You are currently browsing the archives for the Opvoeding category.

Per mail op de hoogte

Archive for the ‘Opvoeding’ Category

De H&M-achtbaan!

9 11 2011 13:25 | POSTED BY Musetta Blaauw | 0 comments

Als je naar mijn relatie met Hotze kijk dan zie je dat vanaf het moment dat we bewust voor elkaar kozen, in april/mei 2005, ons leven een achtbaan is. Looping na looping en rondje na rondje, zonder uit te stappen en even ons verwapperde haar weer te fatsoeneren. Zo af en toe kijken we elkaar in de ogen en zeggen we tegen elkaar “Zullen we dan nu een keer een jaartje helemaal niets doen?” Maar dat is er nog nooit van gekomen. Door eigen keuze, door tegenspoed buiten onze controle en door onze manier van omgaan met die tegenspoed blijft ons leven een achtbaan in de 10de versnelling.

En als we elkaar dan op zo’n moment in de ogen kijken, zien we ook elkaars overtuiging dat de dingen die we doen, die we gedaan hebben en zullen gaan doen, ons vele malen gelukkiger maken dan een jaar waarin er niets op ons pad zou komen. Het zit niet in ons bloed om pas op de plaats te maken. We willen ons ontwikkelen, ontplooien, nieuwe dingen doen en als kansen zich voordoen deze met beide handen aangrijpen en pas loslaten als we gevoeld hebben of het iets voor ons is.

Het komende jaar wordt weer geen rustig jaar. Dat kan ik nu al beloven. We gaan eind dit jaar verhuizen naar het Noorden van het land. Een hele bewuste stap die we vol vertrouwen zetten, maar het zal ook de nodige tumult geven: we zullen onze draai opnieuw moeten gaan vinden en het huis dat we kopen is geweldig, maar zal niet ‘af’ zijn, dus ook daar zullen we ons verder in moeten laten groeien en ontwikkelen. Daarnaast zullen we het komende jaar wellicht ook stappen kunnen zetten op het vlak van onze gezinswens. Afgelopen maandag sprak ik op TEDxDelft (mijn filmpje is hier terug te kijken vanaf 00:46:59) en vertelde daar over de uitnodiging die we ontvangen hebben van het Universitair Ziekenhuis in Antalya om te onderzoeken of baarmoeder transplantatie interessant is om alsnog onze gezinswens in vervulling te laten gaan. Een kans die zich voordoet en die we niet zomaar willen laten liggen. En dus zullen we eind december naar Antalya vliegen om te kijken of het iets is waarbij we ons goed voelen. Ik zal binnenkort hier meer bloggen over het fenomeen baarmoedertransplantatie om daarmee wellicht meer informatie te geven over de consequenties en risico’s ervan in de hoop zo al wat zorgen en vragen weg te nemen, want ik kan me er alles bij voorstellen dat zoiets vragen en zorgen oproept.

En op microniveau staan de ontwikkelingen ook niet stil. Nura heeft inmiddels de vrijstelling van de leerplicht (schoolplicht) ontvangen en gaat dus niet naar school. Ze is erg bezig met van alles en nog wat dat haar boeit. Ze tekent meerdere kunstwerken per dag, knutselt alles wat los en vast zit aan elkaar en schrijft bijna het hele alfabet. Ze begint nu uit zichzelf met het (na)schrijven van woorden en het lezen van boekjes. Erg leuk om te zien. Daarnaast gaat ze wekelijks met heel veel plezier naar scouting toe en zal ze in Groningen op zwemles gaan.

Julyan is een heerlijke stuiterpeuter met bijpassende humeurswisselingen. Hij volgt Nura op de voet en wil alles wat zij ook doet, inclusief roze, jurkjes, K3 en het knutselen. Maar, als hij dan eenmaal aan het tekenen slaat, dan tekent hij compleet andere dingen dan Nura; echt een eigen tekenstijl. Ook met het maken van legobouwwerken maakt hij heel eigen dingen. Hij heeft elke twee weken logopedie en we verwachten in dit voorjaar ook nog een operatie. Daar probeer ik nu nog even mijn kop in het zand voor te steken. Ik moet er nog even niet aan denken.

Taegan is een dreumes. Ik wil het niet toegeven, maar het baby is er echt vanaf. Ik vind het geweldig om te zien hoe hij zich als een klein mannetje ontwikkeld en dat het een temperamentvol doorbijtertje zou zijn lag al in de lijn der verwachting gezien zijn broer en zus. Hij overtreft iedere verwachting: gaat razendsnel en meet zich aan de andere twee. Hij dendert door het leven en lijkt alles wat hij doet doordacht en met een plan te doen. Hij is totaal nergens bang voor en ook vallen en zich behoorlijk bezeren deert hem niet. Dan roept hij “auwwww! Boemmm” en wijst naar de plek waar hij viel of waar het pijn doet. Een kusje erop en hij stuitert weer verder. Tranen laat hij er zelden om.

