You are currently browsing the archives for the Ondernemerschap category.

Per mail op de hoogte

Archive for the ‘Ondernemerschap’ Category

Blog Afgestoft

4 04 2018 12:19 | POSTED BY Musetta Blaauw | 0 comments

Hij was nog ergens, maar onvindbaar en er moest nog wat voor gedaan worden voor hij weer functioneel was: deze blog. Inmiddels heb ik de blog afgestoft en geupdate. Alle plugins maar vooral ook wie ik ben en waar ik sta. Sinds 2013 toen ik hier voor het laatst iets plaatste is er heel veel in mijn leven veranderd. Onze langgekoesterde wens voor een vierde kindje is anderhalf jaar geleden in vervulling gegaan. Na een draagmoederschapstraject dat verliep als een modern sprookje werd onze dochter Ruan Auréli begin november 2016 geboren. Met haar is ons gezin nu compleet en voelen wij ons gelukkiger dan ooit tevoren.

Sinds 2013 zijn er meer dingen veranderd. De maatschappij is veranderd, ik ben veranderd. Voor mij is er, toen ik moeder werd langzaam maar zeker een urgentie gaan groeien voor het veranderen van mijn eigen gewoonten en het streven naar een meer duurzame levenswijze. De laatste 2-3 jaar is de dieseltrein flink op stoom gekomen en in mijn gehele leven probeer ik het duurzame gedachtengoed in te passen zonder al teveel in te leveren op andere zaken die ik ook belangrijk vindt. Sommige dingen heel simpel, andere dingen echt een zoektocht. Voorbeelden van makkelijke aanpassingen zijn bijvoorbeeld het investeren in zonnepanelen, LED verlichting in het hele huis en in mijn winkel, duurzame en bewuste producten aanbieden in de winkel, gebruiken van wasbare luiers, rijden in een auto op groen gas etc. Moeilijker vind ik het om te koken met veel minder vlees. Dat lukt inmiddels 2-3 avonden in de week, maar ik zou dat graag vaker willen. Het vraagt alleen wel om een andere manier van koken, boodschappen doen en eten. Dat is echt nog een zoektocht voor ons gezin. Gelukkig lusten de kinderen eigenlijk alles, dus dat is geen belemmerende factor.

Nu de emotionele achtbaan van de onvervulde kinderwens én de tropenjaren met een kleine baby voorbij zijn is het tijd voor mij om oude en nieuwe passies op te pakken. Zo ben ik begonnen met het halen van mijn duikbrevet, wil ik leren fotograferen en wil ik opnieuw graag op het politieke toneel acteren. Met de gemeenteraadsverkiezingen in november 2018 sta ik aan de vooravond van een spannende tijd en hopelijk met een mooie plek op de kieslijst van Groenlinks en een bijbehorende geweldige verkiezingsuitslag dit najaar!

Wat een jaar!

31 12 2011 14:56 | POSTED BY Musetta Blaauw | 2 comments

Zo. Dat zit erop. Het jaar 2011 is voorbij. Wat is er veel gebeurd

huis
We hebben een huis verkocht, maanden gezocht naar een huis, een keer een huis zo goed als gekocht maar toen toch maar niet gekocht omdat het niet ons huis voor de toekomst was. We hebben toen nog maanden gezocht en uiteindelijk, toen we de hoop begonnen te verliezen, kwam ons huis op Funda. Door een samenloop van omstandigheden, alsof het zo heeft moeten zijn, kwam dit huis, voor een prijs die wij net aan konden betalen, beschikbaar. Maar, er waren kapers op de kust en door het lot een handje te helpen, door open kaart te spelen met de verkopers in plaats van kat en muis spelletjes via de makelaars, werd ons het huis gegund. En hoe!

kinderen
Dit jaar hebben onze kinderen ons elke dag weer verrast met hun originaliteit, doorzettingsvermogen, zorgzaamheid en liefde. Ze laten ons dagelijks zien wat je kan bereiken als je iets graag wilt en je dromen mag volgen. Nura is een kunstenaar, Julyan is een grappenmaker en Taegan is een doorzetter en alledrie zijn het heerlijke belhamels die hun hand voor de ander in het vuur steken. Ze gaan de strijd met elkaar aan, maar als iemand een van hen iets doet, dan treden ze als een team op!

huwelijk
Afgelopen januari vierden Hotze en ik ons 5 jarig huwelijksjubileum. 5 jaar getrouwd en sinds onze trouwdag alleen maar dichter bij elkaar komen te staan. Toen we trouwden voelden we al dat we 100% bij elkaar hoorden, maar 5 jaar later hadden we niet alleen het gevoel maar ook het bewijs: in alles wat er in die 5 jaar was gebeurd hebben we als team opgetreden. Telkens weer kozen we voor elkaar, waarbij weglopen soms gemakkelijker was. Denk aan de periode dat Julyan zoveel huilde of de periode dat ik moest herstellen van mijn operatie. We waren er voor elkaar en vingen alle zorgen en lasten samen op.

