You are currently browsing the archives for the Huisje – Boompje – Beestje category.

Per mail op de hoogte

Archive for the ‘Huisje – Boompje – Beestje’ Category

Terug de politiek in!

18 03 2018 12:58 | POSTED BY Musetta Blaauw | 0 comments

Terwijl heel Nederland zich klaar maakt om volgende week woensdag naar de stembussen te gaan voor een nieuwe gemeenteraad is het hier in Groningen rustig. Stilte voor de storm want de gemeenteraadsverkiezingen in Groningen, Haren en Ten Boer gaan plaatsvinden eind november.

Na lang twijfelen heb ik besloten om mij kandidaat te stellen. Tijdens mijn studie ben ik voor het eerst in aanraking gekomen met de gemeentepolitiek en stond ik voor ik het wist op de kieslijst van Student en Stad en ik werd van 2004-2006 fractievoorzitter en raadslid voor deze Studentenpartij.

Na mijn raadsperiode werd ik moeder, verhuisde ik naar Den Haag om daar met Hotze Hofstra ons gezin te stichten. Omdat de politiek me bleef trekken heb ik me daar gemeld bij de PvdA en heb ik mij verkiesbaar gesteld voor de Provinciale Staten van Zuid-Holland. 4 jaar lang heb ik daar het politieke dier los gelaten op de groene contouren in het Westland en de Bollenstreek, het groene hart, herontwikkeling vliegveld Valkenburg en kustverdediging o.a. de Zandmotor bij Terheijde. Na deze vier jaar besloten wij terug te verhuizen naar Groningen. Terug naar huis.

In Groningen is ons leven tot rust gekomen. We hebben heel lang gehoopt op een vierde kindje en na heel lang zoeken met vele teleurstellingen en tegenslagen is onze wens op de allermooist mogelijke manier in vervulling gegaan en is Ruan Auréli in november 2016 bij ons erbij gekomen. En toen was er echt rust. Rust voor bezinning, om voor onze paddenstoel een denkbeeldige pijp te roken en te voelen waar we staan. Om ons heen kijkend bleek dat de samenleving echt schokkend veranderd is. Nooit eerder was de nood voor duurzame keuzes zo groot. Nooit eerder was er zoveel ontevredenheid in de samenleving en was de politieke polarisatie zo zichtbaar en pijnlijk te voelen door alles heen. De rust in ons priveleven geeft ruimte om me weer te mengen in wat ik belangrijk vind in de maatschappij.

Wakker wordend uit die soort van maatschappelijke winterslaap waarin ik had verkeerd deed mij beseffen dat de PvdA waar ik me in Zuid-Holland thuis bij had gevoeld, dat hier in Groningen totaal niet deed. Deels had dat te maken met het verleden dat ik met de toenmalige PvdA fractie hier in Groningen had toen ik nog raadslid was maar ook met de standpunten die de partij er nu op nahoudt (thuisonderwijs is er bijvoorbeeld eentje van. Geen doorslaggevende, maar het geeft wel een zekere “dat moeten we niet willen, mevrouwtje” houding aan die mij tegenstaat). Maar nog belangrijker: in mijn maatschappelijke winterslaap had ik niet stilgestaan. Ik, mijn gezin én de maatschappij hebben een ontwikkeling doorgemaakt en ik vond dat de PvdA stil was blijven staan. Op de belangrijkste dossiers bleven ze met achterhaalde compromissen schermen. En dus was de beslissing genomen. Ik paste niet meer bij de PvdA. Het lidmaatschap werd opgezegd.

Maar wat wel? Ik wilde weer meedoen, me inzetten, me hard maken voor de dingen die ik belangrijk vind. Ik ging luisteren, lezen en voelen. Waar paste ik? Wat paste bij mij? Ik kwam bij Groenlinks uit. Na een eerste vergadering, een hele saaie ALV vertelde Nienke Homan mij nog, kwam ik vol energie thuis. Mét een aanmelding voor de werkgroep Mobiliteit. Yes! Daar had ik zin in. Elke vergadering die ik kon ging ik heen. Even me omringen met mensen die zich ook commiteren aan dezelfde belangrijke doelstellingen als ik. In discussie over hoe we het verschil kunnen betekenen, hoe we de wijk, de stad, het land en de wereld een beetje beter kunnen maken.

Geweldig vind ik het om weer zo bezig te zijn met de politiek. Maar ik merk dat ik meer wil en meer kan doen. Mijn leven, met de kinderen die groter worden, een partner die mij steunt en een bedrijf dat draait met een geweldig team, laat het toe dat ik tijd kan maken om me in te zetten voor de stad. Voor de dingen die ik belangrijk vind. Aan duurzame energie zal het niet ontbreken! En dus schreef ik een motivatiebrief. Diepte mijn CV op. Ik stuurde het allemaal in en nu is het afwachten. Ik hoop dat er een plek is voor mij op de kandidatenlijst. Dat ik een bedrage kan leveren, de volgende fractie kan versterken. Dat mijn kandidaatstelling iets kan toevoegen aan de kennis, expertise en zichtbaarheid van Groenlinks in de Stad, en in het land algemeen.

