You are currently browsing the archives for the Onderwijs category.

Per mail op de hoogte

Archive for the ‘Onderwijs’ Category

De brief die je niet wilt ontvangen

28 12 2011 20:10 | POSTED BY Musetta Blaauw | 2 comments

Eind november, mijn moeder was bij ons op bezoek, viel halverwege de middag zoals gewoonlijk de post op de deurmat. Tussen de post lag een brief van het AMK: het Advies Meldpunt Kindermishandeling. Ik dacht bij het openen dat ik wellicht nog in een adressenbestand stond vanuit mijn functie als Statenlid, maar de brief lezende bleek niets minder waar. De brief was aan ons gericht en ging over geuite zorgen over onze drie kinderen. Ik viel van mijn stoel van verbazing… “Wij worden beticht van kindermishandeling?” *WTF!* Dat kán toch niet? Onze kinderen ontwikkelen zich goed, zijn vrolijk, sociaal, pienter en gezellig. Als wij iets grof verkeerd zouden doen, dan zouden onze kinderen toch niet zo goed in hun vel kunnen zitten? Er moest sprake zijn van een misverstand. Na contact met de dossierhouder van het AMK bleek dat er geen sprake was van een misverstand: iemand in onze omgeving had deze melding, anoniem, tegen ons gedaan en zij moeten elke melding serieus nemen en dus werden wij als ouders uitgenodigd op gesprek om de zorgen te bespreken.

Na de klap in ons gezicht en een nacht slecht slapen hebben we elkaar in de ogen gekeken en ons vertrouwen weer hervonden in onszelf en in onze kinderen. Als wij iets verkeerd doen dan spiegelen onze kinderen dat en zullen we dat aan hun gedrag meteen merken. Deze melding moet gedaan zijn uit onwetendheid of uit treiterij.

Het gesprek dat we de week erop hadden was open en prettig. De dossierhouder was een zeer betrokken en vriendelijke man. Hij en zijn collega hebben ons geen moment het gevoel gegeven dat we bij voorbaat al een stempel ‘kindermishandelaars’ hadden gekregen. De gedane melding raakte kant nog wal en opnieuw vielen we van onze stoel. We werden boos dat iemand zoveel onzin bij elkaar kan vegen. Het bevatte halve incidenten die op elk kind in ons hofje zou kunnen slaan, aangevuld met aannames en meningen. Er was geen enkel vaststaand feit gemeld, behalve dat we voor Nura vrijstelling van de leerplicht hebben, en bevatte naast een aantal dingen over de kinderen vooral een aantal zaken over mij, maar ook die waren niet gestaafd met feiten. Overduidelijk kwam naar voren dat de melding gedaan is door een van onze buren. Iemand die ons ook buiten het hof kent en/of leest. Dat zijn er niet zoveel. Na gehoord te hebben dat de datum van de melding 3 november was, de dag dat wij op twitter zetten dat we ons nieuwe huis gekocht hebben en de dag dat er via een twitter-roddelcircuit duidelijk werd dat wij naar Turkije zouden gaan, is het voor ons helemaal duidelijk wie deze melding gedaan heeft.

Het onderzoek is inmiddels afgerond. We hebben een lovende brief binnen van het AMK waarin zij aangeven dat er geen enkele zorg is rondom ons gezin. Dat ze ons hebben leren kennen als liefdevolle en betrokken ouders en dat hun bevindingen werden bevestigd door onze huisarts, het consultatiebureau, de logopediste en de cranio-therapeut van Julyan. De orthopedagoog die bij ons op huisbezoek is geweest en die Nura onderwierp aan een suggestief brievenbusspelletje (stel doosjes, elk doosje staat voor een gezinslid en Nura moest briefjes met daarop een tekst erop in het meest passende doosje doen “Bij wie zit je graag op schoot?” “Wie maakt jou verdrietig” “Wie geeft jou wel eens een klap”), concludeerde dat “in ons gezin een ontspannen sfeer heersde, een open contact tussen partners en kinderen en dat Nura een gezonde en goed verzorgde indruk maakte.” En hoe heftig we schrokken van de eerste brief, deze tweede brief ontroerd minstens zoveel. Het AMK, de professionals om ons heen, de orthopedagoog: allemaal kijken ze met hun professionele bril, niet geleid door emoties en afgunst, en vinden ze dat het goed gaat met onze kinderen! Dat hebben we maar mooi zwart-op-wit!

En dus hebben we deze aanval ook weer overleefd zijn we ‘goedgekeurd’. Een groot stempel op ons dossier als ‘valse melding’ en de tip om het dossier niet te laten vernietigen zodat deze valse melder niet opnieuw de kans krijgt om ons opnieuw te melden.