Met ons werk gaat het ook goed. Nieuwe plannen en vasthouden wat we nu hebben. Kijken waar ik dingen anders wil en keuzes maken om nog meer plezier en genoegdoening uit mijn werk te halen. Met de verhuizing naar Groningen is dat een goed moment: echt kiezen en dingen die me niet meer liggen met verantwoordelijkheid afstoten, uitbesteden of stopzetten.

Al met al gaat het lekker. We voelen ons goed met onszelf en met elkaar.

TEDspiration: School Kills Creativity

26 09 2011 12:28 | POSTED BY Musetta Blaauw | 0 comments

De tweede TEDspiration talk die ik wil delen is de allereerste TEDtalk die ik zag. Ik zag deze talk, toen ik nog niets af wist van wat TED was. Ik werd op deze talk gewezen door andere thuisonderwijzers. Sir Ken Robinson is zelf geen thuisonderwijzer, maar heeft veel nagedacht over het huidige schoolsysteem en hoe dat niet meer past bij de huidige tijdgeest. In zijn TEDtalk gaat hij in op de creativiteit van kinderen en hoe het huidige schoolsysteem dat afbreekt. Het inspireert kinderen niet om verder te kijken dan de boeken. Zijn gedachten over hoe het schoolsysteem niet meer past bij de standaarden van de maatschappij is interessant en geen een nieuwe kijk op onderwijs.

Naast zijn TEDtalk plaats ik hieronder ook een tweede filmpje waar je hem niet ziet, maar waar er door middel van graphics op een whiteboard zijn verhaal beeldend wordt gebracht. Beiden aanraders!

Een blogje over borstvoeding

1 08 2011 20:28 | POSTED BY Musetta Blaauw | 0 comments

En toch ook weer niet. Eigenlijk weer een blogje over keuzes. Kiezen is hetgeen waar het omgaat. En bewust kiezen, op basis van de informatie die je hebt, geeft zelden tot nooit spijt van een keuze. Of een schuldgevoel.

Ik heb al eens eerder aangehaald dat ik weiger een schuldgevoel te hebben. Het is een zinloze en destructieve emotie waar nooit iets positiefs uit gehaald kan worden. Uit boosheid, jaloezie, angst en blijheid kan je, eventueel achteraf, iets positiefs halen, maar schuldgevoel niet. Het eet je op van binnen en maakt je onberekenbaar naar buiten toe.

In mijn omgeving komt dit vaak naar buiten als het gaat over het al dan niet geven van borstvoeding. Noem het zot, en mensen zonder kinderen zullen het ook niet begrijpen (het is toch maar gewoon eten?), maar het lijkt de moeders (en soms ook vaders) in twee kampen te verdelen. Zij en wij… Het levert discussies op tussen zij en wij en soms zelfs oorlogen en maffiapraktijken. Beide kampen schreeuwen dat het andere kamp aangevoerd door SIRE/Voedingscentrum of Kunstvoedingsfabricanten, maar eigenlijk doen al die organisaties puur wat ze doen. De ene verkondigd wetenschappelijke teksten als “Borstvoeding is het beste voor je kind” (net als “2 ons groente en 2 keer fruit, dan hou je het een heel stuk langer uit” AKA: als je het niet doet ga je eerder dood en als je het je kind niet in krijgt dan gaan zij eerder dood) en de andere probeer vooral meer potten van hun product te verkopen; meer dan de concurrent en doet daarom allerlei onderzoek en komt met leuzen als “Wij bieden bladibla en dat is gebaseerd op borstvoeding” (en daarom beter dan dat van onze concurrent, niet beter dan borstvoeding). Dat heet gewoon consumentenvoorlichting en marketing. Wat mij betreft geen oorlogsvoering of maffiapraktijken.

Maar goed. Waar wilde ik ook alweer over schrijven. Oja, schuldgevoel. Ik zie heel veel moeders om me heen. Veel geven borstvoeding, veel doen dat niet. In de groep van vrouwen die borstvoeding geven zie ik dat zij die het hardste roepen over hoe belangrijk het geven van borstvoeding is, er vaak het minst moeite voor hebben hoeven doen. In de groep van vrouwen die geen borstvoeding geven zijn het doorgaans de vrouwen die geen borstvoeding MEER geven die het hardste roepen dat ze worden belaagd door de borstvoedingsmaffia.

Die laatste groep vrouwen hebben vaak te kampen met gevoelens van schuld over het feit dat de borstvoeding niet lukte. En daar komt mijn stelling: Borstvoeding lukt altijd, maar soms zijn er oorzaken van buitenaf die het onmogelijk maken of zijn er andere belangen die zwaarder wegen dan de gezondheidsvoordelen van borstvoeding. Laat ik dat proberen te illustreren. Een moeder heeft een baby van 3 weken oud. Door onbekende oorzaak en na meekijken van consultatiebureau en kraamverzorgster blijft ze enorm diepe kloven in haar tepels houden. Als haar baby tekenen van honger begint te vertonen springen de tranen in haar ogen. Ze weet dat ze weer 15-20 minuten van extreem pijnlijk voeden tegemoet gaat. Doordat ze zo opziet tegen voedingen slaapt ze slecht (de baby wil ook ‘s nachts 1 of 2 keer drinken) en durft ze eigenlijk niet haar baby bij zich te nemen omdat ze bang is dat de baby dan acuut honger krijgt bij de geur van mama.

