dat we bij voorbaat al een stempel ‘kindermishandelaars’ hadden gekregen. De gedane melding raakte kant nog wal en opnieuw vielen we van onze stoel. We werden boos dat iemand zoveel onzin bij elkaar kan vegen. Het bevatte halve incidenten die op elk kind in ons hofje zou kunnen slaan, aangevuld met aannames en meningen. Er was geen enkel vaststaand feit gemeld, behalve dat we voor Nura vrijstelling van de leerplicht hebben, en bevatte naast een aantal dingen over de kinderen vooral een aantal zaken over mij, maar ook die waren niet gestaafd met feiten. Overduidelijk kwam naar voren dat de melding gedaan is door een van onze buren. Iemand die ons ook buiten het hof kent en/of leest. Dat zijn er niet zoveel. Na gehoord te hebben dat de datum van de melding 3 november was, de dag dat wij op twitter zetten dat we ons nieuwe huis gekocht hebben en de dag dat er via een twitter-roddelcircuit duidelijk werd dat wij naar Turkije zouden gaan, is het voor ons helemaal duidelijk wie deze melding gedaan heeft.

Het onderzoek is inmiddels afgerond. We hebben een lovende brief binnen van het AMK waarin zij aangeven dat er geen enkele zorg is rondom ons gezin. Dat ze ons hebben leren kennen als liefdevolle en betrokken ouders en dat hun bevindingen werden bevestigd door onze huisarts, het consultatiebureau, de logopediste en de cranio-therapeut van Julyan. De orthopedagoog die bij ons op huisbezoek is geweest en die Nura onderwierp aan een suggestief brievenbusspelletje (stel doosjes, elk doosje staat voor een gezinslid en Nura moest briefjes met daarop een tekst erop in het meest passende doosje doen “Bij wie zit je graag op schoot?” “Wie maakt jou verdrietig” “Wie geeft jou wel eens een klap”), concludeerde dat “in ons gezin een ontspannen sfeer heersde, een open contact tussen partners en kinderen en dat Nura een gezonde en goed verzorgde indruk maakte.” En hoe heftig we schrokken van de eerste brief, deze tweede brief ontroerd minstens zoveel. Het AMK, de professionals om ons heen, de orthopedagoog: allemaal kijken ze met hun professionele bril, niet geleid door emoties en afgunst, en vinden ze dat het goed gaat met onze kinderen! Dat hebben we maar mooi zwart-op-wit!

En dus hebben we deze aanval ook weer overleefd zijn we ‘goedgekeurd’. Een groot stempel op ons dossier als ‘valse melding’ en de tip om het dossier niet te laten vernietigen zodat deze valse melder niet opnieuw de kans krijgt om ons opnieuw te melden.

Inmiddels ook met een paar van onze buren gesproken. En zij uiten ook hun verbazing en begrijpen niet dat iemand een dergelijke melding tegen ons zou doen. Dat doet ons vertrouwen in onze buren weer een beetje terugkomen. Hoewel we heel erg uitkijken naar onze verhuizing eind januari, willen we niet negatief terugkijken op onze tijd hier in Den Haag. We wonen in een superfijn hof met geweldig leuke buren. Een rotte appel zou geen stempel moeten drukken op dat gevoel. En ja, ik ben de eerste die toegeeft dat iemand die tot zo iets in staat is, die een verstoorde burenrelatie zo ver laat gaan dat er kinderen in betrokken worden en de dupe van worden, iemand is waar ik graag ver weg van verhuis. Dat iemand met ons een probleem heeft, dat is prima. Kan gebeuren, maar om ons een hak te zetten, puur omdat we een ander huis hebben gekocht en omdat we een micromiliscule kans op ooit een zwangerschap hebben, en dat via onze kinderen te doen, dat is lager dan ik ooit gedacht had dat iemand toe in staat was.

Nog 33 dagen en dan verhuizen we.

2 Responses to “De brief die je niet wilt ontvangen”

  1. Emmy says:

    Daar word ik nou helemaal stil van, verbijsterd vooral geloof ik.

  2. meta says:

    joh….. respect voor jullie manier van omgaan met deze waardeloze actie van iemand. ongelofelijk om valse aangifte te doen, respectloos.


Leave a Reply