Inmiddels ook met een paar van onze buren gesproken. En zij uiten ook hun verbazing en begrijpen niet dat iemand een dergelijke melding tegen ons zou doen. Dat doet ons vertrouwen in onze buren weer een beetje terugkomen. Hoewel we heel erg uitkijken naar onze verhuizing eind januari, willen we niet negatief terugkijken op onze tijd hier in Den Haag. We wonen in een superfijn hof met geweldig leuke buren. Een rotte appel zou geen stempel moeten drukken op dat gevoel. En ja, ik ben de eerste die toegeeft dat iemand die tot zo iets in staat is, die een verstoorde burenrelatie zo ver laat gaan dat er kinderen in betrokken worden en de dupe van worden, iemand is waar ik graag ver weg van verhuis. Dat iemand met ons een probleem heeft, dat is prima. Kan gebeuren, maar om ons een hak te zetten, puur omdat we een ander huis hebben gekocht en omdat we een micromiliscule kans op ooit een zwangerschap hebben, en dat via onze kinderen te doen, dat is lager dan ik ooit gedacht had dat iemand toe in staat was.

Nog 33 dagen en dan verhuizen we.

De H&M-achtbaan!

9 11 2011 13:25 | POSTED BY Musetta Blaauw | 0 comments

Als je naar mijn relatie met Hotze kijk dan zie je dat vanaf het moment dat we bewust voor elkaar kozen, in april/mei 2005, ons leven een achtbaan is. Looping na looping en rondje na rondje, zonder uit te stappen en even ons verwapperde haar weer te fatsoeneren. Zo af en toe kijken we elkaar in de ogen en zeggen we tegen elkaar “Zullen we dan nu een keer een jaartje helemaal niets doen?” Maar dat is er nog nooit van gekomen. Door eigen keuze, door tegenspoed buiten onze controle en door onze manier van omgaan met die tegenspoed blijft ons leven een achtbaan in de 10de versnelling.

En als we elkaar dan op zo’n moment in de ogen kijken, zien we ook elkaars overtuiging dat de dingen die we doen, die we gedaan hebben en zullen gaan doen, ons vele malen gelukkiger maken dan een jaar waarin er niets op ons pad zou komen. Het zit niet in ons bloed om pas op de plaats te maken. We willen ons ontwikkelen, ontplooien, nieuwe dingen doen en als kansen zich voordoen deze met beide handen aangrijpen en pas loslaten als we gevoeld hebben of het iets voor ons is.

Het komende jaar wordt weer geen rustig jaar. Dat kan ik nu al beloven. We gaan eind dit jaar verhuizen naar het Noorden van het land. Een hele bewuste stap die we vol vertrouwen zetten, maar het zal ook de nodige tumult geven: we zullen onze draai opnieuw moeten gaan vinden en het huis dat we kopen is geweldig, maar zal niet ‘af’ zijn, dus ook daar zullen we ons verder in moeten laten groeien en ontwikkelen. Daarnaast zullen we het komende jaar wellicht ook stappen kunnen zetten op het vlak van onze gezinswens. Afgelopen maandag sprak ik op TEDxDelft (mijn filmpje is hier terug te kijken vanaf 00:46:59) en vertelde daar over de uitnodiging die we ontvangen hebben van het Universitair Ziekenhuis in Antalya om te onderzoeken of baarmoeder transplantatie interessant is om alsnog onze gezinswens in vervulling te laten gaan. Een kans die zich voordoet en die we niet zomaar willen laten liggen. En dus zullen we eind december naar Antalya vliegen om te kijken of het iets is waarbij we ons goed voelen. Ik zal binnenkort hier meer bloggen over het fenomeen baarmoedertransplantatie om daarmee wellicht meer informatie te geven over de consequenties en risico’s ervan in de hoop zo al wat zorgen en vragen weg te nemen, want ik kan me er alles bij voorstellen dat zoiets vragen en zorgen oproept.

En op microniveau staan de ontwikkelingen ook niet stil. Nura heeft inmiddels de vrijstelling van de leerplicht (schoolplicht) ontvangen en gaat dus niet naar school. Ze is erg bezig met van alles en nog wat dat haar boeit. Ze tekent meerdere kunstwerken per dag, knutselt alles wat los en vast zit aan elkaar en schrijft bijna het hele alfabet. Ze begint nu uit zichzelf met het (na)schrijven van woorden en het lezen van boekjes. Erg leuk om te zien. Daarnaast gaat ze wekelijks met heel veel plezier naar scouting toe en zal ze in Groningen op zwemles gaan.