scheiding
Hoe absurd het ook klinkt na bovenstaande gelezen te hebben, in 2011 zijn Hotze en ik ook van elkaar gescheiden. Om ingewikkelde bureaucratische redenen die alles met onze liefde voor elkaar te maken hadden. In liefde getrouwd en in liefde gescheiden. Het maakte voor ons de weg vrij om de stappen richting het draagmoederschap te zetten. Achteraf bezien een stap die we niet hadden hoeven zetten, gezien de afloop van het draagmoederschap, maar op het moment zelf was het de juiste stap te zetten. Gevolgd door een partnerschapsregistratie natuurlijk.

Brussel
In april startte ons traject van draagmoederschap met gesprekken in Brussel. Hun ‘nee nu nog niet’ na afloop van twee gesprekken is, als ik terugkijk, een moment geweest waarover ik wel eens vragen stel. Zouden zij een onderbuik gevoel gehad hebben waardoor ze wilden wachten?

Riga
Na het uitstel in Brussel besloten we niet af te wachten maar naar Riga te gaan en eind juni startte ik mijn IVF en half juli begon ik met het stimuleren van mijn follikels. Eind juli vlogen we met het hele gezin naar Riga toe waar 16 mooie eicellen werden geoogst. Na bevruchting bleek dat alle eicellen rijp waren en bevrucht en na 2 dagen bleek dat we 13 embryootjes hadden! Een daarvan zou een kans gaan krijgen, de overige werden ingevroren.

Einde draagmoederschapstraject
Vlak na de terugplaatsing begon een achtbaan waar we niet op hadden geanticipeerd en die eindigde in het einde van het draagmoederschapstraject. Alsof het vruchtje besloten had dat dit niet de juiste manier was om ter wereld te komen, bleef deze ook niet plakken. En dus startte er voor ons een periode van herbezinning.

Nieuwe kansen
Begin oktober kwamen we in contact met het medische team dat de eerste succesvolle baarmoedertransplantatie had uitgevoerd en zij nodigden ons uit om in Turkije langs te komen om ons te laten informeren over de techniek, de mogelijkheden en risico’s. Een kans op inzicht in dergelijke revolutionaire techniek, dat we die niet konden laten liggen. En dus vlogen we half december naar Antalya waar we in 30 uur tijd werden meegenomen in het hele proces en waar bleek dat het ook voor ons, over een paar jaar, tot de mogelijkheden kan horen. Het was een hoopgevend maar ook confronterend bezoek dat ons heel veel stof heeft gegeven om over na te denken.

Nieuwe toekomst
Vandaag is de laatste dag van 2011. De laatste dag dat Hotze nog in dienst is van een baas. Vanaf morgen zijn we allebei zelfstandig ondernemer en kunnen we eindelijk, naast privé 100% onze dromen en ambities najagen, professioneel datzelfde doen. Een heerlijk gevoel van vrijheid en uitdaging. Overmorgen rijden we naar Groningen om de sleutel van ons nieuwe huis in ontvangst te nemen. Wat een energie geeft de voorpret van ons leven in Groningen. Vorig jaar durfden wij niet tegen elkaar uit te spreken “dit wordt ons jaar”. Dat hadden we eerder gedaan en telkens kwam er weer een berg met tegenspoed langs. Als ik nu terugkijk op 2011 dan durf ik wel hardop te zeggen “2011 was ons jaar!” Een jaar vol ontzettend mooie momenten en een jaar met hele moeilijke en verdrietige momenten die we als partners en als gezin intens samen beleefden. Dat voelt als ongelooflijk rijk en gelukkig. Ik hoop dat we volgend jaar terug kunnen kijken op weer een mooi en succesvol jaar als gezin, als partners en als ondernemers. Ik hoop het niet alleen, ik ga het ook waarmaken!

*Proost!*


De H&M-achtbaan!

9 11 2011 13:25 | POSTED BY Musetta Blaauw | 0 comments

Als je naar mijn relatie met Hotze kijk dan zie je dat vanaf het moment dat we bewust voor elkaar kozen, in april/mei 2005, ons leven een achtbaan is. Looping na looping en rondje na rondje, zonder uit te stappen en even ons verwapperde haar weer te fatsoeneren. Zo af en toe kijken we elkaar in de ogen en zeggen we tegen elkaar “Zullen we dan nu een keer een jaartje helemaal niets doen?” Maar dat is er nog nooit van gekomen. Door eigen keuze, door tegenspoed buiten onze controle en door onze manier van omgaan met die tegenspoed blijft ons leven een achtbaan in de 10de versnelling.

