You are currently browsing the archives for the Toekomstdromen category.

Per mail op de hoogte

Archive for the ‘Toekomstdromen’ Category

Windkracht 10, volle kracht vooruit!

31 12 2012 21:22 | POSTED BY Musetta Blaauw | 3 comments

Een jaar voorbij. En wat een jaar. Het jaar 2012 gaat bij ons de boeken in als “Van windkracht 10, met volle kracht vooruit, naar rustig vaarwater waar we onze eigen kompas kunnen volgen”. Terugkijkend op dit jaar is het een goed jaar geweest voor mij en mijn gezin. Een jaar waar wij onze toekomst opnieuw inrichtten, bijna letterlijk, met de verhuizing naar Groningen.

Op 2 januari kregen wij de sleutel van ons paleis aan de haven. Een huis met hart, een huis met gevoel, ons huis; in de stad waar ons hart lag. We kwamen thuis. En het huis en de stad hebben in 2012 alle verwachtingen waar gemaakt. Nog geen seconde hebben we spijt van onze volksverhuizing, terug naar het Noorden. Met een ijskoude start, het afsluiten van het gas zodat de keuken aangesloten kon worden, terwijl het -15 vroor, maakten we meteen kennis met de warmte waar we in terecht waren gekomen. Onze buren maakten een warm bad klaar voor de kinderen, bakten een aantal huisgemaakte pizza’s voor ons en maakten hun logeerkamer klaar voor het geval de gasleiding niet voor kinderbedtijd gemaakt zou kunnen worden. En deze kennismaking was nog maar het begin. De buren, de hele rij van buren in de Oosterhaven, ontvingen ons én de kinderen met open armen. Rond Sint Maarten werd er hoopvol door verschillende buren gepolst of onze kinderen wel zouden gaan lopen met een lampionnetje. En voor het eerst in vele jaren was er weer kindergezang te horen in de Oosterhaven en werden er snoepzakken van drie hummels met een zelfgeknutseld lampionnetje met theelichtje rijkelijk gevuld door de hele rij. Vlak voor Sinterklaas werden de kinderen uitgenodigd bij onze buurvrouw aan de rechterkant om hun schoen te zetten en wie weet zouden we dan de volgende dag op de koffie willen komen…? Onze andere buren stelden voor dat we dit voorjaar het achterste gedeelte van hun tuin in gebruik gaan nemen om een schommel, trampoline of iets anders leuks voor de kinderen neer te zetten. Wij hebben ons nog nooit zo welkom gevoeld in een buurtje en we hopen dat we nog vele jaren onderdeel mogen uitmaken van de Oosterhaven!

Dit jaar heb ik ook een nieuwe kant van mijn man leren kennen. Ik kende Hotze al als een lieve betrokken man en echtgenoot, een harde werker die er niet vies van is om zijn nek voor een ander uit te steken en met een groot gevoel van verantwoordelijkheid. Afgelopen jaar ontdekte ik dat de man waar ik nog steeds net zo verliefd op ben als de dag dat we elkaar het ja-woord gaven, naast die harde werker ook een echte ondernemer is. Bevrijd van de ketens van het werknemerschap bloeide hij op en groeide hij verder door tot iemand die niet alleen principes heeft en uitdraagt, maar die ze ook in zijn dagelijkse werk weet over te dragen op anderen. Hij neemt mensen bij de hand, laat hen zien wat hij belangrijk vindt en stimuleert hen om open te staan voor vernieuwing, verduurzaming en een eerlijker gebruik van energie. En, bijkomend voordeel, doordat hij nu eigen baas is, is hij ook veel beter in staat om thuis te zijn als hij dat wil. Geen filerijden meer, geen baas die vindt dat hij weekenden mee op heidagen moet en geen verplichte bedrijfsontbijtsessies etc. Op de fiets naar zijn kantoor aan de Hoge der A of de universiteit en rond een uur of vijf weer thuis om samen te koken, met de kinderen de dag af te sluiten en ze op bed te leggen. Lekker kneuterig, maar ik vind het winst!

De kinderen zijn het afgelopen jaar ook weer een jaar ouder geworden. Wat moet ik erover zeggen? Ze ontwikkelen zich sneller dan ik soms wil bijbenen. Ze worden zo groot en richten hun eigen leven in. Maken eigen keuzes, volgen hun eigen passies en verrassen ons elke dag weer. Nura toont een waar rekenwonder te zijn. In een paar weken tijd leerde ze zichzelf rekenen, schrijven en lezen en nu ze dat onder de knie heeft vindt ze het leuk om haar broertjes datzelfde bij te brengen. Dit jaar begonnen zowel Nura als Julyan met zwemlessen. In maart begon Nura en raakte ze al in paniek van drie spetters water in haar gezicht, nu duikt ze van de duikplank af, zwemt ze onder water door het gat, doet ze borst- en rugcrawl en trappelt ze water alsof haar leven ervan af hangt. Met veel plezier gaan Hotze en ik elke donderdagmiddag samen naar de zwemles toe. Kijken hoe ook Julyan over zijn schuchterheid heen stapt en vertrouwen krijgt in de juf, in het water en in zichzelf. We zien ze groeien en zolang wij op de tribune zitten voelen ze zich vertrouwd om zich over te geven aan het diepe water en de strenge en soms norse juf.