Ik vind het spannend en heb zin om campagne te voeren. Met een beetje jaloezie zie ik de discussies in andere gemeenten, verkiezingsdebatten, posteracties. Ik hing uit solidariteit zelf ook alvast een poster op. Toch een beetje verkiezingskoorts faken dan maar 😉

Windkracht 10, volle kracht vooruit!

31 12 2012 21:22 | POSTED BY Musetta Blaauw | 3 comments

Een jaar voorbij. En wat een jaar. Het jaar 2012 gaat bij ons de boeken in als “Van windkracht 10, met volle kracht vooruit, naar rustig vaarwater waar we onze eigen kompas kunnen volgen”. Terugkijkend op dit jaar is het een goed jaar geweest voor mij en mijn gezin. Een jaar waar wij onze toekomst opnieuw inrichtten, bijna letterlijk, met de verhuizing naar Groningen.

Op 2 januari kregen wij de sleutel van ons paleis aan de haven. Een huis met hart, een huis met gevoel, ons huis; in de stad waar ons hart lag. We kwamen thuis. En het huis en de stad hebben in 2012 alle verwachtingen waar gemaakt. Nog geen seconde hebben we spijt van onze volksverhuizing, terug naar het Noorden. Met een ijskoude start, het afsluiten van het gas zodat de keuken aangesloten kon worden, terwijl het -15 vroor, maakten we meteen kennis met de warmte waar we in terecht waren gekomen. Onze buren maakten een warm bad klaar voor de kinderen, bakten een aantal huisgemaakte pizza’s voor ons en maakten hun logeerkamer klaar voor het geval de gasleiding niet voor kinderbedtijd gemaakt zou kunnen worden. En deze kennismaking was nog maar het begin. De buren, de hele rij van buren in de Oosterhaven, ontvingen ons én de kinderen met open armen. Rond Sint Maarten werd er hoopvol door verschillende buren gepolst of onze kinderen wel zouden gaan lopen met een lampionnetje. En voor het eerst in vele jaren was er weer kindergezang te horen in de Oosterhaven en werden er snoepzakken van drie hummels met een zelfgeknutseld lampionnetje met theelichtje rijkelijk gevuld door de hele rij. Vlak voor Sinterklaas werden de kinderen uitgenodigd bij onze buurvrouw aan de rechterkant om hun schoen te zetten en wie weet zouden we dan de volgende dag op de koffie willen komen…? Onze andere buren stelden voor dat we dit voorjaar het achterste gedeelte van hun tuin in gebruik gaan nemen om een schommel, trampoline of iets anders leuks voor de kinderen neer te zetten. Wij hebben ons nog nooit zo welkom gevoeld in een buurtje en we hopen dat we nog vele jaren onderdeel mogen uitmaken van de Oosterhaven!

Dit jaar heb ik ook een nieuwe kant van mijn man leren kennen. Ik kende Hotze al als een lieve betrokken man en echtgenoot, een harde werker die er niet vies van is om zijn nek voor een ander uit te steken en met een groot gevoel van verantwoordelijkheid. Afgelopen jaar ontdekte ik dat de man waar ik nog steeds net zo verliefd op ben als de dag dat we elkaar het ja-woord gaven, naast die harde werker ook een echte ondernemer is. Bevrijd van de ketens van het werknemerschap bloeide hij op en groeide hij verder door tot iemand die niet alleen principes heeft en uitdraagt, maar die ze ook in zijn dagelijkse werk weet over te dragen op anderen. Hij neemt mensen bij de hand, laat hen zien wat hij belangrijk vindt en stimuleert hen om open te staan voor vernieuwing, verduurzaming en een eerlijker gebruik van energie. En, bijkomend voordeel, doordat hij nu eigen baas is, is hij ook veel beter in staat om thuis te zijn als hij dat wil. Geen filerijden meer, geen baas die vindt dat hij weekenden mee op heidagen moet en geen verplichte bedrijfsontbijtsessies etc. Op de fiets naar zijn kantoor aan de Hoge der A of de universiteit en rond een uur of vijf weer thuis om samen te koken, met de kinderen de dag af te sluiten en ze op bed te leggen. Lekker kneuterig, maar ik vind het winst!

