You are currently browsing the archives for the Ondernemerschap category.

Per mail op de hoogte

Archive for the ‘Ondernemerschap’ Category

Hoe ik mijn leven zag…

6 12 2010 20:22 | POSTED BY Musetta Blaauw | 1 comment

Vandaag kreeg ik een tweetje van iemand die ik in Groningen af en toe eens zijdelings ontmoet heb. Het was de toenmalige vriendin van een ex. Mark en ik hebben twee weken iets met elkaar gehad en toen kwam ik (of wij samen) erachter dat er toch geen toekomst in zat. En dus, uitgemaakt en gewoon weer als collega’s door het leven gegaan.

Maar, door het tweetje begon ik na te denken… wat had ik allemaal voor ogen toen ik 18 was en wat ziet mijn leven er compleet 100%, 180 graden anders uit dan hoe ik toen dacht dat geweldig en gaaf zou zijn.

Toen ik uit de pubertijd boven kwam drijven toen had ik voor mezelf wel bepaald wat ik wilde. Ik wilde gaan studeren, de wereld zien en carrière maken. Ik zou onderweg een leuke, net zo ambiteuze vent op de kop tikken, en samen zouden we dan verder reizen, carrière maken en ooit, zo rond mijn dertigste, een gezin proberen te stichten. Ik zou dat dan wel allemaal combineren met mijn mucho-importante-baan. Beiden zouden we vier dagen gaan werken en de kinderen zouden naar het kinderdagverblijf gaan op drie dagen in de week. Veel verder dan dat had ik het plan nog niet uitgewerkt.

Gelukkig maar. Ik ben nu 27 jaar, heb mijn studie aan de wilgen gehangen om een kind te krijgen, of na het krijgen van een kind, net hoe u het wilt noemen. Daarna heb ik er nog twee geworpen. Ik heb geen baan waarmee ik zelf drie kinderen en een huis van zou kunnen betalen, maar gezamenlijk met die leuke vent die ik onderweg oppikte, wel veel kan doen wat we willen. De belangrijke dingen in ieder geval.

Wat kan het leven anders zijn dan je je ooit voorstelt hè? En wát blij ben ik met mijn leven nu.

Ik heb gereisd over de wereld: geen schokkende reizen zoals ik die toen voor ogen gehad, maar ik heb 6 weken in mijn uppie door Noord Europa gereisd, 3 weken door Thailand, met dreumes naar Cuba en met peuter en dreumes naar Marokko, ow, en vergeet die twee weken Landal Greenparks niet! Dat is pas afzien!

Ik heb gestudeerd. Ik ben ondergedompeld in het studentenleven, 4,5 jaar lang heb ik het diepste van de studentenwereld meegemaakt als vertegenwoordiger en raadslid/fractievoorzitter van Student en Stad. En in de tussentijd geproefd aan een aantal studies en er dingen uit meegenomen voor de rest van mijn leven.

Ik heb een carrière. Hij levert nu een bescheiden inkomen, maar de groei die erin zit is gigantisch. Mijn omzet is dit jaar zeker 200% gestegen ten opzichte van vorig jaar. Mijn boekhouder moet me gaan vertellen of dat ook geldt voor mijn winst, maar in het gewone bedrijfsleven zit er vast nooit een stijging van 200% in. En, belangrijker: ik doe he-le-maal niets dat niet 100% voor en door mijzelf op poten is gezet. Ik geniet van elk facet van mijn bedrijf. Er is niemand, behalve de belastingdienst, die mij vertelt wat ik moet doen en laten.

En kinderen… tja… daar zit ik dan, 27 jaar, nog een heel leven voor me waarin ik zoveel had kunnen doen en ik heb het allemaal weggegooid voor 3 bloedjes van kinderen. En ik vind het heerlijk! Geen van mijn beslissingen in mijn leven hebben me zoveel gebracht als die Hotze en ik namen op 9 augustus 2005. En geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om een carrière op te zetten waarbij ik hen moet uitbesteden, het huis uit, weg van mij. Ik hou ze niet tegen, maar ze gaan pas van mijn zijde als ze daar zelf voor kiezen.

En hoewel er de afgelopen jaren veel zorgen zijn geweest. Dingen zijn gebeurd die ik graag anders zou hebben gezien. Van geen enkele fundamentele beslissing die ik genomen heb ik ook maar een fractie van een seconde spijt. Geen moment. Dat voelt goed. Zou dat ‘je gelukkig voelen’ zijn?