Julyan is een heerlijke stuiterpeuter met bijpassende humeurswisselingen. Hij volgt Nura op de voet en wil alles wat zij ook doet, inclusief roze, jurkjes, K3 en het knutselen. Maar, als hij dan eenmaal aan het tekenen slaat, dan tekent hij compleet andere dingen dan Nura; echt een eigen tekenstijl. Ook met het maken van legobouwwerken maakt hij heel eigen dingen. Hij heeft elke twee weken logopedie en we verwachten in dit voorjaar ook nog een operatie. Daar probeer ik nu nog even mijn kop in het zand voor te steken. Ik moet er nog even niet aan denken.

Taegan is een dreumes. Ik wil het niet toegeven, maar het baby is er echt vanaf. Ik vind het geweldig om te zien hoe hij zich als een klein mannetje ontwikkeld en dat het een temperamentvol doorbijtertje zou zijn lag al in de lijn der verwachting gezien zijn broer en zus. Hij overtreft iedere verwachting: gaat razendsnel en meet zich aan de andere twee. Hij dendert door het leven en lijkt alles wat hij doet doordacht en met een plan te doen. Hij is totaal nergens bang voor en ook vallen en zich behoorlijk bezeren deert hem niet. Dan roept hij “auwwww! Boemmm” en wijst naar de plek waar hij viel of waar het pijn doet. Een kusje erop en hij stuitert weer verder. Tranen laat hij er zelden om.

Met ons werk gaat het ook goed. Nieuwe plannen en vasthouden wat we nu hebben. Kijken waar ik dingen anders wil en keuzes maken om nog meer plezier en genoegdoening uit mijn werk te halen. Met de verhuizing naar Groningen is dat een goed moment: echt kiezen en dingen die me niet meer liggen met verantwoordelijkheid afstoten, uitbesteden of stopzetten.

Al met al gaat het lekker. We voelen ons goed met onszelf en met elkaar.

De noodzakelijkheid van rekenen

24 03 2011 13:04 | POSTED BY Musetta Blaauw | 6 comments

Gisteren was ik mijn iPhone kwijt. Op de dak van de auto laten liggen bij het hectisch inladen van drie vermoeide kinderen en ondertussen afscheid nemen van 3 andere vermoeide kinderen en hun moeders. En dan vergeet je wel eens wat.

Ja, dom, ik weet het.

Maar goed. Een oud stel had de iPhone van de auto zien afvallen en hem opgeraapt. Terwijl ik en Evelien constant belden naar de telefoon die maar over bleef gaan, maar niet werd opgenomen, belde dit stel met hun zoon. Zij wisten wel dat het een iPhone was, maar niet hoe je zo’n ding moest opnemen. Toen zij hun zoon te pakken hadden gekregen namen ze een telefoontje van Evelien op en toen kon ze hem ophalen.

In de auto naar Evelien zat gisteravond om de telefoon bij haar te gaan ophalen zat ik na te denken over de huidige techniek. Het verschil in generaties maar ook de hectiek en dan dingen vergeten. Hoe dat werkt. Zo zat ik me te bedenken dat je tegenwoordig vaak mensen hoort roepen dat we vroeger veel beter waren in hoofdrekenen, telefoonnummers onthouden etc. en dat er iets verloren is gegaan nu iedereen niet meer zomaar alle telefoonnummers kan opdreunen. Zo onthand, zonder mijn iPhone voelde ik me wel even een beetje verloren, maar met iPhone in mijn zak moet ik er niet aan denken om mijn schramele hersentjes te vullen met telefoonnummers, boodschappenlijstjes, agendaafspraken en meer van dat soort zaken. En als ik dat doortrek naar onderwijs: waarom zouden we kinderen nog in vredesnaam leren hoe je een logaritme uit je hoofd kan uitrekenen? Waarom zou je? Moeten we onze kinderen niet de vaardigheden leren om de instrumenten in hun omgeving te gebruiken? Resultaatgericht? Diversive thinking? McGyver-onderwijs: gebruik de instrumenten in je omgeving om te bereiken wat je wilt. En dat hoeven niet de gebaande paden te zijn.

Hoofdrekenen, foutloos spellen, formules maken, waarom zou het gros van de mensen dat moeten leren? Het is leuk om te kunnen, noodzakelijk in sommige beroepen, maar voor de rest van de mensen? Daar hebben we in de huidige maatschappij rekenmachines en computers/telefoons met spellingscheck of T9 voor. En ja, kom maar op met alle pedagogische reacties dat het onderdeel is van de basiskennis. Dat vonden ze in de tijd van de holbewoners ook van vuur maken met stenen en stokjes. Maar is er nu nog iemand die voor de noodzakelijkheid met een paar stenen een vuurtje zit te stoken of pakken we gewoon lucifers, aanmaakblokjes of een aansteker? Ik persoonlijk druk gewoon op het knopje van de keramische kookplaat.