De kinderen zijn het afgelopen jaar ook weer een jaar ouder geworden. Wat moet ik erover zeggen? Ze ontwikkelen zich sneller dan ik soms wil bijbenen. Ze worden zo groot en richten hun eigen leven in. Maken eigen keuzes, volgen hun eigen passies en verrassen ons elke dag weer. Nura toont een waar rekenwonder te zijn. In een paar weken tijd leerde ze zichzelf rekenen, schrijven en lezen en nu ze dat onder de knie heeft vindt ze het leuk om haar broertjes datzelfde bij te brengen. Dit jaar begonnen zowel Nura als Julyan met zwemlessen. In maart begon Nura en raakte ze al in paniek van drie spetters water in haar gezicht, nu duikt ze van de duikplank af, zwemt ze onder water door het gat, doet ze borst- en rugcrawl en trappelt ze water alsof haar leven ervan af hangt. Met veel plezier gaan Hotze en ik elke donderdagmiddag samen naar de zwemles toe. Kijken hoe ook Julyan over zijn schuchterheid heen stapt en vertrouwen krijgt in de juf, in het water en in zichzelf. We zien ze groeien en zolang wij op de tribune zitten voelen ze zich vertrouwd om zich over te geven aan het diepe water en de strenge en soms norse juf.

De kleinste man in ons huis is een heel baasje geworden in 2012. Van een chubbie baby schiet hij de lengte in, praat hij alsof hij precies weet hoe de wereld draait en is hij in het staartje van 2012 in de waarom-fase beland. Dit kleine mannetje, dat het nog steeds heerlijk vindt om bij ons in bed te slapen, doet op geen enkele manier onder voor zijn broer en zus. Hij staat zijn mannetje en zorgt dat hij krijgt wat hij wil. En altijd in voor een lach en een knuffel.

De komst van Rosanne, onze gastouder die sinds oktober drie dagen per week bij ons de kinderopvang voor haar rekening neemt, is een geweldige aanvulling in de levens van onze kinderen. Elke dag brengt ze iets nieuws mee om samen met de kinderen te ontdekken. Ze dansen, zingen, knutselen of doen andere dingen die de kinderen prikkelen om te ontdekken. We merken dat de rust die Rosanne met zich meebrengt voor de kinderen hen goed doet. Ze hebben haar in hun hart gesloten en zij hen. Heerlijk om in mijn kantoor te zitten werken en de kinderen te horen stampen boven mijn hoofd, dansend op een nieuw muziekje, of het gelach te horen in het trappenhuis. Het grote genot van thuiswerken!

In 2012 is ook mijn vierde kindje ontstaan. Na maanden van voorbereiden, ontwerpen en vormen lanceerde ik op de Kleine Fabriek in Amsterdam mijn eerste collectie kinderkleding van het merk MUS®. Kleurrijk, kinds en helemaal zoals ik het in mijn hoofd had. Dingen die ik belangrijk vind, kleuren en ontwerpen die ik mooi vind en helemaal toegespitst op de kinderen die het moeten gaan dragen. En wat was ik trots op mijzelf, moet ik bekennen… Ik had het maar mooi geflikt, die lancering. Na de zomer zou ik weten of ik de enige was die blij werd van MUS® of dat ik mocht gaan starten met het maken van een tweede collectie. Het enthousiasme was groter dan ik had durven dromen. Over enkele weken ligt MUS® in 6 verschillende landen in de winkels. Een eerste collectie die in 24 winkels ligt, wereldwijd. Wie had dat durven dromen? De tweede collectie is zo goed als rond en hopelijk zal deze collectie MUS® nog verder doen groeien… De kroon op mijn werk zal zijn als ik een kindje dat ik niet ken in MUS® kleertjes zie lopen, op een moment dat ik het niet verwacht… hoe gaaf zal dat zijn?

Ons jaar startte met windkracht 10. Met volle kracht vooruit voeren wij de Oosterhaven in. Hier startte de rest van ons leven. En alle verwachtingen en meer kwamen uit. En langzaamaan ging de wind liggen, maakten we het huis ons huis, vonden we onze draai en kabbelden we rustig door. We konden varen op onze eigen kompas, in ons eigen tempo, genietend van alles wat we onderweg tegenkwamen. Het komende jaar hopen we op hetzelfde. Ons kompas volgen, vandaag nog niet weten waar we morgen willen zijn, maar de horizon voor ons. Met ons gezin, met onze lieve familie en met oude en nieuwe vrienden!

Een heel goed 2013 toegewenst! *Proost*

Heerlijke feestdagen

9 12 2012 22:11 | POSTED BY Musetta Blaauw | 0 comments

De verhuizing naar Groningen, ruim 10 maanden geleden voelde altijd al goed, maar nu het december is, de koude maanden weer zijn begonnen voelt het hier zoveel warmer dan in Den Haag. Het voelt af en compleet. De wind kant door de kieren gieren, de regen tegen de ramen slaan en dikke pakken met sneeuw de wegen onbegaanbaar maken… het deert mij niet. Ik vind het heerlijk om de donkere maanden in ons gezellige, warme huis te vieren. De kerstboom heeft er nog nooit zo mooi bij gestaan, de warme paarse muur en de lichte naturel kleurige bank maken de woonkamer een heerlijke plek om te zijn. De kinderen zijn extra verwend met Sinterklaas en met de kerst voor de deur zijn we nog niet klaar met verwennen. Na de kerst nog vier daagjes naar vrienden in Engeland en dan mag 2013 gaan beginnen!