Musetta leeft...
als mens, als vrouw, als moeder, als ondernemer

  • mens

    mijn blik op de maatschappij

  • moeder

    een kijkje in mijn priveleven, mijn gezin en mijn werk

  • ondernemer

    mijn duurzame winkel in de stad

  • politiek

    actief betrokken bij de Groningse afdeling van Groenlinks

Per mail op de hoogte

Blog Afgestoft

4 04 2018 12:19 | 0 comments
posted byMusetta Blaauw

Hij was nog ergens, maar onvindbaar en er moest nog wat voor gedaan worden voor hij weer functioneel was: deze blog. Inmiddels heb ik de blog afgestoft en geupdate. Alle plugins maar vooral ook wie ik ben en waar ik sta. Sinds 2013 toen ik hier voor het laatst iets plaatste is er heel veel in mijn leven veranderd. Onze langgekoesterde wens voor een vierde kindje is anderhalf jaar geleden in vervulling gegaan. Na een draagmoederschapstraject dat verliep als een modern sprookje werd onze dochter Ruan Auréli begin november 2016 geboren. Met haar is ons gezin nu compleet en voelen wij ons gelukkiger dan ooit tevoren.

Sinds 2013 zijn er meer dingen veranderd. De maatschappij is veranderd, ik ben veranderd. Voor mij is er, toen ik moeder werd langzaam maar zeker een urgentie gaan groeien voor het veranderen van mijn eigen gewoonten en het streven naar een meer duurzame levenswijze. De laatste 2-3 jaar is de dieseltrein flink op stoom gekomen en in mijn gehele leven probeer ik het duurzame gedachtengoed in te passen zonder al teveel in te leveren op andere zaken die ik ook belangrijk vindt. Sommige dingen heel simpel, andere dingen echt een zoektocht. Voorbeelden van makkelijke aanpassingen zijn bijvoorbeeld het investeren in zonnepanelen, LED verlichting in het hele huis en in mijn winkel, duurzame en bewuste producten aanbieden in de winkel, gebruiken van wasbare luiers, rijden in een auto op groen gas etc. Moeilijker vind ik het om te koken met veel minder vlees. Dat lukt inmiddels 2-3 avonden in de week, maar ik zou dat graag vaker willen. Het vraagt alleen wel om een andere manier van koken, boodschappen doen en eten. Dat is echt nog een zoektocht voor ons gezin. Gelukkig lusten de kinderen eigenlijk alles, dus dat is geen belemmerende factor.

Nu de emotionele achtbaan van de onvervulde kinderwens én de tropenjaren met een kleine baby voorbij zijn is het tijd voor mij om oude en nieuwe passies op te pakken. Zo ben ik begonnen met het halen van mijn duikbrevet, wil ik leren fotograferen en wil ik opnieuw graag op het politieke toneel acteren. Met de gemeenteraadsverkiezingen in november 2018 sta ik aan de vooravond van een spannende tijd en hopelijk met een mooie plek op de kieslijst van Groenlinks en een bijbehorende geweldige verkiezingsuitslag dit najaar!

Terug de politiek in!

18 03 2018 12:58 | 0 comments
posted byMusetta Blaauw

Terwijl heel Nederland zich klaar maakt om volgende week woensdag naar de stembussen te gaan voor een nieuwe gemeenteraad is het hier in Groningen rustig. Stilte voor de storm want de gemeenteraadsverkiezingen in Groningen, Haren en Ten Boer gaan plaatsvinden eind november.

Na lang twijfelen heb ik besloten om mij kandidaat te stellen. Tijdens mijn studie ben ik voor het eerst in aanraking gekomen met de gemeentepolitiek en stond ik voor ik het wist op de kieslijst van Student en Stad en ik werd van 2004-2006 fractievoorzitter en raadslid voor deze Studentenpartij.

Na mijn raadsperiode werd ik moeder, verhuisde ik naar Den Haag om daar met Hotze Hofstra ons gezin te stichten. Omdat de politiek me bleef trekken heb ik me daar gemeld bij de PvdA en heb ik mij verkiesbaar gesteld voor de Provinciale Staten van Zuid-Holland. 4 jaar lang heb ik daar het politieke dier los gelaten op de groene contouren in het Westland en de Bollenstreek, het groene hart, herontwikkeling vliegveld Valkenburg en kustverdediging o.a. de Zandmotor bij Terheijde. Na deze vier jaar besloten wij terug te verhuizen naar Groningen. Terug naar huis.