Ik kan me goed voorstellen dat een moeder op dit moment besluit: Ik stop! Is de borstvoeding dan mislukt? Heeft de moeder gefaald? Wat mij betreft niet. De moeder heeft, na inwinning van het advies dat ze kreeg aangeboden, geen oplossing voor het probleem gevonden. Het beïnvloed de band met haar kind aanzienlijk wat de hechting tussen moeder en kind dusdanig zou kunnen beïnvloeden. Een goed moment om te stoppen. Let wel: dit is een moment van keuze! Deze moeder kiest op dat moment voor haar kind. Hechting is belangrijker dan gezondheidsvoordelen.

Maar nu: maanden later ziet ze op kraambezoek bij een vriendin hoe deze met haar kind bezig is. De pasgeboren baby wordt netjes aangelegd met de hulp van de kraamverzorgster. De vriendin voedt met veel plezier en, in haar kraamemoties meldt ze “ja, tis zo fijn en ook het allerbeste voor zo’n guppie hè?” BAM! De moeder voelt een klap in haar gezicht… “Heb ik mijn kind het allerbeste ontzegd? Heb ik voor mezelf gekozen omdat ik geen pijn meer wilde hebben?” Het schuldgevoel is geboren en elke keer dat er iets over borstvoeding gezegd wordt, wordt dat schuldgevoel gevoed. Het wordt groter en groter. Maar, had deze moeder niet juist voor haar kind gekozen? Het feit dat het haar pijn doet dat ze geen borstvoeding meer geeft, illustreert dat juist. Ze koos voor de hechting met haar kind in plaats van voor haar eigen wens om borstvoeding te geven. Het schuldgevoel is dus onterecht!

Ik denk dat deze moeder haar verdriet over het stoppen met borstvoeding geven verward met schuldgevoel. Na verloop van tijd vervaagd de herinnering aan hoe ze zag dat de hechting met haar baby in gevaar kwam, maar het simpele feit dat ze nu telkens een flesje maakt terwijl ze liever de borst had gegeven, dat blijft. Dat is geen schuld. Dat is pijn. Verdriet. Ook dat kan ik wel illustreren:

Ik ben mijn baarmoeder kwijt. Zwanger worden is medisch onmogelijk. Het is niet iets dat ‘niet lukt’ maar het is een simpel, medisch feit. Toch word ik geconfronteerd met vele vrouwen die wel zwanger kunnen worden. Bij elke dikke buik die ik zie voel ik de pijn en voel ik het verdriet. Maar voel ik me schuldig naar mijn wensbaby over het feit dat ik hem/haar niet zelf kan dragen? Het feit dat ik, door het zien van een dikke buik of het horen van een zwangerschapsaankondiging, geconfronteerd word met mijn verdriet, moet er toch niet voor zorgen dat anderen niet meer zwanger mogen worden, toch? Dat anderen niet mogen genieten en klagen over hun zwangerschap? Dat zij mogen zeggen dat het ‘t allermooiste is dat ze meemaken, en dat ze het nooit zouden willen missen? Dat de band die ze tijdens de zwangerschap met hun ongeboren kind opbouwen onvervangbaar is…

Dat mogen ze allemaal zeggen, want het zijn allemaal waarheden. En dat geldt ook voor de vriendin waarbij die eerste moeder op bezoek ging. Dat was haar waarheid en haar gevoel. Het feit dat het de moeder confronteerde met het feit dat zij tegen haar zin geen borstvoeding meer gaf, dat is iets waar de moeder en de vriendin het best over zouden kunnen hebben en waar, hoogstwaarschijnlijk, alle begrip voor zou zijn. En wie weet zou de vriendin haar vriendin bij een tweede kindje kunnen bijstaan om te kijken of ze dan een andere keuze kan maken. Of kiest de moeder ervoor om er dan niet meer aan te beginnen omdat ze de herinnering aan hoe de hechting met haar kind onderdruk kwam te staan weer vers op tafel komt. Hoe dan ook, dan heeft de moeder gekozen. Niet voor zichzelf, maar voor haar kind. Wat de uitkomst ook moge zijn.

(De moeder in dit voorbeeld is fictief. Na de geboorte van mijn eerste zat ik na 3 weken wel op die manier op de bank, maar door eigengereidheid heb ik toen ervoor gekozen om alles af te kolven. Een soort tussenvorm tussen voeden en fles geven, als laatste redmiddel voor ik ervoor zou kiezen om te stoppen. Na 3 dagen waren mijn kloven geheeld en had mijn dochter, wonder boven wonder, de techniek nog steeds onder de knie en hoefde ik niet te kiezen om te stoppen. De genoemde vriendin is compleet fictief: dat wil zeggen, ik had niemand specifiek voor ogen bij het schrijven.)