You are currently browsing the archives for the Over mij category.

Per mail op de hoogte

Archive for the ‘Over mij’ Category

Een eigen server!

24 11 2012 00:10 | POSTED BY Musetta Blaauw | 0 comments

Na jarenlang domeinnamen en hosting te hebben gehad, heb ik nu een eigen server opgezet. Oh, wat voelt dat stoer… deze website draait nu al op mijn eigen server en hoewel er niets veranderd is, voelt het toch anders. Ach ja… ik ben weer een stukje zelfstandiger geworden… Deze Mus wordt nog wel eens volwassen!

Bloggen na een stilte

19 11 2012 19:15 | POSTED BY Musetta Blaauw | 0 comments

Meer dan een half jaar niet geblogd. Daar waren redenen voor, maar de voornaamste reden was dat de blog achter slot en grendel stond omdat er, ivm onze verschijning op televisie wat overmatig veel interesse was voor ons/mij en niet altijd positief. En dus het meest verstandige om te doen was een wachtwoord op de blogs en wachten tot de interesse overwaaide. Dat is inmiddels wel zo langzamerhand het geval. Ook is de rust in huize Hofstra-Blaauw nu wedergekeerd. We hebben onze draai helemaal gevonden in Groningen, genieten van elke dag in deze stad en hebben zin om de eerste kerst en jaarwisseling met elkaar te vieren in deze stad en in ons huis.

Hopelijk ga ik weer meer bloggen. Ik vind het prettig om zo af en toe wat te typen om mijn gedachten te ordenen, mijn nuance aan te brengen in de actualiteit en om gewoon ditjes en datjes te delen.

De (voorlopige) conclusie

20 03 2012 16:02 | POSTED BY Musetta Blaauw | 2 comments

Een diep dal, daar ben ik doorheen gegaan afgelopen week, met de zondag als dieptepunt. Ik ben vol de confrontatie aangegaan met het idee dat er geen baby meer zou gaan komen. Duizend keer tegen mezelf zeggen dat dat zieltje, dat al zo dichtbij ons gezin gevoeld wordt, nooit als kindje in ons gezin zal komen. Er zou geen wonder plaatsvinden en we zouden doorgaan met ons leven.

Ik kon het niet. Het deed teveel pijn. En dus heb ik gekozen voor mijn gezin. Misschien de easy-way-out, maar accepteren dat er geen kindje meer komt, dat zou mij en daarmee mijn gezin kapot maken. Mijn hele leven is ingericht op baby’s: zowel persoonlijk als zakelijk. En daarvan wil ik geen afstand nemen. Nu besluiten dat er geen kindje meer komt maakt dat mijn wonden blijven bloeden en dat ik, om het voor mezelf en mijn gezin leefbaar te houden, alles dat met baby’s te maken heeft moet afkappen om zo dagelijkse confrontatie uit te weg te gaan. Niet alleen neem ik dan afstand van mijn kinderwens, maar ook van mijn vriendinnen die nog geen voltooid gezin hebben en ook van mijn professionele wens: mijn werk waarin ik mijn ziel en zaligheid leg. Ik zou opnieuw moeten beginnen, een ander doel moeten vinden om ook mijn professionele carriere in te kunnen najagen. Het najagen van de kinderwens is dus groter dan alleen de kinderwens an sich. Mijn moederschap zit zo verweven in mijn leven, het staat op nummer 1 in alles wat ik doe en alles wat ik ontplooi komt voort uit mijn moederschap.

De kinderwens blijft bestaan. Het doet teveel pijn om deze nu op te geven. De offers zijn te groot en gaan ten koste van mij, mijn relatie en mijn gezin. De emotionele achtbaan waar we in zitten door de kinderwens te laten bestaan staat niet stil en blijft razen. Maar uitstappen tijdens de rit is onverstandig. We zijn nog niet aan het einde. Er is nog tijd en er is nog kans dat er een wonder voorbij komt. In welke vorm dan ook. En tot die tijd geeft ons gemis en verdriet ons ook heel sterk het besef welke rijkdom er in ons leven is. Een leven zonder pijn en verdriet is wellicht makkelijk en fijn, maar het moeten leven met verdriet en gemis maken de mooie dingen in het leven ook zo intens en aanwezig, dat dat het genieten waard is. Soms zelfs nog met de tranen in de ogen…