De kleinste man in ons huis is een heel baasje geworden in 2012. Van een chubbie baby schiet hij de lengte in, praat hij alsof hij precies weet hoe de wereld draait en is hij in het staartje van 2012 in de waarom-fase beland. Dit kleine mannetje, dat het nog steeds heerlijk vindt om bij ons in bed te slapen, doet op geen enkele manier onder voor zijn broer en zus. Hij staat zijn mannetje en zorgt dat hij krijgt wat hij wil. En altijd in voor een lach en een knuffel.

De komst van Rosanne, onze gastouder die sinds oktober drie dagen per week bij ons de kinderopvang voor haar rekening neemt, is een geweldige aanvulling in de levens van onze kinderen. Elke dag brengt ze iets nieuws mee om samen met de kinderen te ontdekken. Ze dansen, zingen, knutselen of doen andere dingen die de kinderen prikkelen om te ontdekken. We merken dat de rust die Rosanne met zich meebrengt voor de kinderen hen goed doet. Ze hebben haar in hun hart gesloten en zij hen. Heerlijk om in mijn kantoor te zitten werken en de kinderen te horen stampen boven mijn hoofd, dansend op een nieuw muziekje, of het gelach te horen in het trappenhuis. Het grote genot van thuiswerken!

In 2012 is ook mijn vierde kindje ontstaan. Na maanden van voorbereiden, ontwerpen en vormen lanceerde ik op de Kleine Fabriek in Amsterdam mijn eerste collectie kinderkleding van het merk MUS®. Kleurrijk, kinds en helemaal zoals ik het in mijn hoofd had. Dingen die ik belangrijk vind, kleuren en ontwerpen die ik mooi vind en helemaal toegespitst op de kinderen die het moeten gaan dragen. En wat was ik trots op mijzelf, moet ik bekennen… Ik had het maar mooi geflikt, die lancering. Na de zomer zou ik weten of ik de enige was die blij werd van MUS® of dat ik mocht gaan starten met het maken van een tweede collectie. Het enthousiasme was groter dan ik had durven dromen. Over enkele weken ligt MUS® in 6 verschillende landen in de winkels. Een eerste collectie die in 24 winkels ligt, wereldwijd. Wie had dat durven dromen? De tweede collectie is zo goed als rond en hopelijk zal deze collectie MUS® nog verder doen groeien… De kroon op mijn werk zal zijn als ik een kindje dat ik niet ken in MUS® kleertjes zie lopen, op een moment dat ik het niet verwacht… hoe gaaf zal dat zijn?

Ons jaar startte met windkracht 10. Met volle kracht vooruit voeren wij de Oosterhaven in. Hier startte de rest van ons leven. En alle verwachtingen en meer kwamen uit. En langzaamaan ging de wind liggen, maakten we het huis ons huis, vonden we onze draai en kabbelden we rustig door. We konden varen op onze eigen kompas, in ons eigen tempo, genietend van alles wat we onderweg tegenkwamen. Het komende jaar hopen we op hetzelfde. Ons kompas volgen, vandaag nog niet weten waar we morgen willen zijn, maar de horizon voor ons. Met ons gezin, met onze lieve familie en met oude en nieuwe vrienden!

Een heel goed 2013 toegewenst! *Proost*

De (voorlopige) conclusie

20 03 2012 16:02 | POSTED BY Musetta Blaauw | 2 comments

Een diep dal, daar ben ik doorheen gegaan afgelopen week, met de zondag als dieptepunt. Ik ben vol de confrontatie aangegaan met het idee dat er geen baby meer zou gaan komen. Duizend keer tegen mezelf zeggen dat dat zieltje, dat al zo dichtbij ons gezin gevoeld wordt, nooit als kindje in ons gezin zal komen. Er zou geen wonder plaatsvinden en we zouden doorgaan met ons leven.

Ik kon het niet. Het deed teveel pijn. En dus heb ik gekozen voor mijn gezin. Misschien de easy-way-out, maar accepteren dat er geen kindje meer komt, dat zou mij en daarmee mijn gezin kapot maken. Mijn hele leven is ingericht op baby’s: zowel persoonlijk als zakelijk. En daarvan wil ik geen afstand nemen. Nu besluiten dat er geen kindje meer komt maakt dat mijn wonden blijven bloeden en dat ik, om het voor mezelf en mijn gezin leefbaar te houden, alles dat met baby’s te maken heeft moet afkappen om zo dagelijkse confrontatie uit te weg te gaan. Niet alleen neem ik dan afstand van mijn kinderwens, maar ook van mijn vriendinnen die nog geen voltooid gezin hebben en ook van mijn professionele wens: mijn werk waarin ik mijn ziel en zaligheid leg. Ik zou opnieuw moeten beginnen, een ander doel moeten vinden om ook mijn professionele carriere in te kunnen najagen. Het najagen van de kinderwens is dus groter dan alleen de kinderwens an sich. Mijn moederschap zit zo verweven in mijn leven, het staat op nummer 1 in alles wat ik doe en alles wat ik ontplooi komt voort uit mijn moederschap.

