You are currently browsing the archives for the Opvoeding category.

Per mail op de hoogte

Archive for the ‘Opvoeding’ Category

Blog Afgestoft

4 04 2018 12:19 | POSTED BY Musetta Blaauw | 0 comments

Hij was nog ergens, maar onvindbaar en er moest nog wat voor gedaan worden voor hij weer functioneel was: deze blog. Inmiddels heb ik de blog afgestoft en geupdate. Alle plugins maar vooral ook wie ik ben en waar ik sta. Sinds 2013 toen ik hier voor het laatst iets plaatste is er heel veel in mijn leven veranderd. Onze langgekoesterde wens voor een vierde kindje is anderhalf jaar geleden in vervulling gegaan. Na een draagmoederschapstraject dat verliep als een modern sprookje werd onze dochter Ruan Auréli begin november 2016 geboren. Met haar is ons gezin nu compleet en voelen wij ons gelukkiger dan ooit tevoren.

Sinds 2013 zijn er meer dingen veranderd. De maatschappij is veranderd, ik ben veranderd. Voor mij is er, toen ik moeder werd langzaam maar zeker een urgentie gaan groeien voor het veranderen van mijn eigen gewoonten en het streven naar een meer duurzame levenswijze. De laatste 2-3 jaar is de dieseltrein flink op stoom gekomen en in mijn gehele leven probeer ik het duurzame gedachtengoed in te passen zonder al teveel in te leveren op andere zaken die ik ook belangrijk vindt. Sommige dingen heel simpel, andere dingen echt een zoektocht. Voorbeelden van makkelijke aanpassingen zijn bijvoorbeeld het investeren in zonnepanelen, LED verlichting in het hele huis en in mijn winkel, duurzame en bewuste producten aanbieden in de winkel, gebruiken van wasbare luiers, rijden in een auto op groen gas etc. Moeilijker vind ik het om te koken met veel minder vlees. Dat lukt inmiddels 2-3 avonden in de week, maar ik zou dat graag vaker willen. Het vraagt alleen wel om een andere manier van koken, boodschappen doen en eten. Dat is echt nog een zoektocht voor ons gezin. Gelukkig lusten de kinderen eigenlijk alles, dus dat is geen belemmerende factor.

Nu de emotionele achtbaan van de onvervulde kinderwens én de tropenjaren met een kleine baby voorbij zijn is het tijd voor mij om oude en nieuwe passies op te pakken. Zo ben ik begonnen met het halen van mijn duikbrevet, wil ik leren fotograferen en wil ik opnieuw graag op het politieke toneel acteren. Met de gemeenteraadsverkiezingen in november 2018 sta ik aan de vooravond van een spannende tijd en hopelijk met een mooie plek op de kieslijst van Groenlinks en een bijbehorende geweldige verkiezingsuitslag dit najaar!

De brief die je niet wilt ontvangen

28 12 2011 20:10 | POSTED BY Musetta Blaauw | 2 comments

Eind november, mijn moeder was bij ons op bezoek, viel halverwege de middag zoals gewoonlijk de post op de deurmat. Tussen de post lag een brief van het AMK: het Advies Meldpunt Kindermishandeling. Ik dacht bij het openen dat ik wellicht nog in een adressenbestand stond vanuit mijn functie als Statenlid, maar de brief lezende bleek niets minder waar. De brief was aan ons gericht en ging over geuite zorgen over onze drie kinderen. Ik viel van mijn stoel van verbazing… “Wij worden beticht van kindermishandeling?” *WTF!* Dat kán toch niet? Onze kinderen ontwikkelen zich goed, zijn vrolijk, sociaal, pienter en gezellig. Als wij iets grof verkeerd zouden doen, dan zouden onze kinderen toch niet zo goed in hun vel kunnen zitten? Er moest sprake zijn van een misverstand. Na contact met de dossierhouder van het AMK bleek dat er geen sprake was van een misverstand: iemand in onze omgeving had deze melding, anoniem, tegen ons gedaan en zij moeten elke melding serieus nemen en dus werden wij als ouders uitgenodigd op gesprek om de zorgen te bespreken.

Na de klap in ons gezicht en een nacht slecht slapen hebben we elkaar in de ogen gekeken en ons vertrouwen weer hervonden in onszelf en in onze kinderen. Als wij iets verkeerd doen dan spiegelen onze kinderen dat en zullen we dat aan hun gedrag meteen merken. Deze melding moet gedaan zijn uit onwetendheid of uit treiterij.

Het gesprek dat we de week erop hadden was open en prettig. De dossierhouder was een zeer betrokken en vriendelijke man. Hij en zijn collega hebben ons geen moment het gevoel gegeven dat we bij voorbaat al een stempel ‘kindermishandelaars’ hadden gekregen. De gedane melding raakte kant nog wal en opnieuw vielen we van onze stoel. We werden boos dat iemand zoveel onzin bij elkaar kan vegen. Het bevatte halve incidenten die op elk kind in ons hofje zou kunnen slaan, aangevuld met aannames en meningen. Er was geen enkel vaststaand feit gemeld, behalve dat we voor Nura vrijstelling van de leerplicht hebben, en bevatte naast een aantal dingen over de kinderen vooral een aantal zaken over mij, maar ook die waren niet gestaafd met feiten. Overduidelijk kwam naar voren dat de melding gedaan is door een van onze buren. Iemand die ons ook buiten het hof kent en/of leest. Dat zijn er niet zoveel. Na gehoord te hebben dat de datum van de melding 3 november was, de dag dat wij op twitter zetten dat we ons nieuwe huis gekocht hebben en de dag dat er via een twitter-roddelcircuit duidelijk werd dat wij naar Turkije zouden gaan, is het voor ons helemaal duidelijk wie deze melding gedaan heeft.

