You are currently browsing the archives for the Samenleving category.

Per mail op de hoogte

Archive for the ‘Samenleving’ Category

Waar een wil is…

25 12 2011 21:15 | POSTED BY Musetta Blaauw | 2 comments

Mijn zoon Julyan, nu 3,5 jaar oud, is geboren met een dubbelzijde, volledige schisis – een dubbele spleet in lip, kaak en gehemelte. Toen hij 20 weken oud was is zijn lip gesloten en vlak na zijn eerste verjaardag is het zachte gehemelte en zijn huig gesloten. Zijn kaak en zijn harde gehemelte (voor in zijn mond) zijn nog open en zullen tijdens de komende jaren nog gesloten gaan worden. Vanaf dat we de diagnose kregen tijdens de structurele echo tijdens mijn zwangerschap, zijn we gaan lezen over schisis. Overal lazen we dat kinderen met een open gehemelte niet aan de borst kunnen drinken, maar zelden een kaarsje kunnen uitblazen en niet met een rietje kunnen drinken: “Een kind met een open gehemelte is fysiek niet in staat om een vacuum te maken en zuigen is dus niet mogelijk”.

De eerste drie weken van zijn leven bewees Julyan al dat je helemaal niet perse hoeft te zuigen om aan de borst te drinken. Hij hapte aan en ‘kauwde’ als het ware op de tepel om zo een toeschietreflex op te wekken. En als de melk toeschoot hoefde hij alleen maar te slikken. Vast voedsel zou constant in zijn neus terecht gaan komen en hij zou zich constant verslikken. Julyan verslikt zich nooit en nooit komt er voedsel of vloeistof via zijn neus naar buiten. Op zijn tweede verjaardag blies Julyan de kaarsjes op zijn taart uit.

Gisteren wist ik dit vast te leggen. Hard werken, flink oefenen en een hele dosis wilskracht zorgden ervoor dat ook de laatste ‘fysieke onmogelijkheid’ met voeten getreden werd. Mijn zoon drinkt, met een open gehemelte, uit een rietje. Zijn trotse gezicht terwijl hij een klein slokje chocomel wegslikt doet mijn moederhart smelten.

Mijn zoon bewijst dat iemand die zegt dat iets niet kan, dat iets fysiek onmogelijk is, dat dat op geen enkele manier een beperking hoeft op te leveren. Als je gelooft in jezelf, hard werkt en bereid bent om ook teleurgesteld te worden, dan ligt er een wereld van mogelijkheden aan je voeten. Ik ben ontzettend trots dat Julyan, met 3,5 jaar, al stevig in zijn schoenen staat om zijn eigen weg te kiezen, met de beperkingen die het leven hem gegeven hebben, maar zonder zijn hoofd te laten hangen en te accepteren dat iets niet kan alleen maar omdat anderen hem zeggen dat het niet kan.

De H&M-achtbaan!

9 11 2011 13:25 | POSTED BY Musetta Blaauw | 0 comments

Als je naar mijn relatie met Hotze kijk dan zie je dat vanaf het moment dat we bewust voor elkaar kozen, in april/mei 2005, ons leven een achtbaan is. Looping na looping en rondje na rondje, zonder uit te stappen en even ons verwapperde haar weer te fatsoeneren. Zo af en toe kijken we elkaar in de ogen en zeggen we tegen elkaar “Zullen we dan nu een keer een jaartje helemaal niets doen?” Maar dat is er nog nooit van gekomen. Door eigen keuze, door tegenspoed buiten onze controle en door onze manier van omgaan met die tegenspoed blijft ons leven een achtbaan in de 10de versnelling.

En als we elkaar dan op zo’n moment in de ogen kijken, zien we ook elkaars overtuiging dat de dingen die we doen, die we gedaan hebben en zullen gaan doen, ons vele malen gelukkiger maken dan een jaar waarin er niets op ons pad zou komen. Het zit niet in ons bloed om pas op de plaats te maken. We willen ons ontwikkelen, ontplooien, nieuwe dingen doen en als kansen zich voordoen deze met beide handen aangrijpen en pas loslaten als we gevoeld hebben of het iets voor ons is.