En als we elkaar dan op zo’n moment in de ogen kijken, zien we ook elkaars overtuiging dat de dingen die we doen, die we gedaan hebben en zullen gaan doen, ons vele malen gelukkiger maken dan een jaar waarin er niets op ons pad zou komen. Het zit niet in ons bloed om pas op de plaats te maken. We willen ons ontwikkelen, ontplooien, nieuwe dingen doen en als kansen zich voordoen deze met beide handen aangrijpen en pas loslaten als we gevoeld hebben of het iets voor ons is.

Het komende jaar wordt weer geen rustig jaar. Dat kan ik nu al beloven. We gaan eind dit jaar verhuizen naar het Noorden van het land. Een hele bewuste stap die we vol vertrouwen zetten, maar het zal ook de nodige tumult geven: we zullen onze draai opnieuw moeten gaan vinden en het huis dat we kopen is geweldig, maar zal niet ‘af’ zijn, dus ook daar zullen we ons verder in moeten laten groeien en ontwikkelen. Daarnaast zullen we het komende jaar wellicht ook stappen kunnen zetten op het vlak van onze gezinswens. Afgelopen maandag sprak ik op TEDxDelft (mijn filmpje is hier terug te kijken vanaf 00:46:59) en vertelde daar over de uitnodiging die we ontvangen hebben van het Universitair Ziekenhuis in Antalya om te onderzoeken of baarmoeder transplantatie interessant is om alsnog onze gezinswens in vervulling te laten gaan. Een kans die zich voordoet en die we niet zomaar willen laten liggen. En dus zullen we eind december naar Antalya vliegen om te kijken of het iets is waarbij we ons goed voelen. Ik zal binnenkort hier meer bloggen over het fenomeen baarmoedertransplantatie om daarmee wellicht meer informatie te geven over de consequenties en risico’s ervan in de hoop zo al wat zorgen en vragen weg te nemen, want ik kan me er alles bij voorstellen dat zoiets vragen en zorgen oproept.

En op microniveau staan de ontwikkelingen ook niet stil. Nura heeft inmiddels de vrijstelling van de leerplicht (schoolplicht) ontvangen en gaat dus niet naar school. Ze is erg bezig met van alles en nog wat dat haar boeit. Ze tekent meerdere kunstwerken per dag, knutselt alles wat los en vast zit aan elkaar en schrijft bijna het hele alfabet. Ze begint nu uit zichzelf met het (na)schrijven van woorden en het lezen van boekjes. Erg leuk om te zien. Daarnaast gaat ze wekelijks met heel veel plezier naar scouting toe en zal ze in Groningen op zwemles gaan.

Julyan is een heerlijke stuiterpeuter met bijpassende humeurswisselingen. Hij volgt Nura op de voet en wil alles wat zij ook doet, inclusief roze, jurkjes, K3 en het knutselen. Maar, als hij dan eenmaal aan het tekenen slaat, dan tekent hij compleet andere dingen dan Nura; echt een eigen tekenstijl. Ook met het maken van legobouwwerken maakt hij heel eigen dingen. Hij heeft elke twee weken logopedie en we verwachten in dit voorjaar ook nog een operatie. Daar probeer ik nu nog even mijn kop in het zand voor te steken. Ik moet er nog even niet aan denken.

Taegan is een dreumes. Ik wil het niet toegeven, maar het baby is er echt vanaf. Ik vind het geweldig om te zien hoe hij zich als een klein mannetje ontwikkeld en dat het een temperamentvol doorbijtertje zou zijn lag al in de lijn der verwachting gezien zijn broer en zus. Hij overtreft iedere verwachting: gaat razendsnel en meet zich aan de andere twee. Hij dendert door het leven en lijkt alles wat hij doet doordacht en met een plan te doen. Hij is totaal nergens bang voor en ook vallen en zich behoorlijk bezeren deert hem niet. Dan roept hij “auwwww! Boemmm” en wijst naar de plek waar hij viel of waar het pijn doet. Een kusje erop en hij stuitert weer verder. Tranen laat hij er zelden om.

Met ons werk gaat het ook goed. Nieuwe plannen en vasthouden wat we nu hebben. Kijken waar ik dingen anders wil en keuzes maken om nog meer plezier en genoegdoening uit mijn werk te halen. Met de verhuizing naar Groningen is dat een goed moment: echt kiezen en dingen die me niet meer liggen met verantwoordelijkheid afstoten, uitbesteden of stopzetten.

Al met al gaat het lekker. We voelen ons goed met onszelf en met elkaar.