Het onderzoek is inmiddels afgerond. We hebben een lovende brief binnen van het AMK waarin zij aangeven dat er geen enkele zorg is rondom ons gezin. Dat ze ons hebben leren kennen als liefdevolle en betrokken ouders en dat hun bevindingen werden bevestigd door onze huisarts, het consultatiebureau, de logopediste en de cranio-therapeut van Julyan. De orthopedagoog die bij ons op huisbezoek is geweest en die Nura onderwierp aan een suggestief brievenbusspelletje (stel doosjes, elk doosje staat voor een gezinslid en Nura moest briefjes met daarop een tekst erop in het meest passende doosje doen “Bij wie zit je graag op schoot?” “Wie maakt jou verdrietig” “Wie geeft jou wel eens een klap”), concludeerde dat “in ons gezin een ontspannen sfeer heersde, een open contact tussen partners en kinderen en dat Nura een gezonde en goed verzorgde indruk maakte.” En hoe heftig we schrokken van de eerste brief, deze tweede brief ontroerd minstens zoveel. Het AMK, de professionals om ons heen, de orthopedagoog: allemaal kijken ze met hun professionele bril, niet geleid door emoties en afgunst, en vinden ze dat het goed gaat met onze kinderen! Dat hebben we maar mooi zwart-op-wit!

En dus hebben we deze aanval ook weer overleefd zijn we ‘goedgekeurd’. Een groot stempel op ons dossier als ‘valse melding’ en de tip om het dossier niet te laten vernietigen zodat deze valse melder niet opnieuw de kans krijgt om ons opnieuw te melden.

Inmiddels ook met een paar van onze buren gesproken. En zij uiten ook hun verbazing en begrijpen niet dat iemand een dergelijke melding tegen ons zou doen. Dat doet ons vertrouwen in onze buren weer een beetje terugkomen. Hoewel we heel erg uitkijken naar onze verhuizing eind januari, willen we niet negatief terugkijken op onze tijd hier in Den Haag. We wonen in een superfijn hof met geweldig leuke buren. Een rotte appel zou geen stempel moeten drukken op dat gevoel. En ja, ik ben de eerste die toegeeft dat iemand die tot zo iets in staat is, die een verstoorde burenrelatie zo ver laat gaan dat er kinderen in betrokken worden en de dupe van worden, iemand is waar ik graag ver weg van verhuis. Dat iemand met ons een probleem heeft, dat is prima. Kan gebeuren, maar om ons een hak te zetten, puur omdat we een ander huis hebben gekocht en omdat we een micromiliscule kans op ooit een zwangerschap hebben, en dat via onze kinderen te doen, dat is lager dan ik ooit gedacht had dat iemand toe in staat was.

Nog 33 dagen en dan verhuizen we.

Waar een wil is…

25 12 2011 21:15 | POSTED BY Musetta Blaauw | 2 comments

Mijn zoon Julyan, nu 3,5 jaar oud, is geboren met een dubbelzijde, volledige schisis – een dubbele spleet in lip, kaak en gehemelte. Toen hij 20 weken oud was is zijn lip gesloten en vlak na zijn eerste verjaardag is het zachte gehemelte en zijn huig gesloten. Zijn kaak en zijn harde gehemelte (voor in zijn mond) zijn nog open en zullen tijdens de komende jaren nog gesloten gaan worden. Vanaf dat we de diagnose kregen tijdens de structurele echo tijdens mijn zwangerschap, zijn we gaan lezen over schisis. Overal lazen we dat kinderen met een open gehemelte niet aan de borst kunnen drinken, maar zelden een kaarsje kunnen uitblazen en niet met een rietje kunnen drinken: “Een kind met een open gehemelte is fysiek niet in staat om een vacuum te maken en zuigen is dus niet mogelijk”.

De eerste drie weken van zijn leven bewees Julyan al dat je helemaal niet perse hoeft te zuigen om aan de borst te drinken. Hij hapte aan en ‘kauwde’ als het ware op de tepel om zo een toeschietreflex op te wekken. En als de melk toeschoot hoefde hij alleen maar te slikken. Vast voedsel zou constant in zijn neus terecht gaan komen en hij zou zich constant verslikken. Julyan verslikt zich nooit en nooit komt er voedsel of vloeistof via zijn neus naar buiten. Op zijn tweede verjaardag blies Julyan de kaarsjes op zijn taart uit.

Gisteren wist ik dit vast te leggen. Hard werken, flink oefenen en een hele dosis wilskracht zorgden ervoor dat ook de laatste ‘fysieke onmogelijkheid’ met voeten getreden werd. Mijn zoon drinkt, met een open gehemelte, uit een rietje. Zijn trotse gezicht terwijl hij een klein slokje chocomel wegslikt doet mijn moederhart smelten.

Mijn zoon bewijst dat iemand die zegt dat iets niet kan, dat iets fysiek onmogelijk is, dat dat op geen enkele manier een beperking hoeft op te leveren. Als je gelooft in jezelf, hard werkt en bereid bent om ook teleurgesteld te worden, dan ligt er een wereld van mogelijkheden aan je voeten. Ik ben ontzettend trots dat Julyan, met 3,5 jaar, al stevig in zijn schoenen staat om zijn eigen weg te kiezen, met de beperkingen die het leven hem gegeven hebben, maar zonder zijn hoofd te laten hangen en te accepteren dat iets niet kan alleen maar omdat anderen hem zeggen dat het niet kan.