Het komende jaar wordt weer geen rustig jaar. Dat kan ik nu al beloven. We gaan eind dit jaar verhuizen naar het Noorden van het land. Een hele bewuste stap die we vol vertrouwen zetten, maar het zal ook de nodige tumult geven: we zullen onze draai opnieuw moeten gaan vinden en het huis dat we kopen is geweldig, maar zal niet ‘af’ zijn, dus ook daar zullen we ons verder in moeten laten groeien en ontwikkelen. Daarnaast zullen we het komende jaar wellicht ook stappen kunnen zetten op het vlak van onze gezinswens. Afgelopen maandag sprak ik op TEDxDelft (mijn filmpje is hier terug te kijken vanaf 00:46:59) en vertelde daar over de uitnodiging die we ontvangen hebben van het Universitair Ziekenhuis in Antalya om te onderzoeken of baarmoeder transplantatie interessant is om alsnog onze gezinswens in vervulling te laten gaan. Een kans die zich voordoet en die we niet zomaar willen laten liggen. En dus zullen we eind december naar Antalya vliegen om te kijken of het iets is waarbij we ons goed voelen. Ik zal binnenkort hier meer bloggen over het fenomeen baarmoedertransplantatie om daarmee wellicht meer informatie te geven over de consequenties en risico’s ervan in de hoop zo al wat zorgen en vragen weg te nemen, want ik kan me er alles bij voorstellen dat zoiets vragen en zorgen oproept.

En op microniveau staan de ontwikkelingen ook niet stil. Nura heeft inmiddels de vrijstelling van de leerplicht (schoolplicht) ontvangen en gaat dus niet naar school. Ze is erg bezig met van alles en nog wat dat haar boeit. Ze tekent meerdere kunstwerken per dag, knutselt alles wat los en vast zit aan elkaar en schrijft bijna het hele alfabet. Ze begint nu uit zichzelf met het (na)schrijven van woorden en het lezen van boekjes. Erg leuk om te zien. Daarnaast gaat ze wekelijks met heel veel plezier naar scouting toe en zal ze in Groningen op zwemles gaan.

Julyan is een heerlijke stuiterpeuter met bijpassende humeurswisselingen. Hij volgt Nura op de voet en wil alles wat zij ook doet, inclusief roze, jurkjes, K3 en het knutselen. Maar, als hij dan eenmaal aan het tekenen slaat, dan tekent hij compleet andere dingen dan Nura; echt een eigen tekenstijl. Ook met het maken van legobouwwerken maakt hij heel eigen dingen. Hij heeft elke twee weken logopedie en we verwachten in dit voorjaar ook nog een operatie. Daar probeer ik nu nog even mijn kop in het zand voor te steken. Ik moet er nog even niet aan denken.

Taegan is een dreumes. Ik wil het niet toegeven, maar het baby is er echt vanaf. Ik vind het geweldig om te zien hoe hij zich als een klein mannetje ontwikkeld en dat het een temperamentvol doorbijtertje zou zijn lag al in de lijn der verwachting gezien zijn broer en zus. Hij overtreft iedere verwachting: gaat razendsnel en meet zich aan de andere twee. Hij dendert door het leven en lijkt alles wat hij doet doordacht en met een plan te doen. Hij is totaal nergens bang voor en ook vallen en zich behoorlijk bezeren deert hem niet. Dan roept hij “auwwww! Boemmm” en wijst naar de plek waar hij viel of waar het pijn doet. Een kusje erop en hij stuitert weer verder. Tranen laat hij er zelden om.

Met ons werk gaat het ook goed. Nieuwe plannen en vasthouden wat we nu hebben. Kijken waar ik dingen anders wil en keuzes maken om nog meer plezier en genoegdoening uit mijn werk te halen. Met de verhuizing naar Groningen is dat een goed moment: echt kiezen en dingen die me niet meer liggen met verantwoordelijkheid afstoten, uitbesteden of stopzetten.

Al met al gaat het lekker. We voelen ons goed met onszelf en met elkaar.

TEDspiration: Changing your life in 3 minutes!

6 10 2011 19:03 | POSTED BY Musetta Blaauw | 0 comments

Soms is iets zo simpel, maar zo effectief! Deze TED-talk is er zo eentje. In slechts 3 minuten vertelt Ted Moore je dat je iets al je gehele leven verkeerd doet. En, beter nog, hij vertelt ook meteen hoe je, door even op te letten en een paar keer te oefenen, je leven (én dat van je kinderen!) aanzienlijk kan verbeteren!

Echt even kijken. Kleine moeite, groot plezier #gegarandeerd