De kinderwens blijft bestaan. Het doet teveel pijn om deze nu op te geven. De offers zijn te groot en gaan ten koste van mij, mijn relatie en mijn gezin. De emotionele achtbaan waar we in zitten door de kinderwens te laten bestaan staat niet stil en blijft razen. Maar uitstappen tijdens de rit is onverstandig. We zijn nog niet aan het einde. Er is nog tijd en er is nog kans dat er een wonder voorbij komt. In welke vorm dan ook. En tot die tijd geeft ons gemis en verdriet ons ook heel sterk het besef welke rijkdom er in ons leven is. Een leven zonder pijn en verdriet is wellicht makkelijk en fijn, maar het moeten leven met verdriet en gemis maken de mooie dingen in het leven ook zo intens en aanwezig, dat dat het genieten waard is. Soms zelfs nog met de tranen in de ogen…

Huizenhoge confrontatie

15 03 2012 11:01 | POSTED BY Musetta Blaauw | 6 comments

23 maanden later. We zijn verhuisd. Die 8 dagen oude baby is opgegroeid tot een kleine peuter. En ik kom tot de conclusie dat ik mijn complete leven de afgelopen 6 jaar heb ingericht op confrontatie met wat er nooit meer gaat komen en waarvan ik nooit afscheid heb kunnen nemen omdat ik er altijd vanuit gegaan ben dat het er, desnoods op pure wilskracht, nog eens zou komen. Datgene dat Musetta tot Musetta maakt. Hetgeen waardoor ik van mijzelf ben gaan houden. Hetgeen dat mij een beter mens heeft gemaakt: mijn moederschap. Ik heb geen afscheid mogen nemen. Ik beviel van mijn derde kind met de gedachte: de volgende bevalling gaat wél thuis en helemaal sereen en harmonisch. Ik ging onder narcose en werd wakker met de gedachte: Helaas, de volgende bevalling zal toch weer in het ziekenhuis moeten omdat ik nu een buikwond heb… Een paar uur later werd me verteld dat de hele bevalling nooit meer zal plaatsvinden.

Geen laatste keer zwanger. Geen bewust elke stap van de zwangerschap voor het laatst beleven, voor het laatst voelen, voor het laatst van genieten. Niet voor de laatste keer stressen rondom mijn eisprong omdat we toch echt nog een keertje ‘moeten’. Niet de laatste keer dat mijn man me voor gek verklaart dat ik al 4 dagen na mijn eisprong wil gaan testen en het met 6 dagen na mijn eisprong echt niet meer uithou en dan natuurlijk negatief test. Niet te laatste keer dat het dan toch raak is en dat mijn hart een slag overslaat. Niet voor de laatste keer dat ik nog 7 keer test om het echt zeker te weten. Niet voor de laatste keer dat ik met 6 weken kotsmisselijk opsta en met liefde voor het eerst spuug in de gootsteen. Niet voor de laatste keer die eerste echo met hopelijk een kloppend hartje. En niet voor de laatste keer met 20 weken gespannen naar het ziekenhuis voor een structurele echo en hopend dat het kindje helemaal gezond is. Niet voor de laatste keer mijn positiekleding aan. Niet voor de laatste keer de kratten met babykleertjes uitzoeken en besluiten dat het overgrote deel toch weggegeven gaat worden omdat mijn nesteldrang liever nieuwe kleertjes uitzoekt. En niet voor de laatste keer hormonale ruzies met manlief over zijn nesteldrang die niet matcht met mijn nesteldrang. Geen geboortekaartje uitzoeken en niet gespannen afwachten tot wanneer dat krampje een wee blijkt te zijn.

Geen eerste ontmoeting meer…

Maar wel een huis vol met babyspullen. Alles staat er nog. En alles staat in het zicht. De complete zolder waar alles de afgelopen twee jaar zo prettig verstopt was is leeggehaald door de verhuizers en overal in ons nieuwe huis neergezet. En ook een bedrijf dat draait om baby’s. Kleding, draagdoeken, positiekleding. En een nieuw bedrijf aan het opstarten waarbij ik mijn eigen babykleding maak. Niet voor mijn baby. Ik heb geen baby.

Laat het los? Hou hoop? Met beide kan ik geen kant op. Ik wil niet loslaten als er nog hoop is en zo lang er nog iets van hoop is kan ik niet loslaten. En ja, er is iets van hoop. Kleiner dan een korrel zand en zo licht als een veertje. Het waait zo weg en ligt ook nooit stil. Het is niet aan mij om het vast te houden. Er is niets wat ik kan doen om de hoop levend te houden. Wij kunnen alleen maar wachten.

Laat ik daar nou niet goed in zijn…