In Groningen is ons leven tot rust gekomen. We hebben heel lang gehoopt op een vierde kindje en na heel lang zoeken met vele teleurstellingen en tegenslagen is onze wens op de allermooist mogelijke manier in vervulling gegaan en is Ruan Auréli in november 2016 bij ons erbij gekomen. En toen was er echt rust. Rust voor bezinning, om voor onze paddenstoel een denkbeeldige pijp te roken en te voelen waar we staan. Om ons heen kijkend bleek dat de samenleving echt schokkend veranderd is. Nooit eerder was de nood voor duurzame keuzes zo groot. Nooit eerder was er zoveel ontevredenheid in de samenleving en was de politieke polarisatie zo zichtbaar en pijnlijk te voelen door alles heen. De rust in ons priveleven geeft ruimte om me weer te mengen in wat ik belangrijk vind in de maatschappij.

Wakker wordend uit die soort van maatschappelijke winterslaap waarin ik had verkeerd deed mij beseffen dat de PvdA waar ik me in Zuid-Holland thuis bij had gevoeld, dat hier in Groningen totaal niet deed. Deels had dat te maken met het verleden dat ik met de toenmalige PvdA fractie hier in Groningen had toen ik nog raadslid was maar ook met de standpunten die de partij er nu op nahoudt (thuisonderwijs is er bijvoorbeeld eentje van. Geen doorslaggevende, maar het geeft wel een zekere “dat moeten we niet willen, mevrouwtje” houding aan die mij tegenstaat). Maar nog belangrijker: in mijn maatschappelijke winterslaap had ik niet stilgestaan. Ik, mijn gezin én de maatschappij hebben een ontwikkeling doorgemaakt en ik vond dat de PvdA stil was blijven staan. Op de belangrijkste dossiers bleven ze met achterhaalde compromissen schermen. En dus was de beslissing genomen. Ik paste niet meer bij de PvdA. Het lidmaatschap werd opgezegd.

Maar wat wel? Ik wilde weer meedoen, me inzetten, me hard maken voor de dingen die ik belangrijk vind. Ik ging luisteren, lezen en voelen. Waar paste ik? Wat paste bij mij? Ik kwam bij Groenlinks uit. Na een eerste vergadering, een hele saaie ALV vertelde Nienke Homan mij nog, kwam ik vol energie thuis. Mét een aanmelding voor de werkgroep Mobiliteit. Yes! Daar had ik zin in. Elke vergadering die ik kon ging ik heen. Even me omringen met mensen die zich ook commiteren aan dezelfde belangrijke doelstellingen als ik. In discussie over hoe we het verschil kunnen betekenen, hoe we de wijk, de stad, het land en de wereld een beetje beter kunnen maken.

Geweldig vind ik het om weer zo bezig te zijn met de politiek. Maar ik merk dat ik meer wil en meer kan doen. Mijn leven, met de kinderen die groter worden, een partner die mij steunt en een bedrijf dat draait met een geweldig team, laat het toe dat ik tijd kan maken om me in te zetten voor de stad. Voor de dingen die ik belangrijk vind. Aan duurzame energie zal het niet ontbreken! En dus schreef ik een motivatiebrief. Diepte mijn CV op. Ik stuurde het allemaal in en nu is het afwachten. Ik hoop dat er een plek is voor mij op de kandidatenlijst. Dat ik een bedrage kan leveren, de volgende fractie kan versterken. Dat mijn kandidaatstelling iets kan toevoegen aan de kennis, expertise en zichtbaarheid van Groenlinks in de Stad, en in het land algemeen.

Ik vind het spannend en heb zin om campagne te voeren. Met een beetje jaloezie zie ik de discussies in andere gemeenten, verkiezingsdebatten, posteracties. Ik hing uit solidariteit zelf ook alvast een poster op. Toch een beetje verkiezingskoorts faken dan maar 😉

Een vriendelijk verzoek

29 05 2013 09:01 | 1 comment
posted byMusetta Blaauw

Het is nu 3 jaar na mijn operatie en 3 jaar sinds dat onze kinderwens publiek goed werd. Het afgelopen jaar, na de uitzendingen op televisie, hebben wij onze kinderwens heel nadrukkelijk uit de publiciteit gehaald. Het kwam weer terug, daar waar het hoort, in de privacy van ons gezin.

Logischerwijs, na 2 jaar lang de volle aandacht van eenieder op die kinderwens, was niet iedereen op de hoogte van die verandering. Regelmatig vragen mensen ons hoe het gaat, of er nog plannen zijn en of we nog hoop hebben. Dat is begrijpelijk en lief, want meestal getuigt het van medeleven en compassie, maar het doet af aan wat we graag weer terug willen: die privacy rondom iets zo kwetsbaar en persoonlijk.

Om eenmalig antwoord te geven op deze vraag: het gaat goed, we zijn gelukkig. Maar er zijn geen plannen en er is geen hoop. En dat maakt ons soms heel verdrietig. Mocht er ooit vanuit een wonder een kindje komen dan zullen we dat van de daken schreeuwen. Tot die tijd willen we graag dat het initiatief voor gesprek erover bij ons ligt. Alvast bedankt voor het begrip.